Trening Topikowej Łapy

[Szpon]

Mądrze postąpiła, chociaż w tym wypadku chyba każdy by tak zrobił, w końcu trop na pewno by doprowadził do czegoś... I doprowadził, i to do sporej grupy! Stadko wróbli siedziało sobie na ziemi, żałośnie w nią dziobiąc i licząc na to, że uda im się znaleźć coś, czym uda im się posilić. To była szansa dla Topik, o ile będzie pamiętać o wszystkich zasadach!

[Spalona Łuska]

Szybko przypomniała sobie, co mówił dosłownie przed chwilą Ostry Szpon. Och, najpierw pozycja łowiecka! Ugięła łapy, zbliżając brzuch do ziemi (ale nim po niej nie szorując!), obniżyła głowę i ogon by razem z kręgosłupem stworzyły idealną wręcz linię. Kolejne, o czym Topikowa Łapa pomyślała, to upewnienie się, że porusza się pod wiatr. To było ważne, jak pamiętała, żeby zwierzyna nie wyczuła je zapachu, zanim rzeczniczka będzie mogła choćby spróbować ją zabić. Zwracając uwagę na to, co ma pod łapami (żeby przypadkiem nie nadepnąć jakieś gałązki!), ruszyła w stronę stada ptaków. Znalazła odpowiedni obiekt, za którym będzie mogła się chować, podchodząc, dodatkowo jej planem było robienie tylko dwóch małych kroków i zamieranie w bezruchu.
Kiedy odległość była już mniej więcej równa skokowi terminatorki, ta odbiła się mocno od ziemi i skoczyła w stronę jednego z ptaków. Jasne, super byłoby przynieść do klanu kilka sztuk ale już podchodząc do nich, srebrna kotka uznała, że na takie popisy przyjdzie pora, kiedy będzie już wojowniczką. Teraz wystarczy jeden.
Chciała skręcić kark, czy też złamać skrzydło.

[Szpon]

Idealnie! Dosłownie, bezbłędne podejście i niezwykle szybkie rezultaty. Topik od razu zrobiła to, co chciała. Oczywiście, reszta ptaszków szybko się wyniosła z tego miejsca, robiąc niemały hałas i tworząc równie duży chaos, ale najważniejszym było to, że złapała swoje pierwsze zwierzątko. Teraz tylko zakopać i iść dalej szukać kolejnych zdobyczy.

[Spalona Łuska]

No proszę! Idealne podejście, cóż za zręczność, cóż za godna podziwu zdolność skradania się! Krew jej własnej zdobyczy po raz pierwszy w życiu spłynęła jej do pyska. Położyła go na ziemi i przez chwilę przyglądała się uśmierconemu przez siebie ptakowi. Teraz wszystko się zmieni. A przynajmniej tak się w tej chwili Topikowej Łapie wydawało.
Zanim ruszyła dalej, rzecz jasna zakopała ptaka w ziemi. Dopiero wtedy mogła z czystym sumieniem polować dalej. Była podekscytowana, jak rzadko w swoim życiu.

[Szpon]

Ptak w ziemi, wszystko dobrze. Kolejny moment spędziła na szukaniu tropu następnej zwierzyny, i jak na złość - praktycznie nie było niczego czuć. Wszystko się spłoszyło, a na jej drodze zostawało jedno wielkie nic... Aż w końcu, do noska doleciała jej woń królika. Co prawda, znów - nie widziała go jeszcze, a delikatny wiatr rozwiewał ten zapach, więc kto wie, czy na końcu będzie szaraczek?

[Spalona Łuska]

Och, królik, duża zdobycz! Jeżeli jej się uda, będzie z siebie bardzo dumna! Tak samo, jak wcześniej, Topikowa Łapa uniosła głowę i wzięła kilka głębszych wdechów przez nos, żeby lepiej przeanalizować otaczające ją wonie. Od razu przyjęła pozycję łowiecką, pamiętając o wszystkich szczegółach i starała się oddychać ciszej. Szła powoli w stronę, z której dochodził zapach.

[Szpon]

Spacerek się jeszcze chwilę ciągnął, bowiem w pierwszej chwili trafiła na... bobek. W istocie, taki od królika. Nieprzyjemna niespodzianka była jednak sygnałem, że jej właściciel był nadal w okolicy. I faktycznie, jeśliby się dobrze przyjrzała, to na szaro-brązowym tle, było szaro-brązowe futerko. Cwaniak próbował się z nim zlać! Ale trochę słabo to wymyślił, bo zamiast stać w miejscu, mył sobie pyszczek.

[Spalona Łuska]

Zmarszczyła nosek zniesmaczona widokiem bobka. Niby normalna sprawa a jednak trochę obrzydliwe. Nie pierwszy i nie ostatni jej króliczy bobek w życiu. 

No dobrze, wreszcie go znalazła. Terminatorka Ostrego Szpona miała nadzieję, że właśnie obserwowała ostatnie chwile życia tego królika. Znów przyjęła pozycję łowiecką, oddech miała przyciszony. Szła pod wiatr, głowa opuszczona, łapy ugięte, kręgosłup i ogon w jednej linii z głową. Zwróciła uwagę, by na nic nie nadepnąć. 

Kilka ostrożnych kroków, a właściwie dokładnie tyle ile potrzebowała by znaleźć się na odległość skoku od zwierzaka. Napięcie mięśni, odbicie od ziemi i… skok w stronę królika, by możliwie jak najszybciej pozbawić go życia.

[Szpon]

I ciach! Było słychać tylko piszczący okrzyk ze strony królika, który z chwili na chwilę gasł, aż w końcu - idealna cisza. Zwierz padł, a ona miała kolejną zdobycz za sobą. Oby zawsze szło jej tak dobrze i szybko, jak poszło tym razem. W końcu, ile by nie jeden kot dał, żeby mieć piszczka za piszczkiem, i to takie które nie stawiają specjalnego oporu?!

[Spalona Łuska]

Dopiero teraz uświadomiła sobie, że nie zapytała Ostrego Szpona, kiedy ma wrócić do obozu. Jak długo ma polować, zanim wróci do klanu? Trzepnęła uchem i uznała, że będzie się nad tym zastanawiać, kiedy uda jej się złapać jeszcze mysz lub innego gryzonia. Teraz musiała przysypać śniegiem i liśćmi cielsko królika. Nie miała cierpliwości na kopanie dla niego tymczasowego grobu, ale przykryła go poszyciem i śniegiem tak dokładnie, jak była w stanie. 

Ruszyła w dalszą drogę, znów rozglądając się za ostatnią ofiarą.

[Szpon]

Tutaj, na szczęście dla niej większego problemu nie było. Chociaż nie obeszło się bez chwili spacerowania, szukania i węszenia, to w końcu trafiła na myszkę. Niewielką, i praktycznie gdyby nie to że się ruszała, mogłaby ją pomylić z nieco większym kamieniem. Problem był taki, że siedziała niedaleko krzaku, i gdyby zauważyła Topik - pewnie pod nim by się skryła. Dla kota trudno byłoby się przez taki przecisnąć.

[Spalona Łuska]

Cóż, krzak rzeczywiście był pewną przeszkodą. Tylko czy większą niż cokolwiek innego, gdzie mogłaby uciec mysz? Zdaniem Topikowej Łapy, nie. Ostrożnie i bardzo cicho, pamiętając o przeniesieniu ciężaru ciała na tylne łapy, przyjęciu kompletnej pozycji łowieckiej, obeszła nieco krzak tak, że teraz mysz, by uciec, musiała biec w nieco innym kierunku. To znaczy, wciąż rzecz jasna mogła w niego skoczyć, jednak teraz kierunek jak najdalej od Topik był skierowany w bardziej otwartą przestrzeń. Tak samo jak przy króliku: szła  pod wiatr, uważała na to, co ma pod łapami, ogon, głowa i kręgosłup w jednej linii, wszystkie łapy ugięte a ciężar ciała dodatkowo przeniesiony na tylne.

Znieruchomiała na chwilę przed skokiem i wbiła spojrzenie w zwierzątko. Mocno wybita z tylnych kończyn, wyrzuciła przednie do przodu, by przybić mysz do ziemi i błyskawicznie zabić.

[Szpon]

Ostrożność to podstawa udanych łowów. I w tej chwili nie było inaczej. Myszka próbowała uciec, ale nic z tego; Topik ją złapała odpowiednio szybko, ukracając jej życie. A gdyby usiadła tylko nieco głębiej w krzaku, może by nadal żyła!

- Sprawnie poszło!! - uśmiechnął się do niej promiennie, zaraz cichutko pokaszulując. - No... to zakładam, że tu nie trzeba nam zbyt wiele omawiać. Ogarniasz temat. Chcesz jeszcze zaczepić o to bicie się, czy dziś już odpadasz?
Bo wiadomo, każdy miał swoje maksimum. Być może Topik czuła się już absolutnie wykończona po tych podchodach i polowaniach, łapy jej wysiadały, a grzbiet rwał!