Trening Chmurnej Łapy

[Chmura.]

Choć Wronie Serce rzeczywiście nie musiał tego tłumaczyć, zrobił to. Rudej nie tyle zakaz wydał się to niesprawiedliwy co dziwny, ale i bez dodatkowych tłumaczeń nie zbliżyła by się tam. Nie chciała ponosić konsekwencji. Kiwnęła głową na znak, że rozumie i że na pewno nie będzie się buntować. Gdy usłyszała jego pytanie zacisnęła zęby.
— Ja... nie wiem nic o polowaniu. Nauk też nie miałam. Wiem tylko tyle, że zabija się zwierzynę by się nią pożywić i że trzeba być cicho by nie wystraszyć zwierząt. — powiedziała z lekkim wstydem. Ona nie wiedziała o dość podstawowej rzeczy nic, gdy dla przykładu Słonecznik już skończyła trening.
— Świetnie Chmuro, rzeczywiście się przykładasz, to trzeba ci przyznać.— pomyślała. Dopiero teraz przekonała się o tym jak mało wie. Jej chęci by zostać Bardzo Dobrą Wojowniczką nieco spadły. Chciała być jak najlepsza, ale to były duże braki, które ciężko byłoby nadrobić. Była terminatorką od dawna, a wiedziała tyle ile kociak. Nie stop, nie mogła tak myśleć.
— Możemy już ruszać? — spytała. Spacer dobrze jej zrobi, z pewnością.

[Wronie Serce]

Wrona nie złościł się o to, że terminatora nie widziała nic o polowaniu. Nie musi wiedzieć wszystkiego. Może i jest już jakiś czas terminatorem, ale jej mistrz jej nie nauczył, a sama nie raczyła się zainteresować. No trudno... Nie każdy jest tak ambitny jak on... Spojrzała na nią i kiwnął głową, na znak zgody. Następnie zaczął tłumaczyć inne ważne zasady.
- Oprócz tego istnieje taka zasada, że ptak zobaczy, gryzoń wyczuje, a zając usłyszy. Oczywiście każda zwierzyna cię wyczuje, jeśli nie będziesz szla pod wiatr.- powiedział na początek. Po tym zrobił krótka przerwę, ale dalej na nią patrzył. Tak jakby trzymał ją w napięciu, jednak nie miała się czego obawiać. -Jest także pozycja łowiecka. Zobacz, łapy ugięte, brzuch przy podłożu, aczkolwiek nie można szurać nim po ziemi. Ogon i pysk na równi z grzbietem, a ciężar ciała przeniesiony na tylne łapy. Oczywiście e idziesz pod wiatr i ściszasz oddech. Dodatkowo trzeba patrzeć pod łapy, by na nic nie nadepnąć, ani niczym nie zaszeleścić- dodał druga część. Wtedy kotka zapytała go, czy mogą już zaczynać. Kiwnął głową, jednak dopiero po chwili. Następnie usiadł sobie wygodnie niedaleko niej i wyjaśnił.
-Tak, przynieś mi trzy łupy, będę tu na ciebie czekał- powiedział. Oczywiście nie miał zamiaru siedzieć i czekał na nią przez ten cały czas. Gdy się oddali to pójdzie za nią i będzie ja obserwował tak na wszelki wypadek. No bo coś może ja zaatakować, wtedy będzie ja bronił.

[Chmura.]

Słuchała go uważnie, jak zresztą cały czas starając się zapamiętać wszystko co mówił kocur. Ptak zobaczy, gryzoń wyczuje, a zając usłyszy. Powtarzała sobie to w kółko w głowie. Spróbowała kilka razy powtórzyć pozycję łowiecką po tym jak Wroną ją jej pokazał. Na początku wychodziło jej to trochę gorzej, bo ciągle o czymś zapominała, ogon miała za wysoko, czy zapominała o przeniesieniu ciężaru ciała na tylnie łapy. Gdy skończyła ćwiczyć odwróciła się w stronę wojownika.
— W porządku. Spróbuję — powiedziała niepewnie i oddaliła się kawałek z lekkim niepokojem. Ustawiła się w pozycji łowieckiej cały czas uważnie się rozglądając. Starała się unikać tworzenia dodatkowego hałasu. W teorii chyba nie było aż tak źle.

[Wronie Serce]

Wrona przyglądał się swojej terminatorce jak próbuje zrobić pozycję łowiecka. Na początku wychodziło jej to... Źle i nawet chciał zwracać jej uwagę, ale po chwili sama się orientowała i poprawiała błędy. Ostatecznie nie wyszło jej najgorszej, przynajmniej jak na pierwszy raz. Będą to przecież powtarzać, aż kotka zrobię wszystko perfekcyjnie. Nawet jakby mieli trenować dwadzieścia księżyców. Pierwszy terminator Wrony ma być idealny. Ba! Każdy ma być idealny, aby pokazać na co stać dymka i ile terminator może z siebie dać. Oczywiście, że jak najwięcej. Musi.
Kotka niepewnie oddaliła się od mistrza, w poszukiwaniu zwierzyny. On natomiast siedział i czekał. Ale nie miał zamiaru siedzieć i czekać. Gdy tylko ruda się oddali, ruszy za nia, tak aby go nie wykryła. To tak w razie, gdyby musiał jej pomóc. Jak na razie jednak siedział spokojnie. Ona natomiast oddalala się coraz bardziej. Nic jednak nie wyczuła. Przynajmniej do czasu. W pewnym momencie Chmurna Łapa mogła usłyszeć z prawej strony szelest liści. Gdyby spojrzała w tamtą stronę, spostrzegła by wiewiórkę, która najwidoczniej postanowiła wyjść sobie na spacer. Była blisko drzewa, więc trzeba działać szybko, bo w każdej chwili może zacząć na nie uciekać, a wtedy? A wtedy raczej już jej nie złapie.

[Chmura.]

Daleko jej było do jakichkolwiek ideałów, to było pewne. Dawała jednak z siebie wszystko. Poprawiała się i w ogóle chciała być najlepsza jak tylko się dało. Tylko, że wciąż była sobą, czyli trochę niezdarną Chmurką. Oddaliła się kawałek uważając by nie wydać najmniejszego szelestu. Oddychała cicho rozglądając się uważnie za jakąkolwiek zwierzyną. Nie pogardziłaby nawet malutką myszą. W pewnym momencie usłyszała szelest liści. Momentalnie spojrzała w tamtym kierunku dostrzegając wiewiórkę, nieco spanikowała, jednak szybko wzięła się w garść. Ugięła łapy, brzuch ustawiła przy podłożu, jednak tak by nie szurał po ziemi, ustawiła pysk i ogon na równi z grzbietem, a nawet przeniosła ciężar ciała na tylne łapy. Ściszyła jeszcze bardziej oddech, patrzyła pod nogi. Nawet szła idealnie pod wiatr. Nic nie mogło pójść nie tak. Chyba. Spróbowała zbliżyć się do wiewiórki, wykorzystując moment, gdy była ona odwrócona. Jeśli wszystko jej wyszło zgrabnym susem skoczyła na gryzonia próbując pozbawić go życia.

[Wronie Serce]

Chmurna Łapą zrobiła wszystko idealnie! Pozycja łowiecka wyszła jej dobrze, nie zapomniała o żadnym ważnym punkcie. Wrona, gdy na nią patrzył poczuł coś w rodzaju dumy. To on ją tego nauczył, aby ona mogła potem uczyć innych, swoich terminatorów. A on nabył umiejętności od samej Malinowej Gwiazdy, która była terminatorką innego kota. Ten inny kot także miał swojego mistrza. Wszystko przekazywane jest z pokolenia na pokolenie. To wydawaje mu się takie... Zadziwiające.
Kotka zbliżała się do wiewiórki coraz bardziej i bardziej, aż w końcu skoczyła w górę, prosto na gryzonia. Wykorzystała dobrze moment, gdy Ruda była odwrócona do niej tyłem i nie widziała jej, ani nie wyczuła. Już po chwili stworzonko zwisało bezwładnie terminatorce z pyska. Może być z siebie dumna, pierwsza upolowana zwierzyna! Ale czas ruszać w dalszą drogę. W końcu... W jednym miejscu niczego nie znajdzie, prawda?