Po pierwsze — wysoki, po ojcu, wiadomo. I to by było na tyle. Nie jest ani niesamowicie chudy, ani w drugą stronę, jest... zwyczajny.
Ale oh, jaki Orka, Łotrzykiem zwany, jest piękny! O długim, białym futrze, które przyciemnione jest na pysku, łapach oraz ogonie, poprzecinane klasycznymi pręgami (czarny pręgowany colourpoint), z delikatnie jaśniejszym, szarawym nalotem na grzbiecie, ciągnącym się od końca karku aż do ogona. Mordka, ta piękna mordka... pyszczek ubarwiony ma bielą, która łączy się ze strzałką przebiegającą między jego oczami, z mniejszą czarną plamką po prawej stronie nad nosem. Istny syn mamusi, widać! O, a żeby nie zapomnieć, paluszki przednich i tylnych łap są także białe.
A te piękne oczy, z których mu jakże mądrze patrzy!, są póki co koloru niebieskiego — w przyszłości wybarwią się na jasnoniebieski kolor. Śliczna mordka, zawsze przyozdobiona głupkowatym uśmiechem, co by nie było nudno.
Ktoś kiedyś zaśpiewał "pokazuje palcem, masz paprykarz albo sos, a gdy pochylasz łeb, to cię wtedy pstryka w nos" — piosenka była ta prawdopodobnie napisana o samym Orce Łotrzyku, bez wątpienia.
Głup, żartowniś, od razu widać, czyj syn. A do tego boleśnie szczery, całkowicie niezłośliwie! — jeśli odstaje ci jakiś kłaczek, wypomni ci to na głos, jeśli krzywo staniesz, również to skomentuje. Nie jest w stanie zrozumieć, dlaczego ktoś mógłby oburzyć się o takie komentarze: w końcu mówi, jak jest, więc dlaczego druga strona miałaby się denerwować? Jak krzywo układa ci się ucho, to tak właśnie jest, po co miałby kłamać, że stoi prosto, nie? Taki już jest. W razie czego pocieszyć też nie potrafi, gdyby po jego słowach zrobiło się przykro: "No już, nie płacz, ubrudzisz sobie futro smarkami i będziesz wyglądać tylko gorzej", powiedziałby. I prawdopodobnie pogorszyłby tylko sytuację. Taki już jest.
Twórca niestworzonych historii, plotek i fanaberii — a tu czasem skłamie dla zabawy, a tutaj, żeby zobaczyć reakcję drugiego kota, ot co, dla frajdy i rozrywki. Swojej własnej, oczywiście.
Coś tam Spopielona Gwiazda klaskała im nad uchem, że nie wychodzić, że jeszcze będzie czas. Ale czekanie było dla FRAJERÓW i CIAMAJD. Był duży, no, na tyle, żeby rzeczywiście lodu pod sobą nie ukruszyć i nie wpaść do lodowatej wody, znaczy się. Zgrabny był, powabny, jeszcze do tego mądry... Ah, full wypas, ma się wiedzieć!
A jak ojciec gdzieś zabierał, to Orka głupi byłby, gdyby nie skorzystał.
Kiedy Tęgoryjec ruszyła na lód, to Łotrzyk zaraz za nią, a co, miał być gorszy? Nie ma szans. Czy pierwszy, czy drugi, nieważne — teraz skupił się na tym, jak fajnie będzie POŚLIZGAĆ się po LODZIE.
