Trening Ryjącej Łapy

[Dziki Czart]

Przystanęła odruchowo, dostrzegając poruszenie między korzeniami. Badanie węchowe szybko potwierdziło przypuszczenia. Mysz. Przedziwne, jakie miała dzisiaj szczęście, ale znów, ani myślała szukać w tym problemów. Skupiła się na niedoszłej piszczce, ataku na którą, świadoma, że drugiej takiej szansy pewnie nie dostanie, szczególnie nie chciała spartaczyć.
Bardzo ostrożnie odłożyła truchło zająca na ziemię i opuściła się na łapach. Powtórzyła w głowie prawidła polowania. Żeby mysz jednak jej nie wyczuła, przeniosła ciężar ciała na tylne łapy i w taki sposób– moment, jeszcze wypadałoby sprawdzić wiatr. Wiał trochę z boku, nie najkorzystniej, ale i nie pogrążając jej w żadnym razie. Przekreśliła w myślach wszelkie próby okrążenia zwierzyny, żeby podejść ją z dogodniejszego kierunku. Zajęłoby to za dużo czasu, w którym myszka mogłaby ją wykryć – albo po prostu schować się w jakiejś szczelinie i tyle by ją widziała. Nie, po prostu bardzo lekko, cicho, uważając, by nogi nie zaplątały jej się w zajęcze słuchy, podkradnie się naprzód i jeśli będzie jej to dane, skoczy na niczego niepodejrzewającą myszkę, tak, by spaść na nią z góry z miażdżącym ciosem.