Zajęcze Zioła

[Uśpione Echo]

Pierwszy raz widzę, żeby ktoś tak chętnie przygarnął określanie się dzikusem, ale bez oporu kiwam głową. Nie wiem, czy szczególnie to po nim widać, za to na pewno z obu opcji, jego bycie dawnym pieszczochem zdziwiłoby mnie bardziej.
– Ale obrożę chciałeś – przypominam mimochodem. Luźna myśl, nic więcej. To on pierwszy, sam z siebie wrócił do wydarzeń sprzed kilku księżyców. Ja tylko zauważam fakt.
Wilcza Góra podchodzi do zadania poważnie. A więc czeka mnie wykład o dwunożnych. Ludziach, bo najwyraźniej ich określenia są istotnym elementem zagadnienia, podobnie jak posiadane przez nich przedmioty. Nie powiem, żebym podzielała sentyment. Miękki materiał, jaki znalazłam zeszłej pory nagich drzew, zabrałam ze sobą wyłącznie ze względu na jego użyteczność.
– I co sprawia, że kapsle są takie drogocenne? – dopytuję, jak na dobrego ucznia przystało. I trochę też dlatego, że nauczyciel mi się zaciął, drobna pomoc na pewno nie zaszkodzi.
A poza tym serio nie wiem, co specjalnego jest w ząbkowanych kamieniach.
– Bardziej niż butelki i papier? – dodaję po chwili milczenia, tknięta jego postawą.
Mrugam z wolna, z uwagą, śledząc zmiany zachodzące na ekspresywnym pysku rozmówcy. W pierwszej chwili odnoszę wrażenie, że dotarło do niego wreszcie, z jaką łatwością dał się przekonać do roli nauczyciela, podczas gdy przywiała go tutaj myśl o wyciągnięciu lekcji. I może tak byłoby lepiej, bo później... później już nie mam żadnych podejrzeń. Jestem obecna i skupiona, a czuję się, jakby coś mnie ominęło.
– Co? – rzucam nieufnie.