Trening Świtającej Łapy

[Wydrzy Wąs]

Świt runęła – a Wyderka spodziewała się, że to raczej zakończy ich sparing jakimś przeraźliwym jękiem bólu. Cóż, wielce się zaskoczyła, gdy w jej kierunku zaczęła zmierzać rdzawa głowa! Odruchowo spróbowała jednak cofnąć pstrokaty łeb i uniknąć (prawdopodobnie bolesnego...) ciosu – z jakim jednak skutkiem, to się dopiero okaże.

Rolling 1d10+3: 1 +3 = 4

[Świtające Niebo]

Wyderka była niestety za wolna, przez co bonknięcie z czoła jej nie ominęło. Nie można było powiedzieć, że Świt wyszła z tego cało, bo bądź co bądź zakręciło jej się nieco w głowie, ale raczej nie odczuła skutków ataku tak bardzo jak jej siostra. Całe szczęście! Zdawało się, że miała lekką przewagę nad mistrzynią, a żeby tylko nie zmarnować tej okazji, zanurkowała łbem w dół, chcąc wcisnąć się pod przednie łapy Wyderki i najlepiej ją przewrócić albo przerzucić gdzieś na bok.

Rolling 1d10+3: 8 +3 = 11

[Wydrzy Wąs]

...Nie ocenia się książki po okładce? Czy coś! Raczej coś, bo nie chodziło przecież o powierzchowną relację, a siostrzaną miłość – najwyraźniej jednak Świt potrafiła zaskakiwać nawet najlepszych przyjaciół (i może siebie włącznie).
Wyderka zmrużyła oczy, czując pulsujący ból głowy. Chyba można powiedzieć, że były już kwita...? Zamiast drzeć papę i gwałtownie żądać przerwy, zdecydowała się jednak po raz kolejny – i potencjalnie ostatni – oskoczyć w tył. Była zręczna i miała długie łapy, chyba nie powinno być tak trudno od niej czmychnąć?

Rolling 1d10+3: 3 +3 = 6

[Świtające Niebo]

Rzeczywiście Świt zaskoczyłaby samą siebie, gdyby choć trochę była świadoma podczas całej walki. Można by rzec, że skupiła jedynie oczy i nogi, a instynktowi pozwoliła wziąć górę, by bił się za nią. Ona sama za to wygodnie siedziała we własnym umyśle i marzyła o rzeczach, które się nawet Gwiezdnym nie śniły.
Unik Wyderki byłby dobry, gdyby atak Świt nie był lepszy. Bez problemu była wstanie zahaczyć głową o pierś nakrapianej i walnąć w nią. Sęk w tym, że zawahała się na uderzenie serca przed tym i jedyne co zrobiła, zamiast przewrócić mistrzynię, to przytuliła się łbem do jej szyi. - Zmęczyłam się.

[Wydrzy Wąs]

No, i wszystko wróciło do porządku dziennego – zamiast wykorzystać okazję i przynajmniej zachybotać Wyderką, Świt wtuliła się w pstrokate futerko i obwieściła zmęczenie. Rozczulona wojowniczka uśmiechnęła się lekko, nim objęła łapką bure ciałko.
— W porządku — stwierdziła spokojnie. Nawet jakby nie udało im się omówić całego materiału, to i tak nie miałaby problemu z przerwaniem treningu – tak się jednak składało, że było wręcz przeciwnie, stąd entuzjastycznie dodała: — W sumie sporo dzisiaj zrobiłyśmy! Zasługujemy na odpoczynek, tak. Może coś zjemy, co?

/zt!

[Świtające Niebo]

Walki były wyczerpujące, a i sama Świt nie czuła się z nimi dość dobrze w główce. Miała taki problem, że nie chciała nikogo krzywdzić, nawet jeśli miałaby się bronić. Z pewnością łatwiej przyszłoby jej walczyć, gdyby to ktoś z jej bliskich potrzebował pomocy, a tak potrzeba walki z własną siostrą na treningu była zwyczajnie przykra. Sparingi były fajne, ale miała świadomość, że ten jest tylko by przygotować ją do prawdziwych bitek.
- Tak!

/zt ♥

[Wydrzy Wąs]

Razem ze Świt ustaliły, że spotkają się popołudniem – Wyderka zaś przybyła na Wyjące Wzgórza zaraz po zakończeniu patrolu, sporo przed czasem. Cieszyło ją przyjemnie grzejące słońce, które nie tylko pasowało do jej dzisiejszych planów, ale i skutecznie umilało oczekiwanie na siostrę – wyciągnięta w wysokiej trawie pstrokata kotka mrużyła ślipia, rozkoszując się ciepłem; normalnie by pewnie nie mogła wytrzymać w jednym miejscu, nie grzeszyła przecież cierpliwością, ale tym razem? Tym razem było jej absolutnie wszystko jedno.

[Świtające Niebo]

Świt za nic by nie zapamiętała, że miały spotkać się popołudniem. Rano nie zastała Wyderki na miejscu, toteż po dłuższym czekaniu zwyczajnie zajęła się swoim snuciem się dookoła. Z początku wypatrywała siostry po obozie i w pobliżu, jednak w pewnym momencie zwyczajnie się rozproszyła i poszła szukać przebiśniegów albo innych cudów, które oznaczały zbliżającą się Porę Młodych Liści.
Dopiero po pewnym czasie trafiła na Korzenia, który w swej wspaniałomyślności przypomniał jej o treningu i czekającej na nią Wyderce. Rdzawa pognała więc co sił ku Wyjącym Wzgórzom, nie patrząc pod nogi i potykając się o samą nakrapianą mistrzynię. Wyłożona na ziemi podniosła prędko łeb by zobaczyć, czy siostra aby na pewno jest cała.
- Przepraszam, Wyderko!!! Totalnie zapomniałam i w ogóle to spotkałam po drodze takiego ładnego ptaszka i w ogóle się mnie nie bał to za nim poszłam, a potem znalazłam taką super starą szyszkę, która była zakopana pod śniegiem i była taka trochę fujka i płaska, wyglądała jak kupa, ale była fascynująca i chciałam ci ją przynieść i pokazać, ale nie mogłam cię znaleźć, a potem to w ogóle liczyłam chmury i wiesz, że na niebie nad obozem mamy aż czterdzieści trzy chmury?? - wypaplała ile sił w płucach. - Co dziś robimy??

[Wydrzy Wąs]

Leżała z przymrużonymi oczami, lekko podrygując końcówką ogona i... trzeba przyznać, że tego się nie spodziewała – gwałtownie poderwała głowę, w wielkim zdziwieniu wpatrując się w wyciągniętą Świt.
— No nie spodziewałam się, że jestem w stanie aż tak wtopić się w tło — rzuciła, uśmiechając się zaczepnie. Tylko serce jej szybciej zabiło, ale nikomu nic się nie stało, a to w końcu najważniejsze. No, przynajmniej dla Wyderki, bo dla buraski równie ważny był ptaszek, szyszka i chmury. — Szkoda, że w tym wszystkim szyszka się zagubiła, bo by ładnie ozdobiła moje legowisko... No, ładnie, może odstraszałaby nieproszonych gości!
Roześmiała się wesoło, podnosząc się z miejsca. Trzepnęła ogonem, strącając kilka osiadłych w futrze źdźbeł trawy, zanim odpowiedziała na pytanie:
— Całkiem dzisiaj ładnie, więc pomyślałam, że skorzystamy z pogody i może poćwiczymy polowanie, co ty na to? Wiesz coś w ogóle o polowaniu czy niezbyt?

[Świtające Niebo]

Obejrzała się dookoła siebie i w okolicy Wyderki. Rzeczywiście, teraz dopiero zauważyła, że szyszkowego znaleziska z nią nie było. Kiedy go zgubiła? Czy w ogóle je podniosła? A może cała ta sytuacja jej się przyśniła, bo im dłużej o tym myślała, tym bardziej czuła wyimaginowaną mgłę przykrywającą obrazy z tamtych wspomnień.
- Znajdę ci inną! - przysięgła z łapką położoną na białej piersi. No, o ile nie zapomni to z pewnością przyniesie Wyderce co tylko będzie w stanie znaleźć ciekawego. A płaskie szyszki nie trafiały się tak często jak mogłoby się zdawać.
- Oh, w sumie to średnio. TO ZNACZY!! Wiem, że trzeba się skradać i być cicho! Ale poza tym to w sumie niezbyt. - przyznała, wstając z ziemi i otrzepując się nieco z pyłu i trawy.

[Wydrzy Wąs]

Przymknęła oczy ze zrozumieniem i skinęła głową. No to były umówione, Świt (prędzej czy później) musiała dostarczyć jej jakąś fajną szyszkę.
Skradanie się i bycie cicho było faktycznie szczątkową wiedzą, ale zawsze lepsze to niż nic – był to jakiś punkt oparcia, od którego można było zacząć i przejść do bardziej szczegółowej wiedzy.
— Tak! Musisz zawsze być w pozycji łowieckiej – pamiętasz może jak dokładnie wygląda? – i zachowywać się cicho. Wiesz, nie sapać, patrzeć pod łapy, żeby nie wdepnąć w żadną gałązkę... i takie tam! — potwierdziła z uśmiechem, czekając chwilę, by Świt ustosunkowała się do pozycji łowieckiej.
— Jest taka zasada, że "mysz cię wyczuje, królik usłyszy, a ptak zobaczy". Masz pomysł, jak zastosować ją w praktyce? — spytała wreszcie, przekrzywiając głowę.

[Świtające Niebo]

No, czyli przeszły oficjalnie do treningu. Trochę szkoda, bo Świt totalnie wolałaby pogadać teraz o tym, jak udekorować legowisko Wyderki albo za czym się rozglądać na spacerach. Mogłyby porozmawiać o kwiatach, które powoli zaczynały się pojawiać w okolicy, choć wciąż było ich mało. Albo o ciekawych zapachach!
- Nie - pokręciła energicznie głową, zaznaczając, że nie pamięta. - Znaczyyyy - zaczęła, kucając na łapach. Zgięty grzbiet, krzywa głowa i ogon szurający po ziemi raczej nie było dobrą pozycją. - Jakoś tak?? - dopytała, spogladając na siostrę.
- Hmmmm, zakładam, że śpiewanie im nie wchodzi w grę? - zauważyła smutno. - Do myszy to ja bym chyba się wytarzała w ziemi albo w błocie, żeby czuły mnie ziemią!! A do królików to cichuteńko by trzeba. A do ptaków...Oh, musimy polować na ptaki? - dopytała, kładąc uszy po głowie.

[Wydrzy Wąs]

Punkt wyjścia był celny – faktycznie nie wiedziała, jak wygląda pozycja łowiecka.
— Zobacz — mruknęła i ugięła łapy, zrównując głowę i ogon z linią grzbietu. Później poczyniła kilka kroków, demonstrując pozycję w praktyce. Na koniec demonstracyjnie nadepnęła na gałązkę. — Ale pozycja to nie wszystko – jak już mówiłam, musisz patrzeć pod łapy, bo taka mała niby wtopa, ale piszczka już wie, że coś jest nie halo... No i tak samo musisz uważać na to, żebyś szła pod wiatr, bo inaczej cię wyczuje.
Skinęła pyskiem.
— Niestety. Na pewno bardzo będzie cię kusiło, ale śpiewanie musisz zostawić na potem — podkreśliła, lekko rozbawiona, ale całkiem poważnie. Nie chciała szczególnie zbaczać z tematu, ale podobała jej się wizja Świt, która swoim śpiewem zwabia jakieś piszczki w swoje pazury. Może nawet byłby to jakiś pomysł? Ale wracając!
— O! Trochę już zdradziłam tym uważaniem na wiatr, ale to też nie jest zły pomysł! — stwierdziła z uśmiechem, nim znów przytaknęła. — Ja na przykład najchętniej ciągle łowiłabym ryby – chociaż jeszcze nie umiem – bo najbardziej mi smakują, ale... chwila, o czym ja... Tak, niestety musimy, bo nie zawsze się uda trafić na coś innego, a jeść trzeba. Lepiej nie odmawiać sobie wróbla, bo wcale żadna mysz czy zając nie muszą się później pojawić.
Dała Świt chwilę na przetrawienie informacji.
— Jak podchodzisz do gryzoni, to przenosisz ciężar ciała na tylne łapy, o tak — przerwała, by zademonstrować przedstawianą technikę. — Cichuteńko się zbliżasz, jak właśnie panujesz nad oddechem i go wyciszasz. A jeżeli chodzi o polowanie na ptaki, to są dwie opcje – albo należy się ukrywać za krzakami czy drzewami, albo zamierać w bezruchu.

[Świtające Niebo]

Obserwowała uważnie pozycję Wyderki, samej próbując ją naśladować. Wszystko zrobiła prawie że poprawnie, może zapominając o gracji i ogonie, który dalej wygodnie sobie leżał na ziemi. Również nadepnęła na patyczek.
- Ohh - westchnęła na wspomnienie o śpiewaniu. Wielka szkoda, ale może rzeczywiście trzeba będzie zostawić sobie śpiewanie na później. Po polowaniu najlepiej. Struny głosowe raczej jej nie uciekną, prawda?
- Jak smakują ryby?? Jakie dźwięki wydają ryby?? Potrafią mówić?? - nigdy chyba jej się nie zdarzyło widzieć ryb poza wodą, nie interesowała się też nimi za bardzo do tej pory. Ale jakby tak pomyśleć, to brzmiały niezwykle fascynująco. - Ja to wolałabym nie jeść wtedy... - zauważyła. Była gotowa na głodówkę, byle tylko trzymać się swoich przekonań.
- Hmmm, a króliki? Czy to tak samo jak myszy? Czy do wszystkiego trzeba podchodzić cicho i pod wiatr?

[Wydrzy Wąs]

Uważnie przyjrzała się pozycji przyjętej przez Świt.
— O nim też pamiętaj! — powiedziała z lekkim uśmiechem, podbijając łapką do góry puchaty ogon kotki.
Nad odpowiedzią na kolejne pytanie nie musiała się długo zastanawiać.
— Nie da się ich do niczego porównać. Są jedyne w swoim rodzaju, takie... no, rybne! Musisz koniecznie kiedyś spróbować, czasem coś się skapnie na stosie! Bo Iskra potrafi łowić i Jodłowa Gałązka też! — zdradziła, przy okazji przypominając sobie, że minęło tyle czasu, a ona dalej się nie nauczyła łowić, mając pod łapą aż dwie osoby, które potrafiły...! Koniecznie powinna to zmienić. — A dźwięki, to nie wiem. Bulgotanie i pluskanie, tak chyba mówią!
Położyła po sobie uszy, marszcząc lekko nos.
— Wydaje ci się — mruknęła w odpowiedzi. Nie rozwijała tego wątku ani Świt, ani w swojej głowie – wolała nie wracać myślami do dni, kiedy głodowała, zwłaszcza gdy naturalnie prowadziło to do wzmożonej tęsknoty za utraconymi Kuną i Niedźwiadkiem.
— Przy królikach i zającach właśnie tak wyciszasz oddech! Ale tak, do wszystkiego podchodzisz cicho i pod wiatr, to akurat taka uniwersalna zasada... — Przez kilka uderzeń serca Wyderka się zastanawiała. — Jeszcze, hm... Z gadami i kretami jest jak z gryzoniami, nie wiem czemu akurat tak, no ale... Ale to chyba wszystko! Jak nie masz żadnych pytań, to możesz ruszać, zobaczymy, jak ci pójdzie!