Zajęcze Zioła

[Podniebna Łapa]

Nie powinna opuszczać obozu... żaden problem, prawda? Tyle że nie dla Meteoryt, którą nosiło. Trening jej nie wystarczal, chciała poznać te wszystkie miejsca, o których opowiadała jej mama, zobaczyć na własne oczy rozległe terytoria Rzeki i poznać każdy krzak, każdy kamień leżący na brzegu! Z początku zaczęła grzecznie: dołączyła do patrolu zmierzającego na granicę z Wichrem; nie mogła wyjść z zachwytu na myśl o zobaczeniu cudzych terenów choćby tylko rzucając na nie okiem.
Problem zaczął się trochę później, gdy Meteoryt biegała jakby ją mrówki oblazły i wszędzie wtykała swój nos, a gdy dostrzegła sylwetkę innego kota po prostu wyrwała się do przodu ku zniesmaczeniu reszty patrolu, który jednak nie widział zagrożenia w obcym z klanu Wichru; najwyraźniej uznali, że Meteoryt to teraz problem kremowego kocura.
- Heeej! - przywitała go głośnym piskiem hamując na trawie nieopodal niego - w porę zorientowała się, że jej zachowanie może być odebrane negatywnie, dlatego zachowała dystans. - O rany, rany, jesteś z innego klanu! Jak masz na imię? Ja jestem Podniebna Łapa, ale możesz mi mówić Meteoryt! Ale masz fajne uszka, jak się takie robi? - zaczęła nadawać podekscytowanym głosem.

[Lepka Ośmiornica]

Normalnie jakby świat czytał w myślach Ośmiornicy, bo jakoś niedawno po tym jak sobie pomyślał, że chciałby spotkać jakiegoś kota zza drugiej strony granicy to w oddali pojawiło się ich nawet kilka, jednak do niego podbiegł tylko jeden z nich. Kotka, która do niego podbiegła przypominała nawet w pewnym sensie mniejszą, trochę mniej puchatą i dużo młodszą wersję mamy Świt. Ciekawy zbieg okoliczności.
Kocur postanowił, że skoro Podniebna Łapa jest energiczna już na samym wejściu to on też bez problemu może pokazać swoją weselszą stronę. Niektóre koty potrafiły narzekać na jego wesoły i energiczny styl życia, więc świeży wichrzak czasami był zmuszony się powstrzymywać, chociaż odrobinkę, ale tutaj chyba nie będzie to koniecznym zabiegiem.
-Ty też jesteś! -zawołał, podskakując w bok tak, żeby odwrócić się przodem do Podniebnej Łapy- Ja jestem Ośmiornica! A co to meteoryt? To też twoje imię? Czemu masz dwa takie zupełnie różne? -zalał rzeczniaczkę falą pytań- Dziękuję, z takimi się urodziłem, więc nie wiem jak się je robi w sumie. Wiesz, że wyglądasz prawie identycznie jak mama Świt? Tylko mama świt jest wielgaaaaachna i taaaaka puchata, że jak się do niej przytulisz to znikniesz w jej futrze!

[Podniebna Łapa]

- Oo, Ośmiornica, ładnie! A czym są ośmiornice? - zapytała od razu uśmiechając się wesoło, zadowolona że spotkała na kogoś równie żywotnego co ona sama, a nie na jakiegoś marudzącego znużonego wojownika. - Meteoryt to spadająca gwiazda! Moje mamy mnie tak nazwały, ale przywódca nadał mi imię Podniebna Łapa, bo według niego Meteoryt wymyka się klanowym standardom - wyjaśniła i pozwoliła sobie na lekkie wywrócenie oczami.
- Ooo, szkoda, też bym chciała takie mieć! Wyglądają uroczo - oceniła mówiąc o jego klapniętych uszach. Jej własne były sztywne i choćby próbowała ułożyć je w inny sposób, to instynktownie powracały do swojej klasycznej pozycji. Co za rozczarowanie! - W sensie, że jestem podobna do twojej mamy? Ja też jestem puchata! Ale nieduża, hmm, chyba nigdy nie wyrosnę na szczególnie wysoką.
Fala pytań wydawała jej się nie przeszkadzać, Meteoryt była zadowolona, że rozmowa zaczyna się żwawo toczyć i nie jest ciągnięta na siłę. Jakie to szczęście, że pierwszy napotkany przez nią kot był taki przyjazny!

[Lepka Ośmiornica]

-W sumie to nie wiem tak dokładnie -zastanowił się przez chwilę. Jego wiedza o tym od czego wzięło się jego imię była raczej ograniczona, bo na Osiedlu Dwunogów to ledwo co cokolwiek spędził. Coś tam mu się w głowie kołatało, że tak na niego wołano zanim od matki i ojca go odczepiono, kiedy przestał już potrzebować do przetrwania mleka matki. Chyba pamiętał też coś, że w magicznym pudełku Dwunogów było takie śmieszne coś gumowate z wieloma nogami co pływało w wodzie, i że pojawiło się to akurat jak po raz pierwszy skojarzył, że to do niego się woła a nie gdzieś kij wie do kogo, więc to mogło być w sumie to dziwne zwierzątko. No bo wcześniej albo był za mały, żeby skojarzyć, że to do niego, albo też nie wołano do niego żadnym specyficznym imieniem chyba, a po pojawieniu się tego czegoś ta Ośmiornica została już tak na zawsze, więc wniosek nasuwał się sam- To jest taki dziwny typ zwierzątka w wodzie co pływa i ma dużo nóg przyczepionych do samej głowy -odparł teraz już pewnie, nawet jeśli nie był w stu procentach pewien, że mówił fakty. No cóż, w najgorszym wypadku kiedyś się wytłumaczy z tego, jeśli się spotkają jeszcze raz a okazałoby się, że nie miał racji.
-Wiesz, te takie trójkątne jak twoje wcale nie wyglądają źle! Pasują ci! -zarzucił z wesołym uśmiechem. Potem na pytanie o podobieństwie kremowy kocur skinął głową entuzjastycznie- Tak! Macie podobne futerko! A czy wyrośniesz czy nie to w sumie nie wiadomo! Może kiedyś się znowu spotkamy na granicy a ja cię nie poznam, bo okaże się, że życie zaskoczy i będziesz taaaaaka wysoka, że mnie nawet przerośniesz! -zawołał entuzjastycznie, śmiejąc się krótko na samo wyobrażenie takiej sytuacji.

[Podniebna Łapa]

Nie wiedzial? To ją zaskoczyło. Padająca odpowiedź o zwierzęciu co ma nogi przyczepione do głowy jeszcze bardziej, aż otworzyła pyszczek w wyrazie czystego zdumienia.
- Nigdy czegoś takiego nie widziałam, a jestem z Rzeki i znam wodę! ...Poszukamy kiedyś tych ośmiornic? Naprawdę chcę zobaczyć zwierzę co ma nogi na głowie. Jak to musi wyglądać, ojeju! - zachichotała z cicha wyobrażając sobie na przykład wróbla czy mysz z takimi nogami i zaraz zdała sobie sprawę, że nie miała pojęcia jakby to miało działać. Ryby natomiast w ogóle nie miały nóg, tylko płetwy.
- Hah, dziękuję! Chodzi mi bardziej o to, że wszyscy mają takie uszy jak ja, no dosłownie wszyscy, nawet nie wiedziałam, że można wyglądać inaczej - przyznała. Ciekawe czy można mieć jakieś wyjątkowe futro, ogon bądź łapy, tylko może nie takie wyrastające z głowy, bo to było naprawdę okropne.
- Hmmmm, możliwe, ale nie sądzę. Wiesz, ja mam już siedem księżyców!! Za niedługo zacznę się starzeć, niewiele czasu młodości mi już zostało. I nie sądze, żebym cię przerosła, ty to prawie chmur sięgasz, hmpf. Wszyscy w Wichrze tacy jesteście? - mruknęła z delikatnym uśmiechem.

[Lepka Ośmiornica]

Osobiście Ośmiornica nie był specjalnie fanem pomysłu szukania ośmiornic. Nie dlatego, że go to nie ciekawiło, wręcz przeciwnie, chętnie sam by zobaczył jak takie zwierzę wygląda w rzeczywistości a nie jedynie w magicznym pudełku Dwunogów, aczkolwiek był jeden mały problem, który mu przeszkadzał. Mianowicie był to fakt, że te stworzenia mieszkały w wodzie, a kremowy kocur nie lubił wody, nienawidził wręcz. Mokre futro było nie tylko ew, ale także ciężkie i go spowalniało, Ośmiornica tego nie cierpiał.
-No dobra… -powiedział niechętnie- Ale ja nie wsadzam łap do wody, okej?
-Ah, no cóż, teraz już wiesz -ta wypowiedź była już bardziej entuzjastyczna niż poprzednia, pewnie dlatego, że nie dotyczyła wody- W Wichrze jest też taka kotka, która też ma oklapnięte uszy, ale nie tak jak ja w przód tylko do tyłu -wspomniał, a potem przysiadł i łapkami na chwilę wywrócił swoje uszy na drugą stronę, żeby zaprezentować, ale kiedy tylko je puścił te wróciły do swojej poprzedniej pozycji- I jest też taki terminator, którego futro jest kręcone, ale tego już nie mam niestety jak zaprezentować.
-Siedem to już starość? Ojej, to ja chyba powinienem się już pakować do grobu w takim razie -zażartował.

[Podniebna Łapa]

- Nie ma problemu, ja będę w wodzie!! Mogę nawet nurkować, w końcu jestem z Rzeki! - obiecała żywiołowo, chociaż nie miała bladego pojęcia o pływaniu. Najmniejszego. Po prostu żyła w klanie szczycącym się z pływackich umiejętności i uwielbiała szum rzeki, a to samo w sobie musiało oznaczać, że bliżej jej do ryby niż do kota, co nie?
- Oo, to jakaś wasza wichrowa uroda? Nie kojarzę żeby ktoś w moim klanie miał takie uszy! Za to większość ma długie futro, hm - podzieliła się z nim drobną ciekawostką. Kręcone futro!! A to dopiero, tego to już w ogóle nie potrafiła sobie wyobrazić. Wichrowi sąsiedzi byli naprawdę ciekawi!
- O, a ile masz? Wyglądasz młodo, niemożliwe żebyś miał z 20 księżyców, co? Nie rozsypujesz się jeszcze przecież!

[Lepka Ośmiornica]

No, to chociaż tyle, że nie będzie musiał się babrać w wodzie. Trochę się martwił, że rozmówczyni oburzy się jego podejściem do moczenia futra, ale chyba wychodziło na to, że raczej bardziej się podekscytowała niż zdenerwowała na tę informację. Potem jednak padły kolejne słowa i Ośmiornica się zastanowił chwilę przed odpowiedzią.
-Czy wichrowa to nie wiem, bo niedawno dopiero dołączyłem tak naprawdę -zaczął w zamyśleniu. Nie mógł chyba w sumie za bardzo określić czy takie rzeczy działy się w Klanie Wichru od pokoleń, czy to też zlot kotów przyjętych spoza Klanów tak jak w jego przypadku. Miał po prostu jeszcze za mało doświadczenia i informacji, żeby coś takiego stwierdzić z łapą na sercu- ale może coś w tym jest. Albo po prostu do Wichru ciągnie wszystkich co wyglądają inaczej, nie wiem -wzruszył barkami przy końcu swojej wypowiedzi.
-No, do dwudziestu może mi jeszcze troszkę brakuje, ale raczej mniej niż więcej. Szesnaście mam -przyznał się jak gdyby nigdy nic, bo w sumie nie widział sensu w jakimkolwiek ukrywaniu wieku. Przecież nie było się czego wstydzić.

[Tęcza]

  Tęczynka rwała sobie świeże kwiaty z łąki, chcąc podarować je Morderczej Łapie. Uważała, że gdyby wpleść mu trochę roślin w sierść, wyglądałby wprost uroczo, z tym że Tęcza niestety smykałki do wizji artystycznych nie miała. Rwała więc każde po kolei, zamierzając poprzymierzać je Mordowi, gdy już je mu przekaże. Tylko, co jeśli mu się nie spodobają? Albo, co gorsza, wyśmieje ją? Wzdrygnęła się na tę myśl, ale uznała, że w razie potrzeby przekaże je Śledziowi i powie, że się pomyliła. Rodzic zresztą już teraz tarzał się leniwie w trawie i zbierał zapachy zewsząd, dając tym samym czas swojej córce, by mogła nie stresować się spojrzeniami wojowników czy nawet samej Gwiazdy. Nawet jeśli na nią nie patrzyli. Ona czuła, że ją oceniali.
  Przechadzając się tak dalej, dostrzegła rosłe cielsko na granicy, rozmawiające z innym, znacznie młodszym kotem. Skuliła się momentalnie w trawie, obawiając się, że rzeczniacy przekroczyli granice! Nie chciała z nimi rozmawiać, śmierdzieli rybą (nie żeby w Wichrze było inaczej, odkąd Potężna Łapa zaczął babrać się w rzekach i znosić tony ryb do obozu), a poza tym nie umiała wyglądać na asertywną. Przy dłuższym kuleniu się jednak, zaczynała rozpoznawać kształt, a z czasem głos, gdy bardziej skupiła się na obcych. Kremus obcy wcale nie był!
  Podniosła się z trawy, ruszając ostrożnie do granicy. — Uch, Ośmiornico..? — zaczęła, zniżając nieco głowę, by dojrzeć, czy aby się przypadkiem nie pomyliła. — Ośmiornico, sam tu jesteś? — spytała, cofając uszy, by się rozejrzeć za jakimkolwiek terminatorem. — Nie wolno ci wychodzić...chyba...Roziskrzona Gwiazda cię mianował już? — nie wydawało jej się. Nie obiło jej się to nawet o uszy, ostatnim razem jak zaglądała do kociarni, to kocur się tam kręcił, wraz z Wróbelkiem. Oboje byli dość starymi kociętami, ale była prawie pewna, że mieli być traktowani tak samo jak ci najmłodsi.

[Podniebna Łapa]

- Och, nie jesteś z Wichru, byłeś samotnikiem? - podpytała ciekawsko. Nie było to dla niej coś niesamowitego, jej własna matka dopiero co dołączyła do Rzeki, więc to się ewidentnie zdarzało. Ona sama nie przyszła na świat w tym klanie, chociaż niewiele pamiętała z młodości, jej pierwsze wspomnienia dotyczyły Slonecznej Plamki.
- Eee to jeszcze nie tak źle! Pocieszę cię: w ogóle nie wyglądasz staro, ani trochę - miauknęła pogodnie. A później pojawił się kolejny Wichrowiec i Meteoryt zrobiła dosyć zaskoczoną minę. Poczuła ścisk w żołądku, gdy została przez nadchodzącą kotkę zwyczajnie zignorowana, acz starała się tym nie przejmować bardziej zwracając uwagę na sens jej słów. Och, Ośmiornica dalej był z rangi kociakiem? Ciekawe, że przywódcza nie mianował go wcześniej skoro miał już tyle księżyców na karku.
- Hmm, hej? - miauknęła ostrożnie do nieznajomej nie wiedząc co innego miałaby powiedzieć i nie wtrącić się w nieswoje sprawy. Żywiołowo miała ochotę zaprotestować, że Ośmiornica wcale nie jest tu sam, ale Wichrowa pytała chyba o kogoś z ich własnego klanu, a nie sąsiadów.

[Lepka Ośmiornica]

-Ano, ale mama Świt jest z Wichru -odparł na pytanie, ale dalej już nie miał za bardzo okazji się rozgadać, bo nagle w okolicy pojawiła się Tęczowa Łapa, która poruszyła dość dziwną dla kremowego kwestię. To co padło ze strony terminatorki było dla niego dziwne, tak nawiasem mówiąc. Ośmiornica nie rozumiał tak naprawdę skąd wzięło się to zdziwienie, że jest na terenach Klanu Wichru sam. Syn Świtającego Nieba nie raz widział, że koty nawet młodsze od niego potrafiły same sobie wychodzić z obozu na wycieczki czy inne takie i nikt ich nie ganił, więc czemu on by nie mógł? Był starszy i ogólnie miał doświadczenie w ogólnym wałęsaniu się w różne okolice, to nie było wystarczającym argumentem?
-Przyszedłem sam, tak, i nie, nie mianował mnie -powiedział zgodnie z prawdą- Nie wolno mi? Nie rozumiem czemu -przyznał, bo sens tej sytuacji cały czas mu umykał.

[Tęcza]

  Spojrzała krótko na kotkę z Rzeki, choć zaraz wróciła do niej wzrokiem. Miała ładne futerko, wyglądała jak Roziskrzona Gwiazda, może tak się właśnie prezentował, gdy był młody? Ciekawie było widzieć sobowtóra własnego przywódcy, choć ciężko mówić o podobieństwach, gdy Rzeczniaczce brakowało tych wyjątkowych, dwukolorowych oczu.
  — O, em, cześć — przywitała się po chwili, wyrwana z przemyśleń, gdy poczuła na sobie wyczekujący wzrok terminatorki. Zaraz przeniosła się spojrzeniem na Ośmiornicę, który to był teraz jej głównym zainteresowanym. — Nie wolno bo...hm — zamyśliła się, bo w zasadzie nie rozumiała do końca, czemu. — Bo takie są zasady. Jesteś jeszcze kociakiem i nie możesz — tupnęła nogą. — Musimy wracać i może nie poskarżę Roziskrzonej Gwieździe że wychodzisz bez pytania — zagroziła, marszcząc brwi, choć w rzeczywistości nie chciała rozmawiać z kocurem. Co, jeśli uzna, że super zrobiła i rzuci jej jakieś dziwne dodatkowe obowiązki? Ledwo dawała radę z obecnymi!

[Podniebna Łapa]

Och, Ośmiornica nie był mianowany? Nie zwróciła na to uwagi podczas ich wcześniejszej rozmowy, uznała że przedstawił się swoim kocięcym imieniem, ponieważ je preferował. Te całe Łapy wydawały się Meteoryt trochę głupiutkie, no bo czemu wszyscy w połowie mieli nazywać się tak samo? Gdzie tu jakieś pole dla indywidualności.
- Oo, um... Jakby co to Ośmiornica nie naruszył granicy, ani nic! Był bardzo miły - starała się pomóc i stanąć w obronie swojego nowego kolegi, o ile mogła już tak o nim mówić, z nadzieją że jeśli postawi go w dobrym świetle, to jednak Roziskrzona Gwiazda o niczym się nie dowie. Powstrzymała grymas rozbawienia słysząc, że kremowy kocur jest dalej "kociakiem" biorąc pod uwagę, że był starszy od Meteoryt; to powinno jej dać do myślenia i uświadomić, że jej też nie powinno tutaj być, ale tak się nie stało.

[Lepka Ośmiornica]

Osobiście nie był fanem odpowiedzi typu “bo tak i kropka”, ale chyba w tym momencie za bardzo nie miał wyboru. Jakby się kłócił z kotką to pewnie by sobie narobił problemów, a tego by nie chciał. Musiał się po prostu przyzwyczaić do klanowych zasad i tyle, skoro chciał tutaj żyć, najwidoczniej. No cóż, to będzie sobie wychodził w takim razie po mianowaniu na terminatora, to chyba i tak już miało być całkiem niedługo.
-No dobrze, skoro tak mówisz -odparł Tęczowej Łapie, a później odwrócił łeb w stronę Meteoryt, posyłając jej wdzięczny uśmiech za to, że próbowała go chociaż trochę uratować od potencjalnych kłopotów- Może się spotkamy kiedyś znowu jak już będę mógł wychodzić, co? -zarzucił luźno, bez żadnych zobowiązań. Może kiedyś znowu napotkają się wzajemnie na granicy, to sobie pogadają już bez przerywania im przez inne koty.

[Mewia Łapa]

###

Mmm, zające... Przyglądał się, jak uszaki uciekają po tym jak wskoczył w łąkę. Próbował polować, chociaż chyba zdecydowanie nie powinien. Węgorz, przynajmniej, dał mu to wyraźnie do zrozumienia, kiedy bardzo nieostrożnie pchnął syna, tak że ten niemal stracił równowagę. Przykro było przyznać, że Mewa zaczynał przyzwyczajać się do tego, że tak... jest. Że ojciec zawsze miał swój charakter, ale chyba ostatnio czuł się znacznie bardziej... zauważany przez niego w ten niefajny sposób. Przesunął wzrokiem za odchodzącym tatą, przygryzając od środka policzek, gdy ten skomentował jak powinien polować, i że ma skończyć się wygłupiać.
Mewa się nie wygłupiał.
Węgorz dołączył do reszty patrolu, która zdawała się być chwilę temu zbyt daleko, żeby w ogóle zauważyć wpadkę młodzika. Węgorz też miał chyba znacznie lepszy humor w innym towarzystwie, niż to kolorowego. Śmiał się z czegoś ze Złotą Gęsią i Polnym Wiatrem. Mewa w tym czasie idzie za nimi, trzymając niemały dystans. Sam nie wiedział, czy się przejmował tym, że mu tak paskudnie coś idzie. Właściwie, czy w ogóle powinien polować, skoro ledwo co zaczął się uczyć? Węgorz może zbyt dużo wymagał. Może nie, może faktycznie terminator był żałosny.
Kopnął kamień, który przeleciał na drugą część granicy, przy której szedł. Uniósł wzrok i... o, och. Ktoś tam był. Świetnie.
- Nie... chciałem, żeby cię uderzył - o ile w ogóle kamień trafił kota, do którego się zwrócił. Jeśli nie, jeśli nawet nie zauważyła tego kamienia - trochę lipa. Wymyśli coś wtedy. Mewa może był durny we wszystko co robił, ale czasem udawało mu się powiedzieć coś mądrego. Albo odpowiedniego do chwili.

[sal II !!]