Trening Różowej Łapy

[Truflowy Nosek]

Białe włosie pośród traw wybijało się pośród jeziora zieleni, ale nie było to wcale taką przeszkodą jaką można się było spodziewać, łapy równomiernie poruszały się po ziemi. Możliwe, że jeszcze niewygodna dla Różowej Łapy pozycja łowiecka, wyglądała nienagannie; kotka nie zapomniała również o przeniesieniu ciężaru ciała na tylne łapy, a to znaczyło, że wsłuchiwała się uważnie w słowa Mistrzyni. Bardzo dobrze.
Niestety czasem niezależnie od wszystkiego, polowania się nie udawały, jaszczurka uskoczyła przed Szałwią zanim ta miała szansę ją złapać i uciekła pomiędzy trawami, niebieskie oczka nie miały szans jej wyśledzić.

Widziałam poczynania młodziutkiej kotki i z ciepłym uśmiechem przytakiwałam na wszystko co robiła, nie widziała tego, ja jednak odhaczałam sobie w głowie wszystkie elementy, które mi się podobały. Nie zdziwiło mnie jednak, że piszczka uciekła spod jej łap, każdy nowy terminator nie miał jeszcze idealnej wprawy, nie wszystko nam wychodziło; czasami nawet i wyszkoleni wojownicy tracili najprostsze piczki.
– Prawie! – krzyknęłam delikatnie i zaśmiałam się, podchodząc bliżej. – Wszystko zrobiłaś dobrze. Czasami tak się dzieje – wyjaśniłam będąc obok. – Nie poddawaj się, jeszcze dzisiaj wrócisz z piszczkami, pochwalisz się, mówię ci. A teraz leć, znajdź coś co upolujesz zasadą z przenoszeniem ciężaru ciała na tylne łapy. – Proste polecenie i wskazanie głową na otwarty teren przed nią. Niech nauczy się odróżniać również piszczki i która zasada działa na kogo. Wiadomo łatwo powiedzieć mysz, ale czy uważa zające też za gryzonie? Wolałam się przekonać. Sama zamierzałam w tym czasie obserwować Byzczącą Polanę.