Trening Wiesiołkowej Łapy

[Wiesiołkowe Pole]

Wydawało się to Wiesiołkowi nieco dziwne, że nikt nie zorganizował zgromadzenia aż tak długo, że nawet starsze koty, jak Ogniste Serce, mogły tego nie pamiętać. Brzmiało jak całkiem miła okazja, by poznać członków innych klanów i wymienić się informacjami, więc dlaczego przywódcy się na to nie decydowali? Może po prostu nie działo się nic na tyle istotnego, by wszyscy musieli o tym dyskutować? Wszystkie klany toczyły spokojne, pozbawione wielkich wydarzeń życie, więc nie było potrzeby, by zawracać głowy innym… To było chyba najlepsze wytłumaczenie, jakie potrafił wymyślić. Wszystkie inne brzmiały zdecydowanie bardziej niebezpiecznie.
- Ale teraz… też trwa pokój, prawda? Nie było żadnych wojen między klanami w czasie od ostatniego zgromadzenia? - Upewnił się jeszcze, bo to w tej historii wydawało się najbardziej niepokojące. Bo to przecież nie tak, że teraz koty atakowały się na granicach? Wiedział, że nie, spotkał przecież kotkę z klanu Wichru i była bardzo miła. Więc chyba i inni tacy byli, a jeśli zdarzył się ktoś inny, to tylko pojedynczy przypadek. Tak przynajmniej starał się wierzyć.