Księżyce: 124 Mistrz: Jaśniejący Płomień Płeć: kocur Zaimki: on/jego chyba że żart wymaga innych
wysoki, długowłosy oriental, cynamonowy point, białe znaczenia (plamka na czole, palce przednich łap), niebieskie oczy, często ma przy sobie kieszonkowy zegarek z łańcuszkiem
Ostatni z jego szkodników padł, więc Orion odwrócił się do reszty żywego towarzystwa akurat w momencie, gdy główna tancerka padła na śnieg. Delikatnie mówiąc – niekorzystnie i niezwykle stresująco, bo przecież wtrącił się by zapobiec takiej sytuacji. W paru susach pokonał zaspy, chcąc sprawdzić czy kotka jeszcze oddycha i w ogóle w jakim jest stanie (poza tym że tragicznym), ale wtedy dostrzegł jeszcze jednego zadowolonego szczura stojącego na czterech łapkach. Takiego z pewnością chętnego do wgryzienia się w szyję leżącej, więc młoda musiała poczekać jeszcze chwilę. Cynamon skoczył w stronę gryzonia, chcąc mu skręcić kark, udusić jak poprzedniego koleżkę czy zrobić cokolwiek co skutecznie i szybko go usunie z tego świata.
Gdzieś w międzyczasie zmaterializował się obcy kot i jakby – kamień z serca, bo zabierał ze sobą kotkę, jeden problem dla Oriona mniej. Z drugiej strony pochłonięty mordowaniem szczura nie miał takiej stuprocentowej pewności co się działo obok, więc tylko mógł zakładać, że skoro się śpieszyli z ucieczką to młoda jeszcze oddychała.
Drobna, zgrabna, acz wysoka bura koteczka z charakterystycznymi dla kotów bengalskich rozetami. Ma łososiowo-czarny nos i w tym samym kolorze poduszki łap. W posiadaniu są również białe wibrysy oraz cyjanowe oczęta.
Lojalna, uczciwa, przyjacielska. Nietrudno przychodzi jej zawieranie nowych znajomości, robi to z całkowitą przyjemnością i uśmiechem na pyszczku. Jest trochę naiwna. Przez śmierć jej bliskich stała się bardziej małomówna, niepewna i osowiała, ale głęboko w sobie skrywa dawną siebie.
Atak Oriona (na szczura 5): krytyczny (150%) » [(26-16)]*1,5 = 15
Orion bez problemu wgryzł się w karczek gryzonia, który po chwili stracił przytomność od utraconej krwi. Wyglądało na to, że zostało jedynie dobić omdlałe szczury.
Zawieja: S: 5(7) | Zr: 2(5) | Sz: 2(4) | Zm: 4 | HP: 2/60 | W: 24-3=21/40
» zręczność i szybkość obniżone ze względu na atakujące stado szczurów
» spadek statystyk ze względu na spadek HP
» celność obniżona o 1 ze względu na spadek w
» rana 0. stopnia: wyrwana sierść z ogona
» rana 1. stopnia: ugryzienie na palcu tylnej, prawej łapy (-1hp do końca walki) » zmiana stopnia » rana 2. stopnia: ugryzienie na palcu tylnej, prawej łapy, infekcja
» rana 0. stopnia: powierzchowne ugryzienie na pięcie lewej łapy
» rana 0. stopnia: lekkie ugryzienie na palcu tylnej, lewej łapy
» rana 1. stopnia: ugryzienie na nadgarstku lewej łapy (-1hp do końca walki)
» rana 0. stopnia: wyrwane futerko z łokcia prawej łapy
» rana 1. stopnia: mocne ugryzienie tylnej, lewej łapy (-1hp do końca walki) » zmiana stopnia » » rana 2. stopnia: mocne ugryzienie tylnej, lewej łapy, infekcja
» omdlenie
Azalia: S: 13 | Zr: 21 | Sz: 8 | Zm: 8 | HP: 77/80 | W: 57-3=54/70
» rana 0. stopnia: niekrwawiące ugryzienie na lewej, przedniej łapie
» rana 0. stopnia: ślady po zębach na prawej, przedniej łapie
» rana 0. stopnia: powierzchowne ugryzienie na palcu tylnej, prawej łapy
Szczur 1: S: 4 | Zr: 4 | Sz: 5 | Zm: 3 | HP: 2-1=1/20 | W: 1/15
» celność obniżona o 3 ze względu na spadek wytrzymałości
» rana 0. stopnia: pacnięcie w grzbiet
» rana 0. stopnia: powierzchowne zadrapanie na grzbiecie
» rana 1. stopnia: głębokie zadrapanie między oczami (-1hp do końca walki)
» omdlenie
Szczur 3: S: 4 | Zr: 4 | Sz: 5 | Zm: 3 | HP: 12/20 | W: 0/15
» celność obniżona o 3 ze względu na spadek wytrzymałości
» rana 1. stopnia: obity bok
» omdlenie
Szczur 4: S: 4 | Zr: 4 | Sz: 5 | Zm: 3 | HP: 20 | W: 0/15
» celność obniżona o 3 ze względu na spadek wytrzymałości
» omdlenie
Szczur 5: S: 4 | Zr: 4 | Sz: 5 | Zm: 3 | HP: 20-15=5/20 | W: 2/15
» celność obniżona o 3 ze względu na spadek wytrzymałości
» ugryzienie na karku (-3 w pierwszej turze, potem -2 do końca walki)
» omdlenie
Szczur 2: S: (3)4 | Zr: 3(4) | Sz: 3(5) | Zm: 3 | HP: 6-17=0/20 | W: 7/15
» celność obniżona o 1 ze względu na spadek wytrzymałości
» rana 1. stopnia: obity brzuch
» od następnej tury spadek stat
» rana 2. stopnia: ded
» śmierć
Szczur 6: S: 4 | Zr: 4 | Sz: 5 | Zm: 3 | HP: 20-24=0/20 | W: 9/15
» celność obniżona o 1 ze względu na spadek wytrzymałości
» rana 2. stopnia: ded
» śmierć
Szczur 7: S: 4 | Zr: 4 | Sz: 5 | Zm: 3 | HP: 0/20 | W: 9/15
» celność obniżona o 1 ze względu na spadek wytrzymałości
» rana 1. stopnia: zadrapanie na czubku głowy (-1 hp do końca walki)
» rana 2. stopnia: głębokie ugryzienie na karku
» śmierć
Szczur 8: S: 4 | Zr: 4 | Sz: 5 | Zm: 3 | HP: 0/20 | W: 10/15
» celność obniżona o 1 ze względu na spadek wytrzymałości
» rana 2. stopnia: uderzenie w głowę
» śmierć
Księżyce: 124 Mistrz: Jaśniejący Płomień Płeć: kocur Zaimki: on/jego chyba że żart wymaga innych
wysoki, długowłosy oriental, cynamonowy point, białe znaczenia (plamka na czole, palce przednich łap), niebieskie oczy, często ma przy sobie kieszonkowy zegarek z łańcuszkiem
Ekipa się zawinęła, ostatni szczur zemdlał, a Orion westchnął ciężko. Miał nadzieję, że kotka rzeczywiście wróci do obozu żywa i że znajdzie sobie inną pasję, bo na sławę jako tańcząca ze szczurami raczej nie miała co liczyć. Oriental przylizał sierść tam gdzie się potargała i z zadowoleniem odkrył, że szkodniki nie wyrządziły nadmiernych szkód w jego perfekcyjnej szacie. Gdy już znowu wyglądał akceptowalnie zrobił obchód po gryzoniach, by dobić te które jeszcze oddychały.
Jaśniejący upierał się na zakopywanie drapieżników po walce, ale czy w tym miejscu i w tej sytuacji to rzeczywiście był problem Azalii? Niekoniecznie, prosty wniosek. Ale w sumie szczury prezentowały się całkiem porządnie, nie zostały z nich krwawe strzępki, więc ostatecznie, łaskawie postanowił wyświadczyć przysługę Cienistym i zabrać ze sobą sprawców całego zamieszania. Połapał szczury za ogony, większe plamy krwi przysypał niedbale śniegiem i ruszył do Wichrowego obozu.
Przeciętnej budowy i wzrostu, bura tygrysiopręgowana kotka z bielą o długiej sierści i zielono-żółtych oczach.
Wygląd przeciętny, charakter niekoniecznie. Trochę złagodniała po wizycie w lecznicy, ale nadal nie jest to słodka i urocza istota. Oj nie. Nie można powiedzieć, by była jakkolwiek przyjaźnie nastawiona do innych. Jeśli jest dla ciebie miła... cóż, to znaczy że ma w tym interes. Jest samolubna, zapatrzona w siebie, chłodno podchodzi do kontaktu z innymi, złośliwa, nieco gburowata... a jakby tego jeszcze było mało z listy "złych cech", to jeszcze jest okropnym leniem. Ma ambicje, pewnie, że tak, ale nie zamierza sama do nich iść, najlepiej, by ktoś zrobił to za nią - a jeszcze lepiej, by był to tata, w końcu jest przywódcą, no nie? Nie obchodzi ją zdanie innych i jeśli ona coś uważa na ten temat, to jest tak, jak ona powie, a nie ktoś z kim właśnie dyskutuje. Nie zawaha się też użyć siły; pazurów i kłów, by komuś coś wyperswadować, choć robi to w ostateczności, bowiem wie już, jakie są za to konsekwencje. Ale jak się inaczej nie da? Jak nikt nie patrzy?
Polowanie. Jakże pożyteczna rzecz dla klanu, nieprawdaż? Puchacz wyszła dziś z obozu z właśnie takim zamiarem; zapolować dla klanu. Nie zdarzało się to często, czasami się obijała i tylko udawała, że poluje, ale dziś miała ochotę coś złapać. A dlaczego nie.
Dlatego też wyszła z obozu, przeszła się kawałek i zaczęła uważnie rozglądać, mając nadzieję na łatwe, szybkie polowanie, żeby nie zdążyć się za bardzo zmęczyć, czy coś.
Malutka, prawie cała pokryta białą sierścią kotka. Rude, klasycznie pręgowane plamki pojawiają się na ogonie, dwie na grzbiecie i na twarzy. Pyszczek kotki ma delikatne rysy z wybijającym się różowym noskiem i szaro-niebieskimi oczkami.
Nieśmiała, lecz rozbrykana i pełna zabawy kotka. Przy pierwszym poznaniu atakuje obcego barierą nieśmiałości, lecz podczas przyjemnej rozmowy można się łatwo przez nią przebić. Chciałaby sprawić jak najlepsze wrażenie i jeżeli ktoś nie polubi kotki lub ją skrytykuje, to szuka winy tylko i wyłącznie u siebie. Choć czasem to również jej wina. Często się zamyśli, przejęzyczy, czy wywoła niezręczną ciszę, nie wiedząc jak kontynuować rozmowę. Mimo to stara się nie zamknąć i poznać kogoś innego niż tylko rodzinę!
Nieprawdaż. Polowanie było bardzo pożyteczne dla klanu, a szczególnie porą młodych liści, gdy tyle piszczków budziło się do życia!
O dziwo życzenie burej niemalże natychmiast się spełniło, nie zdążyła nawet rozgrzać mięśni i o. Do jej nozdrzy dotarł zapach gryzonia, a gdyby kotka zdecydowała spojrzeć się w jego kierunku, pod jednym z krzaczków dostrzegłaby myszkę, poszukującą tak jak wojowniczka, pożywienia.
Przeciętnej budowy i wzrostu, bura tygrysiopręgowana kotka z bielą o długiej sierści i zielono-żółtych oczach.
Wygląd przeciętny, charakter niekoniecznie. Trochę złagodniała po wizycie w lecznicy, ale nadal nie jest to słodka i urocza istota. Oj nie. Nie można powiedzieć, by była jakkolwiek przyjaźnie nastawiona do innych. Jeśli jest dla ciebie miła... cóż, to znaczy że ma w tym interes. Jest samolubna, zapatrzona w siebie, chłodno podchodzi do kontaktu z innymi, złośliwa, nieco gburowata... a jakby tego jeszcze było mało z listy "złych cech", to jeszcze jest okropnym leniem. Ma ambicje, pewnie, że tak, ale nie zamierza sama do nich iść, najlepiej, by ktoś zrobił to za nią - a jeszcze lepiej, by był to tata, w końcu jest przywódcą, no nie? Nie obchodzi ją zdanie innych i jeśli ona coś uważa na ten temat, to jest tak, jak ona powie, a nie ktoś z kim właśnie dyskutuje. Nie zawaha się też użyć siły; pazurów i kłów, by komuś coś wyperswadować, choć robi to w ostateczności, bowiem wie już, jakie są za to konsekwencje. Ale jak się inaczej nie da? Jak nikt nie patrzy?
No i fajnie, nie musi się męczyć, zwierzyna praktycznie wskakuje jej w pazury. No, co prawda musiała po nią pójść, postarać się i złapać dopiero, ale przynajmniej nie musiała długo łazić, zajęło jej to dosłownie chwilę i o, popatrzcie, myszka.
Ugięła się na łapach, uważając by sierścią nie szurać po ziemi, a łeb, grzbiet i ogon ustawiła w jednej linii, by nic za bardzo się nie wybijało, ani nie szurało o ziemię, czy poszczególnie krzaki, w przypadku ogona. Ruszyła w stronę myszy, upewniając się, że idzie pod wiatr, oraz uważała pod łapy. Miała nadzieję, że mysz i tak niespecjalnie ją zauważy, ale wszelkie zasady musiała zachować, by w ogóle mieć nadzieję na podejście jej. No i, oczywiście; przeniosła ciężar ciała na tyle łapy. No i gdyby się jej udało podejść niepostrzeżenie, to by na taką mysz skoczyła, przyszpiliła do podłoża, a po chwili ukróciła jej cierpienia.
Malutka, prawie cała pokryta białą sierścią kotka. Rude, klasycznie pręgowane plamki pojawiają się na ogonie, dwie na grzbiecie i na twarzy. Pyszczek kotki ma delikatne rysy z wybijającym się różowym noskiem i szaro-niebieskimi oczkami.
Nieśmiała, lecz rozbrykana i pełna zabawy kotka. Przy pierwszym poznaniu atakuje obcego barierą nieśmiałości, lecz podczas przyjemnej rozmowy można się łatwo przez nią przebić. Chciałaby sprawić jak najlepsze wrażenie i jeżeli ktoś nie polubi kotki lub ją skrytykuje, to szuka winy tylko i wyłącznie u siebie. Choć czasem to również jej wina. Często się zamyśli, przejęzyczy, czy wywoła niezręczną ciszę, nie wiedząc jak kontynuować rozmowę. Mimo to stara się nie zamknąć i poznać kogoś innego niż tylko rodzinę!
Mimo niechęci do wysiłku postawa kotki była perfekcyjna. Pamiętała o każdym najmniejszym szczególe, a myszka jak nieświadoma była tak dalej pozostała, kontynuując swoje poszukiwanie pożywienia pod jednym z krzaczków. Wojowniczka wyskoczyła, przyszpiliła zwierzynę, która nie zdążyła nawet zapiszczeć przed pożegnaniem się z życiem.
Przeciętnej budowy i wzrostu, bura tygrysiopręgowana kotka z bielą o długiej sierści i zielono-żółtych oczach.
Wygląd przeciętny, charakter niekoniecznie. Trochę złagodniała po wizycie w lecznicy, ale nadal nie jest to słodka i urocza istota. Oj nie. Nie można powiedzieć, by była jakkolwiek przyjaźnie nastawiona do innych. Jeśli jest dla ciebie miła... cóż, to znaczy że ma w tym interes. Jest samolubna, zapatrzona w siebie, chłodno podchodzi do kontaktu z innymi, złośliwa, nieco gburowata... a jakby tego jeszcze było mało z listy "złych cech", to jeszcze jest okropnym leniem. Ma ambicje, pewnie, że tak, ale nie zamierza sama do nich iść, najlepiej, by ktoś zrobił to za nią - a jeszcze lepiej, by był to tata, w końcu jest przywódcą, no nie? Nie obchodzi ją zdanie innych i jeśli ona coś uważa na ten temat, to jest tak, jak ona powie, a nie ktoś z kim właśnie dyskutuje. Nie zawaha się też użyć siły; pazurów i kłów, by komuś coś wyperswadować, choć robi to w ostateczności, bowiem wie już, jakie są za to konsekwencje. Ale jak się inaczej nie da? Jak nikt nie patrzy?
No i fajnie no i ez.
Zakopała myszkę i ruszyła przed siebie. Fakt, że wyszło jej za pierwszym razem, trochę ją zmotywował, by złapać coś jeszcze, a najlepiej dużo cosiów. Dlatego też szła przez las rozglądając się uważnie i zastanawiając co jeszcze uda jej się dziś złapać, nim jej się znudzi.
Malutka, prawie cała pokryta białą sierścią kotka. Rude, klasycznie pręgowane plamki pojawiają się na ogonie, dwie na grzbiecie i na twarzy. Pyszczek kotki ma delikatne rysy z wybijającym się różowym noskiem i szaro-niebieskimi oczkami.
Nieśmiała, lecz rozbrykana i pełna zabawy kotka. Przy pierwszym poznaniu atakuje obcego barierą nieśmiałości, lecz podczas przyjemnej rozmowy można się łatwo przez nią przebić. Chciałaby sprawić jak najlepsze wrażenie i jeżeli ktoś nie polubi kotki lub ją skrytykuje, to szuka winy tylko i wyłącznie u siebie. Choć czasem to również jej wina. Często się zamyśli, przejęzyczy, czy wywoła niezręczną ciszę, nie wiedząc jak kontynuować rozmowę. Mimo to stara się nie zamknąć i poznać kogoś innego niż tylko rodzinę!
Początek polowania i już kotce wyśmienicie szło... Szło. Bo teraz zwierzyna w ogóle nie chciała wychylać swoich mordek ani ujawniać się po zapachu. To nie znaczy, że nie było nic! Głęboko pod jednym z suchszych, ale uzbrojonym w kolce krzaków jeżyny znajdowało się coś ślicznie błyszczącego. Kółko, ale takie dość duże, przez które swobodnie mogłoby przejść kocię. Całe udekorowane jasno-białymi kółeczkami wręcz prosiło się o wzięcie ze sobą. Pytanie tylko, czy warto ryzykować dla niego przeciskaniem się przez chaszcze? (klik)
Przeciętnej budowy i wzrostu, bura tygrysiopręgowana kotka z bielą o długiej sierści i zielono-żółtych oczach.
Wygląd przeciętny, charakter niekoniecznie. Trochę złagodniała po wizycie w lecznicy, ale nadal nie jest to słodka i urocza istota. Oj nie. Nie można powiedzieć, by była jakkolwiek przyjaźnie nastawiona do innych. Jeśli jest dla ciebie miła... cóż, to znaczy że ma w tym interes. Jest samolubna, zapatrzona w siebie, chłodno podchodzi do kontaktu z innymi, złośliwa, nieco gburowata... a jakby tego jeszcze było mało z listy "złych cech", to jeszcze jest okropnym leniem. Ma ambicje, pewnie, że tak, ale nie zamierza sama do nich iść, najlepiej, by ktoś zrobił to za nią - a jeszcze lepiej, by był to tata, w końcu jest przywódcą, no nie? Nie obchodzi ją zdanie innych i jeśli ona coś uważa na ten temat, to jest tak, jak ona powie, a nie ktoś z kim właśnie dyskutuje. Nie zawaha się też użyć siły; pazurów i kłów, by komuś coś wyperswadować, choć robi to w ostateczności, bowiem wie już, jakie są za to konsekwencje. Ale jak się inaczej nie da? Jak nikt nie patrzy?
Czy było warto? Na pewno jakiś kot by się na to skusił. I tym kimś może byłaby Puchaczowy Szpon, gdyby nie to, że musiałaby się sporo przecisnąć, zrujnować sobie futerko, a może i nawet się poranić. Więc nie, uznała, że nie warto w ogóle się temu bliżej przyglądać, a jedynie ominęła to miejsce po krótkiej chwili, nie zwracając na świecidełko większej uwagi, niż szybki przelot spojrzeniem.
Malutka, prawie cała pokryta białą sierścią kotka. Rude, klasycznie pręgowane plamki pojawiają się na ogonie, dwie na grzbiecie i na twarzy. Pyszczek kotki ma delikatne rysy z wybijającym się różowym noskiem i szaro-niebieskimi oczkami.
Nieśmiała, lecz rozbrykana i pełna zabawy kotka. Przy pierwszym poznaniu atakuje obcego barierą nieśmiałości, lecz podczas przyjemnej rozmowy można się łatwo przez nią przebić. Chciałaby sprawić jak najlepsze wrażenie i jeżeli ktoś nie polubi kotki lub ją skrytykuje, to szuka winy tylko i wyłącznie u siebie. Choć czasem to również jej wina. Często się zamyśli, przejęzyczy, czy wywoła niezręczną ciszę, nie wiedząc jak kontynuować rozmowę. Mimo to stara się nie zamknąć i poznać kogoś innego niż tylko rodzinę!
Kotka zdecydowała się nie podejmować ryzyka, po prostu ruszyła dalej, co... Okazało się chyba dobrą decyzją. Wojowniczka musiała się zatrzymać, bo dosłownie kawałek przed nią kicnął sobie królik. Co tu robił? Chyba nawet on sam tego nie wiedział, bo wyglądał na zdezorientowanego. Możliwe, że zapuścił się za daleko od wichrowych terenów, gdzie był jego dom...
Przeciętnej budowy i wzrostu, bura tygrysiopręgowana kotka z bielą o długiej sierści i zielono-żółtych oczach.
Wygląd przeciętny, charakter niekoniecznie. Trochę złagodniała po wizycie w lecznicy, ale nadal nie jest to słodka i urocza istota. Oj nie. Nie można powiedzieć, by była jakkolwiek przyjaźnie nastawiona do innych. Jeśli jest dla ciebie miła... cóż, to znaczy że ma w tym interes. Jest samolubna, zapatrzona w siebie, chłodno podchodzi do kontaktu z innymi, złośliwa, nieco gburowata... a jakby tego jeszcze było mało z listy "złych cech", to jeszcze jest okropnym leniem. Ma ambicje, pewnie, że tak, ale nie zamierza sama do nich iść, najlepiej, by ktoś zrobił to za nią - a jeszcze lepiej, by był to tata, w końcu jest przywódcą, no nie? Nie obchodzi ją zdanie innych i jeśli ona coś uważa na ten temat, to jest tak, jak ona powie, a nie ktoś z kim właśnie dyskutuje. Nie zawaha się też użyć siły; pazurów i kłów, by komuś coś wyperswadować, choć robi to w ostateczności, bowiem wie już, jakie są za to konsekwencje. Ale jak się inaczej nie da? Jak nikt nie patrzy?
Oho. Zajec. A raczej jego bliski krewny. No i super no i cześć. Nie zatrzymując się właściwie od razu zgięła bardziej łapy, uważając by nie szurać brzuchem i sierścią po ziemi, zrównała łeb i ogon z linią grzbietu, a następnie spłyciła oddech, by królik jej nie usłyszał tymi swoimi długimi uszyskami. Uważała pod łapy, by nic nie nadepnąć, co wydałoby dźwięk, starała się iść jak najciszej i możliwie od tyłu go zajść, ale wiadomo; idąc pod wiatr. Ale że królik wyglądał na nieco zaniepokojonego, to po prostu wolała by jej nie zauważył, nawet jak się zacznie oglądać.
A jakby się jej udało do niego zbliżyć? No to zrobiłaby to, co zawsze - przyduszenie do ziemi i zagryzienie, ot co.
Malutka, prawie cała pokryta białą sierścią kotka. Rude, klasycznie pręgowane plamki pojawiają się na ogonie, dwie na grzbiecie i na twarzy. Pyszczek kotki ma delikatne rysy z wybijającym się różowym noskiem i szaro-niebieskimi oczkami.
Nieśmiała, lecz rozbrykana i pełna zabawy kotka. Przy pierwszym poznaniu atakuje obcego barierą nieśmiałości, lecz podczas przyjemnej rozmowy można się łatwo przez nią przebić. Chciałaby sprawić jak najlepsze wrażenie i jeżeli ktoś nie polubi kotki lub ją skrytykuje, to szuka winy tylko i wyłącznie u siebie. Choć czasem to również jej wina. Często się zamyśli, przejęzyczy, czy wywoła niezręczną ciszę, nie wiedząc jak kontynuować rozmowę. Mimo to stara się nie zamknąć i poznać kogoś innego niż tylko rodzinę!
Znowu, pozycja i sposób podejścia do zwierzyny Puchacz był bez najmniejszych zarzutów. Udało jej się podejść wyjątkowo blisko królika, jednak... Skubany się odwrócił. Dostrzegł Puchacz i nim kotka zdążyła nawet przedwcześnie wyskoczyć, ten popędził przed siebie. Nie minęła chwila i na dobre zniknął między zaroślami, zostawiając wojowniczkę o suchym pysku.
Przeciętnej budowy i wzrostu, bura tygrysiopręgowana kotka z bielą o długiej sierści i zielono-żółtych oczach.
Wygląd przeciętny, charakter niekoniecznie. Trochę złagodniała po wizycie w lecznicy, ale nadal nie jest to słodka i urocza istota. Oj nie. Nie można powiedzieć, by była jakkolwiek przyjaźnie nastawiona do innych. Jeśli jest dla ciebie miła... cóż, to znaczy że ma w tym interes. Jest samolubna, zapatrzona w siebie, chłodno podchodzi do kontaktu z innymi, złośliwa, nieco gburowata... a jakby tego jeszcze było mało z listy "złych cech", to jeszcze jest okropnym leniem. Ma ambicje, pewnie, że tak, ale nie zamierza sama do nich iść, najlepiej, by ktoś zrobił to za nią - a jeszcze lepiej, by był to tata, w końcu jest przywódcą, no nie? Nie obchodzi ją zdanie innych i jeśli ona coś uważa na ten temat, to jest tak, jak ona powie, a nie ktoś z kim właśnie dyskutuje. Nie zawaha się też użyć siły; pazurów i kłów, by komuś coś wyperswadować, choć robi to w ostateczności, bowiem wie już, jakie są za to konsekwencje. Ale jak się inaczej nie da? Jak nikt nie patrzy?
A taki... no.
Zmięła w pysku przekleństwo, acz najeżyła się ze zirytowania, mimo że królik już dawno nie mógł zobaczyć jej gniewu. No cóż, tym razem się nie udało, więc czas na jeszcze jakąś próbę, nim wróci do obozu. Dzisiaj miała dobry dzień na polowanie, trzeba było korzystać. Tylko czy będzie to w ogóle opłacalne? Ruszyła dalej, na razie mając nadzieję, że albo królik jeszcze raz wpadnie jej w łapy, albo zrobi to coś trochę większego, by nie było, że zdecydowała się wyjść na marne, po jedną mysz.
Malutka, prawie cała pokryta białą sierścią kotka. Rude, klasycznie pręgowane plamki pojawiają się na ogonie, dwie na grzbiecie i na twarzy. Pyszczek kotki ma delikatne rysy z wybijającym się różowym noskiem i szaro-niebieskimi oczkami.
Nieśmiała, lecz rozbrykana i pełna zabawy kotka. Przy pierwszym poznaniu atakuje obcego barierą nieśmiałości, lecz podczas przyjemnej rozmowy można się łatwo przez nią przebić. Chciałaby sprawić jak najlepsze wrażenie i jeżeli ktoś nie polubi kotki lub ją skrytykuje, to szuka winy tylko i wyłącznie u siebie. Choć czasem to również jej wina. Często się zamyśli, przejęzyczy, czy wywoła niezręczną ciszę, nie wiedząc jak kontynuować rozmowę. Mimo to stara się nie zamknąć i poznać kogoś innego niż tylko rodzinę!
Mimo wyraźnej irytacji kotka zdecydowała się pójść dalej. Liczyła na coś większego od myszy, więc dostała... Nie takie ogromne, ale jednak! Wojowniczka kątem oka mogła dostrzec ruch na jednym z pobliskich drzew i gdyby się tylko przyjrzała, dostrzegłaby wiewiórkę. Ruda właśnie wlazła na jedną z niższych gałęzi, by tam skonsumować jakiś kąsek znaleziony na ziemi. Czy Puchacz się na nią skusi? Puchacz: lvl: 1 | S: 8 | Zr: 6 | Sz: 4 | Zm: 2 | HP: 60 | W: 35(40)
⋆⁺₊⋆☾⋆⁺₊⋆ I holdso manysmallregrets andwhat-ifsdown insidemy head someconfidenceit couldn't hurtme mydemeanoris oftenmisread
![[Obrazek: onyo.gif]](https://sig.grumpybumpers.com/host/onyo.gif)
![[Obrazek: emo0uSQ.png]](https://i.imgur.com/emo0uSQ.png)
