Wysokie Paprocie

[Connor]

Połową sukcesu zdecydowanie był brak niechęci w rozmowie. Co więcej, zdawała się być miła... chociaż pozostawał czujny. Nie podejrzewał jej o to, że miałaby się zaraz nań rzucić, ale z drugiej strony, rozsądek kazał mu mieć się na baczności. Możliwe, że gdzieś w okolicy jest patrol, tudzież zwyczajnie ktoś inny się przybłąka i nastawienie do Pieszczoszka będzie miał srodze odmienne.
Uśmiechnął się ciut szerzej, chyba bardziej mimowolnie i odruchowo, niż z zamiarem zrobienia tego;
- Szukam pewnego kota. Na imię mu Szczerbatek, z pysku wystają mu dwa kły. Ma krótkie, czarne futro. Być może go widziałaś lub o nim słyszałaś? - wyjaśnił, zgodnie z prawdą. Nic innego go do lasu nie sprowadzało. Nie przeszkadzało mu, że ta się też kryje... wszak - kto jak lubi. Connor usiłował zatrzymywać wzrok tam, gdzie sądził że byłby jej pyszczek. Z kultury do rozmówcy, uważał że w ten sposób okazuje szacunek. Sprawę utrudniała przestrzeń między nimi, aczkolwiek... lepsze to, niż jakby miał dostać jakieś upominanie się, że ma się trzymać z daleka od terenów!