Kotka coraz bardziej zaczęła przypominać swojego tatę, Słoneczny Brzeg. Po prostu urosła, a odziedziczona puchatość została. Długie łapy przydawały się podczas spacerów. Okazały ogon pomagał w trakcie skoków bądź pogoni za spadającymi liśćmi. Grubsza sierść pozwalała przetrwać zimne dni, a latem dawała przyjemne ciepło. Niestety nadal wielkością pozostała gdzieś "pomiędzy". Pomarańczy wcale to nie przeszkadzało. Wręcz przeciwnie! Nauczyła się cieszyć z kremowego futerka. Złoto w okolicach grzbietu, głowy i ogona dodały jej tylko szlachetności. Tymczasem biel na pyszczku, brodzie i piersi koteczki bardziej się uwidoczniła. Na pewno pojawił się zarys pręg oraz ciemniejszych miejsc. Gdzie? To pierwsze na łapach i głowie, a drugie na końcówkach uszu, paluszkach łap, końcówce ogona. Co więc się zmieniło? Na pewno Pomarańcza ma teraz ostrzejsze pazury, kły godne drapieżnika, jak również gęstą sierść w okolicy szyi i klatki piersiowej. Natomiast ogon mógłby służyć jej za zmiotę do liści. Jej ślepia nadal mają kształt jagódek, ale ich kolor pozostał gdzieś pomiędzy odcieniem niebieskiego, a zieleni.
Pomarańcza obecnie jest spokojną kotką. Mimo wszystko umie bronić własnego zdania. Zamiast przemocy i tak ostatecznie wybiera dyplomację. Choć strach nigdy na dobre jej nie opuścił, to stawia mu czoła jak tylko potrafi. W kocim życiu ceni sobie spokój i ciszę. Dlatego często spaceruje bądź szuka dobrego miejsca do leżenia. Nadal uwielbia jak promienie słońca ogrzewają jej futerko. Dla innych kotów może wyglądać to jak czyste lenistwo. Jednak kotka wywiązuje się ze wszystkich, powierzonych obowiązków. Może czasami ma problem, ale robi tak jak umie i zawsze próbuje do końca. W razie poważniejszych problemów chowa przysłowiową "dumę", żeby prosić o pomoc. Jeśli chodzi o towarzystwo, to tak... Pomarańcza lubi rozmawiać o świecie oraz swoich przygodach. Nadal też zadaje wręcz rozbrajające pytania. Pewnie ktoś z kotów mógłby pomyśleć, że jest naiwna. Jednak dawno z tego wyrosła. Teraz sama chce iść za przykładem Słonecznego Brzegu. Dzięki niedawno odkrytej odwadze chciałaby wreszcie pomagać innym w potrzebie...
Świerkowa Igła nie musiała powtarzać trzeci raz. Pomarańcza zaraz stanęła na cztery łapy. Swoim zwyczajem otrzepała futro niczym mokry pies. Następnie spojrzała porozumiewawczo na swoją Mistrzynię. Wreszcie spróbowała przyjąć postawę łowiecką. Odczuła zaraz napięcie mięśni, ale zignorowała je. Delikatnie ugięła łapy, zachowała prostą linię ogon, grzbiet głowa, wysunęła pyszczek przed siebie i nastawiła uszu. Brzuch pozostawał nad ziemią. Jakby wciągnięty, ale co tam... Pomarańczowa Łapa starała się odwzorować wszystko jak pokazała Świerk.
-Dobrze, to daj znak i wyruszam na łowy...- Kotka odpowiedziała na jednym wydechu. Potrzebowała wyciszyć się wewnętrznie. Następnie spojrzała przed siebie. Była gotowa wyruszyć na hasło albo jakiś znak. Dwie zwierzyny brzmiały jak prawdziwe wyzwanie. Ciekawe tylko co spotka na swojej drodze. Chyba najbardziej obawiała się ptaków. Najmniej piszczek, bo wystarczył jeden, dobry skok...
