Trening Wróblowej Łapy

[Wróblowa Łapa]

Roześmiany Wąs... roześmiał się?! Jasne oczy Wróbelka wybałuszyły się w szoku na reakcję kocura, jednocześnie sam jednak czując jak kamień spada mu z serca. Po raz kolejny bowiem przejął się najwyraźniej bez sensu i na wyrost. No aż krótkie "Ha!", bardziej ulgi, niż rozbawienia, opuściło jego własny pysk.
- Krucha Jabłonka to twoja siostra Roześmiany Wąsie? - Zagadnął przypominając sobie o kotce w ciąży, która przeniosła się ostatnio do Splątanych Korzeni. Na szczęście nie zdążyła urodzić przed ceremonią! Wróbelek umarłby, gdyby musiał dzielić tą przestrzeń z tak maleńkimi stworzeniami.

Mysz wyczuje, ptak zobaczy, królik usłyszy. Powtórzył w myślach, gdy zdał sobie sprawę, że temat zszedł na faktyczną naukę zasad polowania. Zakuło go nieco w boku z przejęcia, kiedy usłyszał jak bardzo czujne są piszczki, zaczynając wątpić czy kiedykolwiek jakiegokolwiek złapie.
- Rozumiem, znaczy czaję - przytaknął dużym łbem. - Czy myślisz, że można zostać wojownikiem, kiedy umie się polować tylko na jeden rodzaj zwierzyny? - Wyrzucił z siebie natychmiast pytanie. Bo skoro gryzonie, gady i płazy czuły drżenie ziemi przy normalnych kotach to pewnie w jego przypadku wyczuwałyby trzęsienie ziemi! A ptaki, z tak dobrym wzrokiem... Czy była szansa, że jak zastygnie to pomylą go z jakimś kamulcem?