Trening Wróblowej Łapy

[Wróblowa Łapa]

Zatrzymał się, kiedy jasne spojrzenie napotkało szczury. Czy lepiej powiedzieć: szczurzą rodzinę. Była to ewidentnie matka z młodymi. Obraz, który sprawił, że w Wróbelkowej głowie na moment pojawiła się myśl, aby odejść i iść szukać dalej. Ta szybko jednak została skarcona przez drugą. W końcu tam, gdzie zaczynała się możliwość wyżywienia klanu, powinna kończyć się empatia. Zwłaszcza w stosunku to zwierząt, które - jeżeli dobrze pamiętał - potrafiły być agresywne. Może to nawet lepiej, że nigdy nie dorosną i nie będą stanowić zagrożenia dla klanowych kotów.
Upewnił się więc, że jego ciało wciąż znajdowało się w pozycji łowieckiej. Głowa była zrównana z tułowiem, poprawił ogon, żeby również w takiej samej się znajdował. Następnie sprawdził czy wiatr wiał mu w pysk, aby w końcu, uginając łapy, przenieść ciężar na te tylne i zacząć się skradać. Uważał przy tym na podłoże, w końcu chciał wykorzystać, że szczury go jeszcze nie zauważyły i w pierwszej kolejności zbliżyć się odpowiednio. Dopiero wtedy rzuciłby się na tego dorosłego, przygniatając do ziemi i zabijając zębami, jeżeli mu się to uda.