Trening Świtającej Łapy

[Świtające Niebo]

- Oh, nie, próbowałam sięgnąć do liścia. Wiesz jaki on dziki był? Taki totalnie w trzech kolorach. Niesamowity, musiałam go złapać!! Ale źle postawiłam stopę i zleciałam. A potem...OOHHH, to dlatego w ogóle weszłam na drzewo, no tak - oświeciło ją nagle, gdy całkowitym przypadkiem się dowiedziała, po co sama wlazła na gałąź, która nie była nad Starszyzną.
- Powiem ci!! Jeśli będę miała okazję spróbować. Próbowałam swoje polizać ale mam za krótki język. Albo za wysoko oko. Ale chcesz to mogę twoje polizać - zaśmiała się, wystawiając język i kierując go niebezpiecznie w stronę wyderkowego pyska.
- Mhm, mhm. Tak, ma to sens totalnie. Nie chciałabym, żeby ktoś zrobił ci krzywdę albo Korzeniowi albo Azalii. Broniłabym was wtedy!! Oh i te maluszki w Splątanych Korzeniach! Przeszłe i przyszłe, wszystkie bym chciała chronić!!

[Wydrzy Wąs]

— A liść? — przekrzywiła głowę, wpatrując się w kotkę. No, jeżeli nie udało jej się go zdobyć, to Wyderka osobiście dopilnuje, by to zmienić!
Nie do końca zarejestrowała, co tym razem siostra miała jej do przekazania, ale wysunięty w jej kierunku język nie pozostawiał żadnych wątpliwości – kłapnęła zębami w powietrzu, uważając na to, by nic Świt nie zrobić.
— Bo zaraz ja twoje poliżę! A już cię dzisiaj bolało...
Na całe szczęście kryzys został zażegnany – Świt będzie trenować walczenie, żeby móc bronić swoich bliskich (i przy okazji siebie). Zmarszczyła nieco czoło, słysząc o maluszkach. Hm? Już chciała dopytywać, przedstawiać potencjalne ścieżki kariery, ale ugryzła się w język(!) – po kolei, bo się we wszystkim pogubią.
— Jeżeli chodzi o walkę, to warto jeszcze być świadomym swoich mocnych i słabych stron... Jeżeli ktoś jest masywny i silny, to raczej nie będzie starał się unikać ataków przeciwnika, tylko od razu przejdzie do defensywy – wręcz odwrotnie, gdy jest się zwinnym, bo nawet najsilniejszego przeciwnika można zmęczyć, jak się tak wokół niego wystarczająco długo pląsa – stwierdziła, uważnie obserwując Świt; w razie wypadku, to znaczy jakby ta się trochę wyłączyła, była gotowa coś powtórzyć. Wreszcie jednak spytała: — Jak myślisz, jakie są twoje mocne strony, jeżeli chodzi o walkę?

[Świtające Niebo]

- Jaki liść? - naśladowała Wyderkę, przekrzywiając głowę. Historia o liściu dość szybko wyparowała jej z myśli, przez to nie bardzo miała pojęcie o czym siostra w ogóle mówi, choć brzmiało fascynująco. - Uwielbiam liście! Są śliczne i są interesującym dodatkiem do ogona - przyznała, spoglądając chwilowo na swój ogon. Co za pech, że tym razem go nie ozdobiła w nic szczególnego.
- Oh, tak, racja. To nie będę lizać! Twoje oko jest bezpieczne! - zaśmiała się, cofając pyszczek i chowając wysunięty jęzor. Co prawda to prawda, piach w oczach to była mało przyjemna rzecz i zapamięta ją sobie na...no, na pewno jakiś czas.
- No, jestem dość spora...Ale nie jestem raczej za silna. Mogę...Mogę chyba unikać ataków. Umiem skakać! - pochwaliła się, prezentując po chwili parę sprężystych skoków.

[Wydrzy Wąs]

— No w sumie do pyszczka ci z takimi opadniętymi liśćmi, więc oby były jak najdłużej — stwierdziła, samej zapominając, o czym właściwie rozmawiały. No nie było łatwo prowadzić trening ze Świt, jak samemu miało się problemy z gadatliwością i gubieniem wątków.
Świt była nieprzewidywalna, więc kto wie, może naprawdę polizałaby ją po gałce, ale nie, schowała język, więc oko było bezpieczne – co za ulga! Wyderka uśmiechnęła się lekko, słysząc wesoły śmiech siostry. Całe szczęście, że poprawił jej się humor po tym paskudnym sypnięciu w nią piaskiem!
— Prawda! Możesz próbować unikać ataków, tylko pamiętać, że raczej nie będzie to proste, jeżeli twój przeciwnik jest mniejszy – bo jesteś dość spora i nie będzie mu trudno w ciebie trafić. I za szybka też nie jesteś, co nie? — spytała, nieco retorycznie, przekrzywiając głowę w bok. Po chwili się naprężyła. — A ja? Co powinnam robić w walce z tobą?

[Świtające Niebo]

- Chyba nie?
Zamyśliła się. Pytanie brzmiało bardzo poważnie, a ona do poważnych pytań przyzwyczajona nie była. To znaczy, to było innego typu pytanie, które zwykle zadawała losowym kotom. Myślenie o śmierci albo zaświatach, życiu po życiu, odległych krainach i sensie życia było o tyle prostsze, że nie wymagało faktów, wystarczyły domysły i teorie. Pytanie Wyderki natomiast oczekiwało konkretnej odpowiedzi.
- Chyba byś mogła mnie unikać albo wiesz, takie szu-szu i szybki ruch robisz i mnie możesz ugryźć w ogon - odpowiedziała, spoglądając nawet do tyłu bo dostrzec końcówkę własnego ogona. Miało to chyba sens. - A ja...Może nie jestem silna ale mogłabym cię zgnieść. Na przykład. Jakbym się na tobie położyła to by ci było ciężko!

[Wydrzy Wąs]

Chyba nie. No dobra, nie tego oczekiwała, ale tyle musiało im wystarczyć, tym bardziej, że i tak zaraz przekonają się w praktyce! Tymczasem kolejna wypowiedź Świt była bardziej precyzyjna i co więcej – celna. Wyderka uśmiechnęła się z zadowoleniem.
— Dokładnie tak! Więc lepiej uważaj na ogon, szkoda, żebyś go straciła! — zaśmiała się, dając kotce znak, że tylko żartuje – wcale nie miała chrapki na jej ogon, chociaż był znacznie bardziej puchaty od tego szylkretowego. No ale! Nie musiała jej go od razu zabierać, wystarczało pożyczać do spania, jak zresztą dotychczas czyniła. — Zwłaszcza jakbyś wcześniej zdążyła wziąć rozbieg – trudno by mi było stawić ci opór.
Dała Świt chwilę na oddech, nim spytała:
— To co, mały rewanż?

[Świtające Niebo]

Ogon znalazł jej się pod brzuchem momentalnie. Jeśli miało boleć tak jak wcześniej oczy, to rzeczywiście wolała nie ryzykować. Szczególnie, że Wyderka była doświadczoną wojowniczką, więc z pewnością wiedziała co robić, żeby bolało!! Rzeczywiście szkoda byłoby tracić ogon, który był głównym obiektem ozdabiania, gdy tylko przychodziła pora na zbieranie okolicznych kwiatów.
- O-okej - w sumie nie była pewna co do tego. Wolałaby chyba pogadać, popatrzeć za ptakami, pouczyć się o historii. Walka była trudna, gdy nie była dla zabawy, szczególnie z własną siostrą!! Ale jak mus to mus.
Postanowiła tym razem pierwsza zrobić to, co szylkretka wcześniej, więc zamachnęła się łapką, chcąc cisnąć piachem w nakrapiany pyszczek. Przy okazji, jeśli udało jej się wykonać manewr, chciała staranować siostrę własnym łbem, biorąc wcześniej krótki rozbieg.

parzyste – udało się oślepić; nieparzyste – nie udało się

Rolling 1d6: 6

Rolling 1d10+3: 8 +3 = 11

[Wydrzy Wąs]

Poczuła niepewność ze strony Świt, która mimo to zgodziła się spróbować.
— Super! Bez obaw, sparingi są bez kłów i pazurów! — dodała tylko, żeby pokrzepić nieco burą kotkę. Nie zdążyła jednak zrobić nic ponadto, bo niespodziewanie dostała piachem w pstrokaty pyszczek. Co! Mocno zacisnęła oczy, potrząsając pyskiem. No, to faktycznie była krzywa zagrywka, której wcale się nie spodziewała! Odruchowo jednak spróbowała odskoczyć w bok, by zwiększyć dystans dzielący ją od siostry – i może w ten sposób zyskać trochę czasu na pozbycie się drobinek ze ślepi...

Rolling 1d10+3: 5 +3 = 8

[Świtające Niebo]

Atak wyszedł słabiej, zważywszy na udany unik ze strony Wyderki. Ale! Skoro udało jej się oślepić siostrę (tak jak ją uczyła!), to zdecydowanie była z siebie zadowolona. Teraz gorzej, że będzie musiała ponownie coś wymyślić...
Położyła płasko uszy i odskoczyła na bok, chcąc złapać chudy ogon siostry w pysk i pociągnąć. Nie zamierzała oczywiście łapać mocno, by nie stała się nikomu krzywda!

Rolling 1d10+3: 8 +3 = 11

[Wydrzy Wąs]

Całe szczęście, że chociaż i krzywa akcja się powiodła, to Świt zdołała tylko musnąć Wyderkę w ten sposób, że pstrokata tylko lekko się zachwiała. Nie było jednak czasu do stracenia – nie miała wątpliwości, że kotka wzięła sobie do serca przeprowadzoną rozmowę i raczej skupi się na ataku (co wydawało jej się bardziej niż słuszne!), stąd najlepszą opcją wydawał się unik. Trochę na oślep, a nieco przemyślanie – powoli mogła zacząć otwierać oczy, chociaż wciąż czuła nieprzyjemne pieczenie przez sypnięty w jej pysk piasek – Wyderka ugięła łapy i znów spróbowała odskoczyć.

Rolling 1d10+3: 5 +3 = 8

[Świtające Niebo]

Ponownie przez unik, Świt jednie przejechała pyskiem po ogonie, ledwo go łapiąc, a i tak nie trzymając go nawet zbyt długo. Przyszła jej więc do głowy myśl, że skoro Wyderka tak skutecznie unika ataków, to może powinna ją nieco przygnieść albo przytrzymać za łapki, co by nie była w stanie odskakiwać.
Fuknęła szybko pod nosem, nie tyle ze złości co ze zmęczenia, ale pobiegła ponownie w stronę nakrapianej, by odbić się w pewnym momencie, chcąc wylądować na grzbiecie wojowniczki z nadzieją na przygniecenie albo przynajmniej powalenie jej.

Rolling 1d10+3: 1 +3 = 4

[Wydrzy Wąs]

Wielka szkoda, że nic nie widziała, bo przekonałaby się, jak dobrze im szło – do tego czasu właściwie żadna z nich nie popełniła większej gafy, a te nieliczne zetknięcia były efektem obustronnie celnych i przemyślanych akcji. No ale nie widziała – równie dobrze mogło być tak, że Świt robiła przed nią fikołki i salta, i tylko całkowitym przypadkiem czasami ją musnęła.
Wreszcie jednak mogła otworzyć złote ślepia, właściwie w najlepszym możliwym momencie, bo bura siostra już się na nią zamierzała. Po raz kolejny ugięła łapy i odskoczyła, choć tym razem do tyłu – mając nadzieję, że ten niewielki dystans da jej w przyszłości większe pole manewru.

Rolling 1d10+3: 5 +3 = 8

[Świtające Niebo]

Nie umiała powiedzieć, czy to jej źle wyszło czy Wyderka była taka super (oczywiście, że była!), że unikała wszystkich jej ataków. Wylądowała najzwyczajniej w świecie na ziemi, kiedy to siostra stała za nią. Świt odwróciła zmieszany wzrok w stronę wojowniczki, myśląc nad kolejnym ruchem. Wydrzy Wąs mówiła coś o masie (rzeźbie), sile i tak dalej, choć w danym momencie rdzawa nie umiała sobie przypomnieć tak szybko, co to miało być. Leciała na żywioł.
Odwróciła się w stronę siostry i przyległa do ziemi, chcąc mocno się odbić wszystkimi łapami i uwiesić się szyi pstrokatej.

Rolling 1d10+3: 8 +3 = 11

[Wydrzy Wąs]

Świt nie dawała jej ani chwili na odetchnięcie – zamiast tego wciąż, zgodnie zresztą z ich wcześniejszymi ustaleniami, napierała na Wyderkę. Pomimo udanego uniku pstrokata nie miała większego wyboru – wolała nie ryzykować, a po raz kolejny ugiąć łapy i spróbować odskoczyć w tył.
Pozbycie się drobinek umożliwiło jednak dostrzeżenie przez mistrzyni, jak kotka dobrze sobie radziła! No, jeszcze trochę i nie będzie musiała się martwić o rozczochrany ogon Świt, gdy ta będzie opuszczać obóz Wichru!

Rolling 1d10+3: 1 +3 = 4

[Świtające Niebo]

Odskok Wyderki był raczej średnio udany, z tego też powodu dość niespodzianie Świt stała przed nią. Nie spodziewała się, że da radę choćby zahaczyć o szyję siostry, a co dopiero żeby się jakkolwiek uwiesić, toteż powalona nieutrzymaniem się łapkami, runęła na zadek. Nie chciała jednak by mistrzyni myślała, że rdzawa się jakkolwiek rozleniwia! Z tego też powodu, niewiele myśląc, postanowiła wycelować i machnąć łbem, chcąc przywalić Wyderce z główki w czoło.

Rolling 1d10+3: 5 +3 = 8