Trening Wróblowej Łapy

[Wróblowa Łapa]

Roześmiany Wąs był szybki i Wróbelek nie potrzebował jego przechwałek, co do zajęcia drugiego miejsca w wyścigu, żeby zdać sobie z tego sprawę. Mimo, że jego własne łapy ruszały się z największą prędkością z jaką potrafiły, z każdym susem ciężko uderzając o ziemię, to odległość między nimi zdawała się nie zmniejszać. Wręcz przeciwnie. Miał wrażenie, że jedynym co ratowało go przed nie straceniem rudego ogona z pola widzenia, było tylko to, że jego mistrz zwalniał odrobinę, kiedy odwracał się w jego stronę.
Szczerze powiedziawszy nie tak wyobrażał sobie swoje pierwsze opuszczenie obozu. Ale nie był w tym na pewno jedyny. Czułki mięczaka zdawały się bowiem łopotać na wietrze, kiedy mimo usilnych starań utrzymania się w miejscu, powoli zaczął ześlizgiwać się z czoła nad nos wojownika. Dla tego biedaczka była to już pewnie prędkość ponad świetlna.
- Naprawdę! Ślimak...! Ślimak na...! - Wołał nieskładnie, starając się skupić się jednocześnie na przewracaniu łapami i stróżce śluzu, która pozostawiona przez zwierzątko błyszczała w słońcu na futrze rudego. To jest zanim znowu się nie odwrócił. - Pełznie też! - Próbował go ostrzec, słowa poniesione z wiatrem zabrzmiały jednak dużo bardziej jak "Pełzniesz!".