Trening Świtającej Łapy

[Wydrzy Wąs]

Wyderka uśmiechnęła się z zadowoleniem, by następnie uważnie przyglądać się ruchom Świt – naprawdę wierzyła, że tym razem się uda.

Świt udało zbliżyć się na tyle, by dostrzec charakterystyczne rude upierzenie. Dość sporych rozmiarów rudzik wyskoczył jednak z wysokiej trawy, by zatrzymać się w odległości odpowiadającej długości lisa, zaraz za kępą. Był teraz całkiem na widoku, poszukując wsród niskich, suchych źdźbeł jakiejś przekąski.

[Świtające Niebo]

Może złapanie ptaka nie było wcale takim złym pomysłem? Był śliczny, rudy, Świt z chęcią przyjrzałaby mu się z bliska. Nie zamierzała go krzywdzić, zresztą miała nadzieję, że Wyderka mówiła poważnie, że wcale nie musi go zabijać. Za nic nie chciała sprawić siostrze zawodu, ale chyba bardziej nie chciała łamać danego samej sobie słowa.
Zamarła w bezruchu, obserwując stworzonko przez kilka uderzeń serca, a następnie podskoczyła, chcąc przygnieść go do ziemi. Bez pazurów, oczywiście.

[Wydrzy Wąs]

Tym razem wszystko poszło jak należy, a pod łapami Świt znalazła się jej pierwsza piszczka. Okrągły rudzik, starając się wydostać z pułapki, zdołał tylko wyłonić głowę spomiędzy palców burej kotki i zaświergotać ze strachem.

— Udało ci się! — wykrzyknęła Wyderka, zapewne alarmując wszystkie piszczki w okolicy, ale nie było to ważne, już nie było, bo Świt odniosła sukces i złapała ptaka, chociaż tak bardzo nie chciała tego robić. W ciągu kilku uderzeń serca znalazła się przy siostrze, ocierając się o nią bokiem.
Zgodnie z danym Świt słowem, zaraz dodała:
— Dobra, to teraz możesz go wypuścić, wszystko w porząsiu, możemy się zbierać i pomożesz mi poodkopywać te piszczki, a potem zaniesiemy je na stos!

[Świtające Niebo]

Złapanie zwierzątka było wyjątkowo miłym uczuciem. Nawet lepszym, gdy nie musiała go zabijać. Wypuściła go z łap, gdy tylko Wyderka do niej dotarła, a następnie uśmiechnęła się szeroko do siostry. Cieszyło ją takie wyjście z sytuacji i wyrozumiałość szylkretki.
- Jasne!! -odpowiedziała, podnosząc się z ziemi, przyglądając się jeszcze odlatującemu rudzikowi przez chwilę, by zaraz pójść odkopywać piszczki z Wyderką.

/z wyrazami szacunku

[Wydrzy Wąs]

Planowała wziąć Świt na spacer, ale zaraz po opuszczeniu obozu dopadł je okrutny deszcz – można by powiedzieć, że nie były przecież z cukru, ale klejące się futerko nie należało do najprzyjemniejszych odczuć. Co więcej, po kilku uderzeniach serca groźnie zagrzmiało, aż Wyderka się cała nastroszyła.
— No trudno, wracamy — stwierdziła, żwawym krokiem zawracając do obozu. Szybko zaprosiła siostrę do swojego przytulnego legowiska, gdzie w dwójkę było nieco ciasno, ale własno, choć co najważniejsze – stosunkowo cicho. Mogły więc skupić się na... powtórkach, o.
— Jakiś czas temu opowiadałam ci o rangach, no i żyjesz w Klanie, to raczej nie będziesz miała z tym problemu, ale nigdy nie szkodzi trochę sobie popowtarzać, co nie? — spytała, zanim polizała się po mokrej, nastroszonej piersi. — To co tam pamiętasz o trójce klanowej? Kto się na nią składa i czym się zajmuje!

[Świtające Niebo]

Była podekscytowana na spacer, a lejący deszcz nic a nic jej nie przeszkadzał! Wyderka chyba jednak uznała, że to nie jest dobra pora na zwiedzanie terenów, więc posłusznie poszła za nią, po drodze chwytając na język krople deszczu.
- No, totalnie!! - przytaknęła, układając się wygodnie i otrzepując mokrą głowę. - O, ja wiem hihi. Trójka klanowa to mama i potem jest Krzyk i jest Krwawnik. Znaczy Gwiazda w sensie przywódca, czyli mama Roziskrzona Gwiazda, a potem zastępca Donośny Krzyk! Ona jest superfajna. I jest medyk i to jest Krwawnikowy Liść, ale!! Pewnie też Falująca Łapa, który oczywiście dostanie nowe ładne imię! Oraz Niezapominajka i będą trójką medyków...To w sumie będzie piątka klanowa - pomyślała. Trójka bo trzy rangi, to jasne, ale dziwnie patrzeć na pięć kotów i mówić o nich, jakby dwóch z nich nie istniało.

[Wydrzy Wąs]

Przymknęła oczy, chroniąc je przed strzepywanymi przez Świt kroplami. Wreszcie jednak uchyliła powiekę, by móc swobodnie przyglądać się odpowiadającej kotce – z lekkością i wyczuwalną w głosie pewnością; słusznie, bo mówiła bezbłędnie! Nie było to nic trudnego, ale Wyderka i tak była zadowolona.
— Też tego nie rozumiem, że z tej całej "trójki" zwykle robi się "piątka", a czasami nawet więcej... — stwierdziła, nie ukrywając swoich prawdziwych odczuć. Niby coś tam jej wspomniano, że kiedyś był tylko jeden medyk, a teraz zwykle jest dwóch, no ale zawsze wymienia się też terminatorów medyków... Więc o co chodzi?! Ostatecznie jednak wzruszyła barkami.
— No ale dobra. A ile kotów pamiętasz z innych klanów? Dajmy na to... z Klanu Rzeki? Poza Łabędzią Gwiazdą, bo o nim trudno zapomnieć. – Jej wibrysy zadrżały w lekkim rozbawieniu. — A co tam w trójce klanowej za naszą drugą granicą?

[Świtające Niebo]

Pokiwała głową w zgodzie, ponieważ najwidoczniej obie miały te same przemyślenia. Świt nie zamierzała się nigdy kłócić co do zasad panujących w Klanach i w świecie, bo kimże była? Ale lubiła zadawać pytania i wyciągać sens z tego, jak to wszystko funkcjonuje. Może coś jest bardziej przemyślane niż mogłoby się zdawać na pierwszy rzut oka?
- Oo, hihi, w Rzece jest tata, znaczy Łabędzia Gwiazda. A zastępuje mu Nocny...Nocny Szkwał, o!! Pamiętam, bo sobie myślałam, że jak on kiedyś będzie tam gdzie tata teraz, to będzie Nocną Gwiazdą - zaśmiała się krótko. - A z medyków to wiem, że Cisowa Gałązka ORAZ SENNY ŚWIT. I jego pamiętam, bo ma takie imię jak ja!! Znaczy, prawie! Ale Świt!! - powiedziała radośnie, dumna ze swojej wiedzy. Bo, mimo wszystko, Rzeka była najprostsza do zapamiętania, najbardziej się nią interesowała. Miała tam przyjaciela, Patyka, miała tam ojca, poza tym medyk dzielił z nią imię, same dobre skojarzenia. - A w...Cieniu mamy Psią Gwiazdę. To też pamiętam, bo ma śmieszne imię. Znaczy, bardzo fajne!! Ale hihi, kot nazwany pies. Zabawne myślę - dodała. - Ale nie pamiętam zastępcy ani medyków niestety.

[Wydrzy Wąs]

Wyderka mogłaby się kłócić; nie widziała ku temu żadnych przeszkód – mimo samotniczego pochodzenia, spędziła w Klanie już tyle czasu, że czuła się jego niezbywalną częścią – ale... jeszcze nie miała ku temu sensownej sposobności, tylko tyle i aż tyle.
— A jaką inną, co nie? — spytała retorycznie, a jej wibrysy zadrżały w lekkim rozbawieniu. No ale co jak co... Wicher nie mógł lepiej wybrać przywódcy. Roziskrzona Gwiazda? Jakby to od samego początku było zaplanowane!
Skinęła ze zrozumieniem głową.
— Nic się nie stało, ja też nie mam pamięci do imion, a że one wszystkie są takie długie, to trochę mi to zajęło, zanim je sobie utrwaliłam... — Chociaż w przypadku cienistego zastępcy nie musiała się wiele trudzić; naturalnie kojarzył się jej z zaginionym bratem. Po krótkiej ciszy, posłała siostrze lekki uśmiech. — Zastępcą jest Niedźwiedzi Ryk, a medykami są Huraganowy Szept i Rwąca Zawieja... Ale! Co najgorsze!!! Mają aż trzech terminatorów medyka – Ciernistą, Migoczącą i Czosnkową Łapę.
Dała Świt chwilę na przetrawienie aż tylu imion – bo to był realny problem. Nawet przez myśl jej nie przeszło, że Klan Cienia musiał być jakiś słaby, skoro potrzebował tylu uczniów; krzywo na to patrzyła, bo musiała specjalnie wysilać swój mózg... Pół żartem, pół serio, oczywiście.
— Z Gromem może być najciężej, bo z nim mamy najmniej kontaktu przez brak dzielenia granicy. Ale może mimo to coś pamiętasz?

[Świtające Niebo]

Złapała się za głowę, słysząc ogrom imion. Nie spodziewała się i zdecydowanie nie oczekiwała od siebie, że to zapamięta. Wiedziała, że nie. Zamierzała spróbować, to jasne, ale nie zamierzała się oszukiwać. Potem jednak rozmowa przeszła na Grom, o którym wiedziała najmniej.
- Hmm, wiem że zastępczynią jest Salamandra. Jakaś Salamandra, długie imię miała na pewno!! Ale bardzo mi się podobało, takie straszliwie urocze było. I wiem, że w Gromie jest Zmierzch!! I jest to najpiękniejsza kotka, jaką kiedykolwiek widziałam - uśmiechnęła się rozmarzona, gdy przypomniała sobie wojowniczkę ze snów. - Aha! Jest też Nurt!! Medyczka!! Azalia ją bardzo dobrze zna - dodała, choć chyba nie znała jej pełnego imienia.

[Wydrzy Wąs]

Wyderka przymknęła oczy i pokiwała głową, bezsłownie zgadzając się ze Świt. Tak, tych imion jest dużo; dużo za dużo.
— Tupocząca Salamandra — wyjaśniła od razu, dość mechanicznie. Zaraz jednak zastrzygła uszami i wlepiła wzrok w burą siostrę. Jakoś wcześniej nie miały okazji zgłębić tematu spraw sercowych, naturalne więc, że bardzo się zaciekawiła, gdy tylko pojawiła się taka możliwość – bo chyba to sugerował jej rozmarzony wzrok Świt. — Nie znam żadnej Zmierzch, ale... hm. Kumplujecie się?
Szylkretka zdecydowała się na pewną dozę zachowawczości – bo i tak nie widziała szansy na to, by siostra się zawstydziła (co na pewno Wyderkę by rozbawiło...) jej bezpośredniością.
— Gwiezdny Nurt, tak! Jest jeszcze druga medyczka, Truskawkowy Gąszcz. A... terminatorów medyka żadnych sobie nie przypominam? Najwyraźniej Cień wykorzystał cały zapas. — Roześmiała się. — No, a przywódcą jest Wężowa Gwiazda.

[Świtające Niebo]

- Tak, Tupocząca Salamandra! - kiwnęła głową. Najsłodsze imię jakie kiedykolwiek słyszała, musiała przyznać. Na oczy nigdy nie widziała ani zwierzątka ani samej zastępczyni, ale z pewnością musiała mieć coś z jaszczurkowego uroku.
- Totalnie. Myślę, że ją kocham, widziałam ją w śnie raz, to przeznaczenie - odpowiedziała szczerze, bardzo wesoło, mając nadzieję, że uda jej się ponownie spotkać śliczną wojowniczkę. Nie miały zbyt wiele okazji by się spotkać, poza tym jak raz weszła na Gromowe tereny.
- Gwiezdny Nurt, dokładnie - odpowiedziała, utrwalając sobie również imiona Truskawkowego Gąszczu i Wężowej Gwiazdy. Lubiła Grom. Nie mieli wielu imion.

[Wydrzy Wąs]

Wibrysy znów jej zadrżały, gdy usłyszała wyjaśnienie siostry. No tak, mogła się tego spodziewać.
— Tylko we śnie? — dopytała z nieukrywaną ciekawością. Tak się składało, że nie znała żadnego kota z Gromu, a już tym bardziej żadnej Zmierzch – ale wcale by jej nie zdziwiło, gdyby ta jednak nie istniała, tylko była urokliwym wytworem wyobraźni burej siostry.
Skinęła głową.
— No to jak już sobie przypomnieliśmy wszystkie imiona, czyli przebrnęliśmy przez tę trudniejszą część... — zaczęła i przybrała minę, jakby się nad czymś głęboko zastanawiała. — Co mi powiesz o obowiązkach przywódcy?

[Świtające Niebo]

- Nie tylko! Widziałyśmy się raz tak naprawdę! - odpowiedziała, prostując się dumnie, jakby to było jakieś osiągnięcie. Fakt, że nie zapomniała o swojej sennej miłostce to już było sporo, ale żeby ją jeszcze spotkać? Należało to do niemalże niemożliwych rzeczy. Niestety dalsze rozmyślanie o kotce nie było możliwe.
- Hmmmmm. Zwołuje ceremonie i wybiera zastępcę i hmm, wybiera imiona i idzie do Sadzawki po życia iiii...Czy Przywódcy muszą polować? Albo patrolować? W sumie mamy często nie ma w obozie, więc chyba tak. W takim razie polują i patrolują!! I rozmawiają z innymi Gwiazdami i w ogóle. Na przykład z moim tatą. I rozwiązują konflikty.

[Wydrzy Wąs]

Pokiwała głową ze zrozumieniem... Nie, raczej ze "zrozumieniem", bo wydawało jej się absurdalne, by deklarować miłość po jednym spotkaniu i śnie. Ale kim ona była, by podważać prawdziwość tych słów padających z ust siostry? Miała po prostu bardzo pojemne serce.
— To mam nadzieję, że jeszcze uda wam się spotkać — odpowiedziała, uśmiechając się ciepło do Świt. Chociaż nie mogła się powstrzymać przed spytaniem: — A jak tam z Kurą?
A potem wróciły do treningu.
— No nic dodać, nic ująć. — Przez moment chciała zmienić temat i wspomnieć o tym, jak bardzo chciałaby wziąć udział w zgromadzeniu, ale ugryzła się w język – już i tak wystarczająco się rozpraszały sprawami miłosnymi Świt. Jak chciały faktycznie powtórzyć, to Wyderka jakoś musiała utrzymać jej uwagę, a więc i trzymać swoje dygresje na wodzy. — Przywódca typuje zastępcę – ale po co? Jakie są jego zadania?