Trening Liściastej Łapy

[Liściasta Łapa]

Kto wie, co zadziałało. Czy powtarzanie sobie tego w głowie tyle razy, że dziw że nie wdepnęła w nic, bo zapomniała o patrzeniu przed siebie? Może jednak instynkt, który miała nadzieję, że zadziała? A może przypadek? Tego nigdy się nie dowiemy, ale co ważne - ptak wylądował między łapami terminatorki, która radośnie go zagryzła.
- HA?! UDAŁO MI SIĘ. Mówiłam, że mysz była głupia! - zakrzyknęła od razu. Rozglądnęła się też za mistrzynią. Bo nie mówcie, że nie widziała tego osiągnięcia i pojawi się po paru uderzeniach serca nie widząc, jak Liściasta Łapa załatwiła tego gołębia i nie będzie chciała uwierzyć, że to była jej zasługa!!

[Mroźna Mżawka]

– Tak. Udało ci się! – Mżawka podeszła do niej, przyglądając się z pewnym zadowoleniem zdobyczy swojej terminatorki. Ha! Kto wie? Może jednak ten trening nie będzie takim koszmarem, jakim myślała że będzie, a całość skończy się dość przyjemnie? – Brawo. Świetna robota.
Zawahała się. Może nie powinna już męczyć Liściastej Łapy dzisiaj i dać jej spokój, ale... Miała wrażenie, że jedna złapana ofiara i jedna, która uciekła to było za mało, aby już to zakończyć. Zwłaszcza, że przecież doskonale wiedziała, że to nie mysz była głupia, a Liść po prostu nieuważnie słuchała tego, co mówiła Mżawka.
– W takim razie może pokażesz kolejnej myszy, że jesteś od niej mądrzejsza i zapolujesz jeszcze raz? Obiecuję, że to ostatni, a potem będziesz mogła odpocząć. Tylko pamiętaj o zasadach. Naprawdę świetnie ci idzie, gdy już o nich pamiętasz.

[Liściasta Łapa]

Zaskoczona uniosła z zadowoleniem ogon, gdy usłyszała aż tyle pochwał od mistrzyni; szczerze się ich nie spodziewała. A na pewno nie takiej ilości, więc w jakiś sposób poczuła wręcz dziwną motywację, żeby faktycznie spróbować jeszcze raz, chociaż czuła się już zmęczona i fizycznie i mentalnie. Mimo wszystko jednak skinęła głową i ruszyła dalej. Zostawiając tego gołębia, bo już zdążyła o nim zapomnieć, a o fakcie, że powinna go jakoś schować już w ogóle.

[Mroźna Mżawka]

Prawdę mówiąc Mżawka, zbyt uradowana faktem, że Liściastej Łapie zaczęło tak dobrze wychodzić polowanie (i że od dobrych wielu chwil nie zrobiła jej awantury, że chce już skończyć) sama zapomniała, że coś z tym gołębiem wypadałoby zrobić. Tymczasem najwyraźniej nawet natura była obecnie po stronie młodej terminatorki, bo Liść nie musiała iść znowu na tyle daleko, aby zorientował się, że gdzieś w pobliżu kręciła się kolejna mysz. Mżawka wstrzymała oddech.
Niech jej się to uda, a przestanę udawać przed rodzeństwem, że nagle umarłam – pomyślała w ciszy obserwując co się wydarzy zaraz.

[Liściasta Łapa]

Chyba po raz pierwszy w życiu Liściasta Łapa zaczęła myśleć i się skupiać, więc nie miała już energii na to, by się wykłócać o cokolwiek. Zresztą, nawet dobrze się bawiła, bo nie rozmawiały właśnie o teorii, na której co chwila wyłączała skupienie, a faktycznie coś robiła. No i jako że raz już jej się udało coś złapać, to dostała zastrzyku chęci do robienia tego dalej. A jak wyjdzie, to inna kwestia.
Póki co miała okazję się zrehabilitować i zapolować na mysz. Jej umysł pracował na jak najwyższych obrotach, by podołać temu zadaniu; musiało jej się udać, by Mżawce łyso było!
Zaczęła powoli skradać się w stronę myszy w pozycji łowieckiej, choć z podekscytowania zapomniała nieco o ogonie, który machał delikatnie na boki, samą końcówką, ale jednak, i był trochę za wysoko, ale miejmy nadzieję, że myszy to przeszkadzać nie będzie. Miała ugięte łapy, uważała gdzie idzie, no i po paru krokach przeniosła ciężar ciała, o czym przypomniała sobie w ostatniej chwili, bacząc na wiatr. Ale w sumie już pod niego szła, więc nawet mogłaby o tym zapomnieć a i tak by szła pod niego.
I gdyby jej się te podchody udały, to podskoczyłaby ku myszy, by ją szybko zabić.

[Mroźna Mżawka]

Mżawka z dużą dozą nadziei obserwował poczynania terminatorki, bo przecież z każdą kolejną próbą szło jej coraz lepiej i lepiej. I teraz będzie najlepiej. Czuła to.
No cóż... Może najlepiej najlepiej nie było, bo jednak Mżawka miała wrażenie, że terminatorka o pewnych aspektach polowania przypomniała sobie trochę za późno, ale... Myszy najwyraźniej nie przeszkadzało to za bardzo. To znaczy gryzoń chyba nieco za szybko zorientował się, że ktoś chciał go upolować i w pierwszej chwili Mżawka przestraszyła się, że jej ucieknie, ale na całe szczęście tak się nie stało. Liściasta Łapa była jeszcze szybsza. Polowanie przebiegło pomyślnie.
– Będziesz musiała poćwiczyć nieco bardziej, aby pamiętać o podstawach – powiedziała jej, przyglądając się z zadowoleniem zdobyczy w pysku swojej uczennicy. – Powinnaś też nieco wcześniej przenieść ciężar ciała, ale poza tym bardzo dobre polowanie. Tak trzymaj. – Westchnęła ciężko i spojrzała w niebo. – I myślę, że możemy na razie zakończyć. Jakieś pytania?

[Liściasta Łapa]

Zdecydowanie Liściasta Łapa nie należała do kotów, po których od razu powinno się spodziewać wielkich cudów. I najwidoczniej Mżawka na chwilę o tym zapomniała, nim złota kotka nie sprowadziła jej znów na poziom gruntu zapominając o swoim własnym ogonie, a mysz to chyba łapiąc przez całkowity przypadek, ale. Udało się.
Cofnęła nieco uszy, gdy Mroźna Mżawka zaczęła ją poprawiać, powstrzymując się w ostatniej chwili, by jeszcze nie przekręcić oczami. Jasne, oczywiście, że na sam koniec doszły do tego, że znów zrobiła coś źle. Nie przyjmowała do wiadomości, że faktycznie tak było i powinna popracować nad tym, by było idealnie, a nie opierać się o to, że raz czy dwa jej wyszło całkowicie.
- Nie - wymamrotała przez futro myszy trzymane w pysku, kręcąc jednocześnie głową. Jeśli znaczyło to, że wrócą już do obozu, to ona się na to zdecydowanie pisała. Miała już dość tego dzisiejszego treningu, chciała się schować w sobie i zapomnieć.

[Mroźna Mżawka]

Mżawka nie do końca zauważyła, że jej słowa nieco za mocno trafiły w jej terminatorkę. Prawdę mówiąc kotka już trochę założyła, że wszystko było pomiędzy nimi mniej więcej w porządku, a to że Liść musiała jeszcze poćwiczyć... W tym nie było przecież nic dziwnego. Kotka była więc z siebie naprawdę całkiem zadowolona, ale potem zobaczyła uszy Liściastej Łapy i oj...
Ale... Ale przecież naprawdę nie powiedziała nic takiego!
Mżawka westchnęła cicho, a następnie usiadła na trawie i przyjęła poważny wyraz pyska.
– Masz duży potencjał Liściasta Łapo – oznajmiła nagle bardzo poważnie tak jak wyobrażała sobie, że mówią koci mędrcy, czy też ktoś taki. – Nie traktuj moich uwag do polowania jako krytyki. Bardziej jako... Pomocy w dalszym rozwinięciu się. A teraz wracajmy. To był długi dzień.

[Liściasta Łapa]

Najwidoczniej Liściasta Łapa po prostu zawsze zamierzała darzyć swoją mistrzynię jakimś rodzajem antypatii, nieważne co tamta robiła, a wszystko tylko i wyłącznie przez to, co stało się na ceremonii i przy okazji samiutkiego początku treningu. Nieistotne, bo widząc tylko, jak Mżawka siada, by dokładniej jej wytłumaczyć o co chodziło, jedynie przekręciła oczami.
- Nieważne, idziemy? - mruknęła poprzez futro piszczka, by zacząć już iść w stronę obozu, zapominając że po drodze powinna zebrać to, co wcześniej upolowała, bo aktualnie jej myśli były już skierowane w zupełnie inną stronę i tylko dlatego że niosła mysz w pysku, to nie zapomniała o niej.

[Mroźna Mżawka]

Mżawka spojrzała na Liściastą Łapę i... Zrozumiała że to wszystko chyba nie miało sensu. To znaczy nie jej trening. Trening zdecydowanie miał sens, zwłaszcza koniec końców terminatorka poradziła sobie na nim doskonale. Chodziło jej raczej o ich znajomość. Może więc należało najzwyczajniej na świecie odpuscić temat, cieszyć się, że trening ostatecznie przebiegł dobrze i że nie doszło do kolejnych awantur.
Porzuciła więc plany dalszego komplementowania potencjału Liściastej Łapy i jedynie skinęła łbem.
– Tak. Idziemy – mruknęła, patrząc jak druga kotka już idzie za nią. Jedno było pewne. Chyba na jakiś czas miała zdecydowanie dosyć mistrzowania komukolwiek.
[Zt×2]