Trening Popielatej Łapy

[Łabędzia Szyja]

— Dokładnie — zgodził się chętnie. Nawet dzisiaj podczas żarliwych dyskusji trzeba było przypominać o tym, że ostatnie słowo należało do przywódcy, co dopiero w czasach, gdy nawet w obrębie jednego Klanu dopiero uczono się przyjaźni i wzajemnego szacunku? — Hmm... Stawiałbym na zasadę o tym, że honorowy wojownik nie potrzebuje zabijać innych, by zwyciężyć swoje bitwy, jest to dozwolone wyłącznie w obronie własnej lub w przypadku kotów wyjętych spod Kodeksu. Ten nacisk na honor wydaje mi się znamienny, zresztą... Po tamtej nocy niepotrzebny rozlew krwi to ostatnie, czego ktokolwiek chciał. To wydaje mi się dość oczywiste. Ciekawszym przypadkiem jest zasada o bronieniu Klanu, nawet kosztem swojego życia. Tę część widziałbym jako coś, co istniało od początku, ale może dopiero później, w miarę tego, jak Klany się ze sobą zapoznawały i spędzały więcej czasu razem, uściślono o fragment o możności zawierania przyjaźni poza swoim Klanem, pod warunkiem, że to właśnie jemu pozostanie się lojalnym w przypadku wojny...?
Pytająco przechylił łeb do boku, wyraźnie zostawiając terminatorowi przestrzeń na wyrażenie swojego zdania.
— Wierzę, że bez problemu — odparł szczerze. — Wystarczyłaby odrobina chęci. Do tej pory, jak sądzę, żadnemu przywódcy po prostu nie przyszło do głowy spróbować. Wiem, że mnie przez niemal całe moje życie nie przychodziło; łatwo przyzwyczaić się do tego, co funkcjonuje od swojego subiektywnego zawsze, i nie zastanawiać się dalej. A zdarzyło ci się zamienić słowo z kimś z innego Klanu? Zatrzymać się z patrolem sąsiadów i pogawędzić przy granicy? To w większości przemiłe koty, wcale tak bardzo się od nas nie różniące. Myślę, że Zgromadzenia tylko by to podkreśliły.