Trening Nieuchwytnej Łapy

[Pożerająca Paszcza]

Skinął delikatnie głową na historię… a może informację… którą podzieliła się z nim Donośny Krzyk, chociaż gula utknęła mu w gardle kiedy z taką lekkością mówiła o śmierci kogoś z rodziny. Nie chciał się znowu rozpłakać, ale niebieskie oczka i tak zaszkliły mu się przez całą sytuację, bo… obawiał się, że Zastępczyni też go tak po prostu zostawi skoro nawet rodziną się nie przejmuje… czy w ogóle miałaby problemy gdyby coś go zjadało, a ona mu nie pomogła? Och… na pewno wymyślał, prawda?
— Rangach…? Uchm… no to na pewno mamy kociaki, które mieszkają w kociarni i uchm… po prostu dorastają tam pod okiem Matek, nie mają obowiązków, nie mogą wychodzić z obozu… Musimy się nimi opiekować i dbać — mówił powoli, trochę jakby czekając na skarcenie, że coś źle mówi, bo czarna kotka była na tyle dziwna, że nie był pewien czy na pewno zaraz nie przestawi się z kogoś… niby miłego. — Matki uchm… opiekują się kociętami w Splątanych Korzeniach… mieszkają zawsze w kociarni… nie mają innych obowiązków, niż właśnie kocięta… Matką może być każdy. Ekchm… no i czasami przekazują wiedzę — powiedział lekko przerażony, bo chyba… to by chciała usłyszeć Donośny Krzyk? Nie żeby uważał, że na pewno miała jakiś przytyk do jego mamy, ale mógł wyczuć delikatną nutkę czegoś dziwnego w jej zdaniu. — Jest też Starszyzna, oni… też już nie mają obowiązków, bo są po prostu już za starzy i mogą odpocząć… albo em… przysłużyli się jakoś klanowi, a nie mogą dalej być Wojownikiem… przez jakąś poważną ranę… — Nie wiedział, czy powinien kontynuować dalej, strasznie dużo mówił. Nie mówił tyle już od dawna, a to trochę wydawało się, aż nienaturalne dla niego. Nie był też raczej przyzwyczajony, że ktoś go inny, niż Złota Gęś go słucha. Chociaż Żbikopręga była również gdzieś na tej liście…