Trening Różowej Łapy

[Truflowy Nosek]

– Oczywiście, że tak! Jedyne co nas ogranicza to własne myśli i głowa mówiąc dość. Warto ponieść się wyobraźni! – odpowiedziałam na pytanie; ewidentnie opowieść się podobała i mogłam czuć się dumna sama z siebie, że tak dobrze mi poszło, Szałwia wydawała się rozluźniona jeszcze bardziej, a zachwyt na jej pyszczku rozgrzewał mi serduszko, och jaka ona była urocza! Z uśmiechem było jej o wiele ładniej, miałam przed sobą pewniejsze stworzonko, istotkę, która zdecydowała się mi zaufać.
Widziałam jak córka Kaczego Piórka powoli eksplorowała swoje umiejętności, próbowała znaleźć odpowiedni ton, swój własny nurt, który poprowadziłby ją w odpowiednią stronę; każdy błąd, czy sukces był cenną nauką na następny czas, dlatego nie odzywałam się jedynie z łagodnym spojrzeniem obserwując postępy Szałwii. Poruszenia wąsów, opuszczane uszka, niezdecydowane kroki, niepewne spojrzenia, analizę swojej pozycji i moje wcześniejsze wypowiedziane słowa.
– Na początku pewnie będzie to odrobinę niewygodne, pozycja łowiecka jest dość specyficzna, ale bardzo ładnie ci poszło – wyjaśniłam najpierw z krótką pochwałą – Poznałaś jedną z trzech rzeczy w wyliczance. Słyszałaś kiedyś? Mysz cię wyczuje, królik usłyszy, a ptak zobaczy. Chcesz poznać resztę? Widzisz plemię Kryształowych Śnieżyc oprócz polowania na Wietrzydła musiała sobie poradzić jeszcze z paroma osobnikami. Ale przynajmniej sytym się było za każdym razem! Taka jedna Zgryzołka, czy Świstogon to nakarmią przynajmniej dziesięć kotów plemienia! – powiedziałam z delikatnym chichotem, kontynuując narrację o plemieniu.