Trening Wierzbownicowej Łapy

[Jeziorna Bryza]

Szli, a ich łapy doprowadziły ich do Kocich Grzbietów w tempie szybszym, niż Jeziorna Bryza zakładała.
Siadając na miejscu skinął srebrny wojownik łbem na znak do młodzików, żeby terminatorzy rozejrzeli się po okolicy. Obóz był w sumie niedaleko, więc nic dziwnego, że i droga na miejsce treningowe była krótka.
Jeziorna Bryza aż o tym zapomniała...Aż dziwne, lecz będzie miała czas, szczególnie teraz z dwójką terminatorów pod skrzydłem.

Najpierw odezwał się Wiesiołek i to mu z początku skinął łbem, choć Jeziornej Bryzie nie uciekł obijający się o ziemie ogon Wierzbownicowej Łapy. -Dobrze. Można jeszcze użyć ziemi, śniegu, lub mulistej wody, bądź błota. A gdy jest słonecznie, staje się plecami do słońca, by te zaślepiło wroga.- Choć w kryzysie kot łapie za wszystko, co ma pod łapą.
Potem była Wierzbownicowa Łapa i Jeziorna Bryza zamrugał, lekko zaskoczony tym...Opisem.
-Pewnie. Jednak, jeśli naszym przeciwnikiem jest kot z innego klanu, który tam wróci, nie jest wygnańcem, a po prostu kogutem chcącym zaczepki...Dla własnego spokoju lepiej jest go nie oślepiać w ten sposób, bo możemy narazić się na nie małą aferę między klanami.- Miauczy, szybko dodając. -Kto mi powie pewną zasade kodeksu, która mówi o zabijaniu?-
Jeziorna Bryza miała nadzieje, że Jęczmienne Ziarno poruszył ze swoimi pociechami, jako ich główny opiekun - kodeks. Był kocurem, który zapowiadał się na świetnego, rzetelnego wojownika, przecież, więc nawet jakby kropelka tego skapnęła mu z pyska podczas nauki z dziećmi...
Jeziorna Bryza może pomarzyć.

Pytania Wierzbownicowej Łapy sprawiły, że Jeziorna Bryza wyprostowała się. -Wierzbownicowa Łapo, stój. Twoje rozmyślenia i pytania są...Dobre, lecz uciekasz myślami.- Miauczy miękko, choć jest mu trudno. Jeziorna Bryza nigdy nie nadawał się do kociąt.
-Odpowiadając na twe pytanie - tak, można zamaskować swój zapach - wchodząc do wody i atakując z zasadzki, lecz większość kotów po prostu tego nie robi - w walce nie ma na to czasu.