Torfowy Rojst

[Uśpione Echo]

Taktownie pozostawiam pytanie bez odpowiedzi, pozwalając mu przekonać się osobiście co do walorów smakowych rybki. Z zainteresowaniem przyglądam się, jak szarak pochyla się nad posiłkiem i prędko z nim rozprawia, nie dając sobie szansy na szybki odwrót. A później, kiedy zaczyna przeżuwać z większym rozmysłem, po jego minie zaczyna stawać się jasne, że nawet bycie Rzeczniakiem nie otępia języka do tego stopnia, by każda ryba smakowała jak najdelikatniejszy królik. Chwila, to chyba nie najlepsze porównanie. Przyganiał Wichrzak Rzeczniakowi. Dobrze, że nie wypowiedziałam go na głos.
– Może była chora – podsuwam wielkodusznie. Po odczuciach własnych bardziej skłaniam się ku temu, że jest nieświeża, ale dla spokoju ducha wolę nie podpytywać, ile takich martwych ryb wyciągnął z rzeki i czy ta była jedną z nich. Niektórych rzeczy lepiej nie wiedzieć, a ja z rzecznego stosu jeść nie będę. Co zeżarte, to zeżarte, przepadło.
– Dzięki. Powodzenia z dotaszczeniem reszty do obozu. – Żegnam się krótkim skinieniem głowy i łapię w zęby swoje dwie sztuki, ucinając tym potencjalną dalszą konwersację.
Pora wracać. I tak się zasiedziałam.

z.t.