Trening Astrowej Łapy

[Truflowy Nosek]

Melodyjny głosik od razu dotarł do moich uszu, a zaraz potem cała mała osóbka Aster pojawiła się przed moimi oczkami, niosąc coś w… pyszczku? Nie byłam przeciwna zabieraniu rzeczy na treningi, jeśli miało to komuś pomóc to czemu nie? Może przynajmniej dzieci się wtedy lepiej skupią? Chociaż chyba sama dobrze wiedziałam, że zależało to od stworzonka, które akurat było elementem do nauki; Aster wydawała się… o! To nie dla niej…
— Och! — Wydostało się z mojego pyszczka w pełni zaskoczone i rozczulone gestem szylkretki. — Bardzo Ci dziękuję, kwiatuszku. Śliczne jest — odpowiedziałam wesoło i zastanowiłam się chwilę… — Chcesz mi może je włożyć gdzieś na karku? Tam będzie najlepiej widoczne, a nie zniknie, aż tak — zaproponowałam, chociaż od razu obniżyłam się, kładąc się delikatnie na ziemi, bo wydawało mi się, że kotka byłaby zainteresowana taką propozycją; oczywiście mylić się mogłam, ale jej energia dawała mi wrażenie bardzo podobnej do mnie, cieszyło mnie to.