Wysokie Paprocie

[Ważkowe Wybrzeże]

  Nie umknęło jej uwadze to, że kocur coraz bardziej spinał ciało. Wręcz przeciwnie, odczuwała z tego powodu specyficzną satysfakcję. Teoretycznie mógł w każdej chwili ją zaatakować, był do tego w gotowości. Czuła jednak, że ma nad nim przewagę. Po pierwsze dlatego, że jej drobna budowa i niski wzrost sprawiały, że uniki i ucieczki z trudnych sytuacji były jej specjalnością. Nie była silna, ale była sprytna. Po drugie - byli na jej terenie, na terenie Rzeki i każdy Rzeczniak słysząc odgłosy walki - przybiegłby jej pomóc. Poza tym dźwięk dzwoneczka przy intesywnej walce zapewne niósłby się z daleka, co przyspieszyłoby tylko nadejście pomocy. Była w bardzo dobrym położeniu.
  - Dziękuję - odpowiedziała słodko na komplement, którego oczywiście się spodziewała. - Boisz się, że cię zaatakuję? - zapytała zadziornie. Dalej pozostawała w tej samej pozycji. Blisko, szepcząc słowa niemalże do ucha kocura.