Trening Nieuchwytnej Łapy

[Pożerająca Paszcza]

Kocur nie odziedziczył odwagi, czy pewności siebie, gdyby wiedział jak wyglądał jego biologiczny ojciec, może miałby chociaż odpowiedź dlaczego wygląda jak rodzynek. Jedyny jasny, jedyny płaczliwy, jedyny nie taki. Kocanka go lekko ratowała przez to, że wyglądali podobnie, chociaż charakterami nijak się zgrywali. Teraz? Teraz postawić go obok rodzeństwa i nawet nie było szansy, by ktoś ich połączył więzami krwi, czasami miał wrażenie, że własne rodzeństwo go nie rozpoznawało. Był kompletnie inny. Niewidzialny. Starał się o tym nie myśleć, ale szczerze nie sądził, że ktoś zauważyłby jego zniknięcie… tęsknił?
Dał sobie być samolubny i po prostu stał z czołem położonym na barku kotki, a łzy ciekły mu po oczach i skapywały na ziemię, pewnie czasami dotykając jej łapki. Nie potrafił się odsunąć. Nie potrafił nic powiedzieć. Czuł się żałośnie. Był żałosny. Miał tak o sobie nie mówić, ale teraz nie potrafił. Nie potrafił.
— Przepraszam… — wyszeptał zachrypniętym głosem po dłuższej chwili. Łzy przestały już mu lecieć, jeśli kotka się nie odsunęła to cały czas stał jak wcześniej - czołem opartym o jej bark - i zastanawiał się co miał zrobić. — W-w… — Zamilkł. Wziął głęboki oddech i drżącym głosem zaczął — P-postaram się… nie być w-większym problemem — oznajmił cicho, a następnie odchrząknął i cofnął się parę kroków, wycierając zapłakane policzki. Nie potrafił spojrzeć na Donośny Krzyk.