Medyczny trening Ważkowej Łapy

[Poeta]

Poeta kiwnął nieco głową. - I bardzo dobrze. Rozumiesz zasady prawidłowo.
Skoro już mieli to za sobą, chciał przejść dalej, ale kotka nieco wyprzedziła go pytaniem. Srebrny zatrzymał się, lekko zaskoczony jej tezą. Była to teza, nie pytała. Otworzyła przed nim temat, którego spodziewał się uniknąć. Uznał jednak, że skoro oboje byli dość amoralni i grali raczej przeciwko Klanu niż zgodnie z nim, stwierdził, że zasadniczo nic mu to nie szkodzi.
- Nie - zgodził się. - Nie wierzę w bardzo wiele klanowych absurdów i ty również nie musisz. - Co do Łabędzia? Nie wiedział. - Nie powiedział nic wartościowego. Że ma coraz mniej żyć, że mam się zająć Nocą po jego śmierci, że czuje się gotowy i tak dalej i tak dalej. Może to iluzja, ale wydaje się być bliski śmierć. Albo jest po prostu wybitnie stary - rozjaśnił nieco jej myśli.
Rozbawiła go myśl, gdyby spytała go o Noc. Nie wiedział, czy chwalenie się młodej kotce że przespał się z żonatym zastępcą wypada, ale na razie wolał się tym nie przejmować.
- Jeśli chodzi o kolejne zasady, są dość proste. Jedna z nich mówi, że medyk może mieć kocięta i rodzinę, ale wyłącznie w sytuacji, jeśli w Klanie jest kot, który może go zastąpić. Gwiezdni, czy ktokolwiek to wymyślał, mają tendencję do stwierdzania, że medyk jest tylko i wyłącznie medykiem i nikim więcej. Jest w tym jakaś część prawdy. Chodzi o to, że gdyby coś się stało, jest ktoś, kto może zająć twoje miejsce. Poza tym, również według zasad, nie możesz pozwolić, by uczucia wzięły górę nad twoimi obowiązkami. Z tego co wiem, wcześniej ta zasada wykluczała też posiadanie rodziny i partnerów. Trochę głupie - westchnął. - Z biegiem miesięcy nauczysz się cierpliwości i dzielenia czasu między miłość a obowiązki. Poradzisz sobie.