Podmokły Brzeg

[Uśpione Echo]

Spoglądam na Roziskrzoną Gwiazdę z lekkim zwątpieniem, mimowolnie wyobrażając sobie okonia zasuwającego rakiem po brzegu w pościgu za ciernikiem. Oczywiste, że nie to miał na myśli, ale wizja jest tak obrazowa, że nie mogę się jej pozbyć. Kiedy on rozgląda się za dogodnym miejscem, ja potrząsam głową, odganiając od siebie obrazy Wielkich Rybich Wojen.
Potem siadam nad wodą, zostając dość blisko, żeby łowić razem, a jednocześnie w oddaleniu utrudniającym płoszenie sobie nawzajem ryb. O ile jakiekolwiek się pokażą. Zanurzam palce i czuję, jak z zimna unosi mi się sierść na grzbiecie, a skóra pokrywa się gęsią skórką. To będzie wyzwanie, teraz to do mnie dociera, ale trudno, przyzwyczaję się. Gorzej, że też dopiero w tym momencie nadchodzi myśl, że wyciąganie ze sobą Roziskrzonej Gwiazdy to nie był najbardziej udany pomysł. Wolałabym nie posłać go do lecznicy.
– No to zobaczmy – odpowiadam z lekkim westchnieniem. Może niech jednak nic nie bierze.
Upewniam się jeszcze, że mój cień nie pada na taflę, i zastygam w bezruchu, wcześniej okrywszy ogonem pozostawione na lądzie łapy. Marny sposób na ogrzanie, kiedy siedzi się na śniegu, ale lepszy kiełb niż nic.