Trening Paprociowej Łapy

[Spalająca Gwiazda]

I co, panie mądra Skro? On wszystko znał! W końcu, jeden z kotów powoli zaczynał rozumieć, na czym polegają jego zdolności. Całe szczęście, że dostał tak pokaźny temat do wykazania się, więc mógł to zrobić prawidłowo. Gdyby miał Kodeks do omówienia, mogłoby być ciężej. Dla Przywódcy to nic trudnego. Skinął głową na słowa kocura. Tak, tak, nie zje, przecież przywódcy w fali głodu również nic nie jedzą. Przecież po to im dziewięć żyć! Płotka i rodzice pomogliby mu w razie czego. Poza tym, to tylko go zahartuje, aby nie marnował tego daru tak bezsensownie. Wystarczyło już, że jego niesamowita persona marnowała się na treningu, zamiast od razu zostać Gwiazdą.
- Polowanie, teorię i praktykę, walkę, również teorię i praktykę, Kodeks Wojownika, rangi oraz kto w jakim Klanie je pełni, oraz kawałek terenów od Błotnistych Ścieżek, do Cztery Drzewa - jak mówił, zostały im tylko tereny. I tylko teren chciał z kocurem przerobić. Nic poza tym, nic dodatkowo. Jednak znając Skrę ten oczywiście obejdzie wszystkie, wypytując go o szczegóły. Miał jednak w sobie cień nadziei, że ten dość szybko się opamięta i bez problemu zrobią to, co chce. A co jeśli ten strzeli jaką gadkę motywującą, żeby tak źle nie postępować? Już miał tego wszystkiego dość! Rozumiałby takie zachowanie, gdyby faktycznie postąpił źle, ale on tylko rozmawiał z Cyprysową Łuską, ot, szybki trening na rozmowę oficjalną. To też musiał trenować! Dlaczego medycy mieli swój trening, a przywódcy nie? Czy on prosił o tak wiele? Tak czy siak, niecierpliwiło go jak nigdy. Chciał już dzisiaj skończyć trening, na następnej ceremonii być mianowanym. W końcu trenował już ponad cały sezon!

[Skrzące Słowo]

Wysłuchał uważnie Paprociowej Łapy, zapisując w głowie co terminator już przerobił, a czego nie. Kiwnął terminatorowi głową na znak, że wszystko sobie zapamiętał i po chwili milczenia, spowodowanym intensywnym myśleniem na temat tego, co powinni zrobić dzisiaj, w końcu się odezwał.
- W takim razie powiedz mi o zasadach polowania, a następnie ruszaj. Złap po jednej zwierzynie z każdego rodzaju, masz na to czas do końca dzisiejszego dnia - zarządził. Od syna Błękitnego Poranka biła pewność siebie. Emanował także arogancją, przez co Skrzące Słowo chciał sprawdzić, ile naprawdę kocur jest wart, a na ile się po prostu przecenia, prawdopodobnie przez wzgląd na to, że od jego poprzedniej mistrzyni trudno było nie być lepszym.

[Spalająca Gwiazda]

Może i był arogancki, ale jego arogancja była w pełni uzasadniona. Nie znosił, kiedy ktoś był tak zaślepiony blaskiem własnego futra, iż nawet nie widział przed sobą prawowitej Gwiazdy Klanu Rzeki, która powinna być już dawno przywódcą. Na nieszczęście, cynamonowy wciąż latał z rangą terminatora i nie zapowiadało się, aby cokolwiek przez najbliższe księżyce uległo zmianie. Frustrowało go nie tylko to, ż jego trening przeciągał się niemiłosiernie, a bardziej to, iż był najstarszym terminatorem w legowisku, zapewne w czterech Klanach też, o ile nie w historii.
- Ptak może cię zauważyć, mysz wyczuje, a zając usłyszy, oto podstawowa zasada polowania - przedstawił uprzejmie, szykując się do kolejnego pokazu wiedzą, aby jeszcze bardziej wpędzić Skrę w zakłopotanie, nawet jeśli ten na takiego nie wyglądał.
- Tak więc aby złapać ptaka, należy kryć się w krzakach bądź innej roślinności, unikając jego wzorku, do mszy lub innych tego typu zwierząt należycie podchodzić z ciężarem ciała przeniesionym na tylne łapy, aby zminimalizować drgania ziemi, zaś do zająca i zwierząt podobnych do niego, trzeba szczególnie zwrócić uwagę na oddech i brzuch, aby nim nie szurać. Również, jeśli poluje się na ryby, należy zawrzać na to, by nie rzucać cienia na wodę - objaśnił wszystko szczegółowo, bo Skra, w jego mniemaniu, nie grzeszył inteligencją i wszystko trzeba mu było wyjaśniać.
- Prawidłowa pozycja składa się z grzbietu, łba i ogona ustawionego w jednej linii, wyciszonego oddechu, brzucha zawieszonego nisko nad ziemią, jednak na tyle wysoko, aby nie szurać o ziemię, ugiętych łap, czujnego wzorku i spojrzenia pod łapy. Podczas polowania na ryby czekamy cierpliwie z zanurzonym ogonem lub łapą, aż ta zacznie skubać część ciała. Jeśli podpłynie, trzeba wybić ją na brzeg, aby opcjonalnie dobić, jeśli będzie taka potrzeba - ponownie objaśnił wszystko, nawet z łowieniem! Teraz to się Skra zdziwi.
- Czy do mojego celu wliczają się również ryby? - spytał grzecznie, gotów skoczyć wypełnić swe zadanie, tylko otrzymawszy znak.
//Przepraszam że tak długo, nie zauważyłam odpisu!! >:

[Skrzące Słowo]

- Nie zawsze będziesz miał krzaki, albo jakąkolwiek roślinność. Do ptaków należy skradać się po prostu tak, by cię nie widziały - najlepiej zachodzić je od tyłu. Zastyganie w miejscu, gdy tylko na ciebie spojrzą też zda egzamin. A na brzuch należy uważać zawsze, nie tylko przy zającach i królikach. Poza tym dobrze - pochwalił terminatora, gdy tylko ten skończył mówić. Poprawił oczywiście drobne, acz rażące go błędy i słuchał dalej, starając się wyłapać coś jeszcze.
- Oddechu pilnujesz tylko przy uszatych gryzoniach. Musisz także iść pod wiatr, zawsze, a łowiąc ryby, musisz wyciszyć oddech i upewnić się, że nie rzucasz cienia na wodę. I tak, ryby także się wliczają. Możesz ruszać. - ponownie poprawił Paprociową Łapę, po czym nakazał mu ruszać. Teorię miał mniej więcej opanowaną, teraz pozostało jedynie sprawdzić, jak pójdzie mu z praktyką.

[Spalająca Gwiazda]

Więc ruszył, pyszniąc się, że umiał wszystko. Skra poprawiał tylko mało istotne błędy, które on uważał za wręcz głupie, jakby przemądrzały kocur celowo wyszukiwał najmniejszych, nawet tych bezsenownych błędów aby tylko mu dopiec, tylko pokazać, że coś zrobił źle. Paproć nic źle nie zrobił, przywódcy błędów nie popełniałają, a on nim jest, a rangę, imię i dziewięć żyć otrzyma za chwilę, za parę księżyców. I tak miał ich żałośnie dużo, a to wszystko przez tego głupiego Skrę i jeszcze gorszą Brudną, którzy nie nadają się na mistrzów. On powinien skończyć ten trening w jeden dzień, jeden jedyny dzień! Jednak... Jeśli już musiał polować, to poraz zadrzeć mistrzowi trochę nosa i pokazać, że umie więcej, a wiedzę ma jak prawdziwym przywódca. Ruszył więc do przodu, przed siebie, w gąszcz i krzaki, bo tak mu było wygodniej. Ryby zostawiał na później, teraz skupiał się na zwierzynie i losie, który miał nadzieję mu dopisać. Chciał już mieć to za sobą, to polowanie, przejść do innych rzeczy. Przejść w końcu do bycia przywódcą.

[Skrzące Słowo]

Choć Paprociowa Łapa miał o sobie bardzo wysokie mniemanie, nie można mu było odebrać szczęścia, albowiem już po wykonaniu paru kroków usłyszał on trzepot skrzydeł, a następnie, spojrzawszy w tamtą stronę, dostrzegł ptaszynę. Jedną z bardziej pospolitych, bo był to gołąb, który dziubał sobie coś w ziemi, ale czy miało to znaczenie? Nie bardzo. Zwierzyna to zwierzyna, prawda? A taka niezdająca sobie sprawy z zagrożenia to już w ogóle łup stulecia.

Paprociowa Łapa
lvl: 3 | S: 9 | Zr: 7 | Sz: 9 | Zm: 7 | HP: 75 | W: 45
> przerzut: 0/2

[Spalająca Gwiazda]

Oczywiste było, że coś znajdzie. Tym razem nawet i Gwiezdni postarali się o przyspieszenie jego, i tak zbędnego, treningu, podrzucając mu pod pysk gołębia. Nie myśląc zbyt dużo, ugiął łapy, brzuch zawiesił nisko nad ziemią, jednak na tyle wysoko by nie szurać nim o ziemię, zaś łeb, ogon i tułów ułożył w jednej linii. Pamiętając o podstawowej zasadzie, zaczął rozglądać się za krzakami, gdyż jego celem było zajście ptaka od tyłu. Jeżeli takich nie było w okolicznym terenie, zamarłby bez tchu, gotów stać niczym dąb, byleby tylko nie dać się złapać przez ptaka. Sam jego wzrok, podczas całej operacji podchodzenia, patrzył uważnie wszędzie, szczególnie pod łapy, w obawie przed spłoszeniem ofiary, poprzez nastąpienie na gałązkę czy inny patyczek. Czekał również na sprzyjający wiatr maskujący jego zapach i cóż, kiedy tylko uznał odległość za odpowiednią, wybił się z tylnych łap, wyciągnął przed siebie pysk, z widocznymi zębami, bo to nimi miał zamiar atakować. Gdyby wszystko tylko przeszło po jego myśli, wbiłby się w ciało zwierzaka zębami, zabijając go silnym uderzeniem.

[Skrzące Słowo]

Wszystko wydawało się być idealnie - Paprociowa Łapa od razu dostał w swoje łapki ptaszynę, zrobił wszystko jak należy i już się na ptaszynę rzucał, gdy ta... po prostu rozłożyła skrzydła i odleciała. I tyle, ślad po niej zaginał. Pozostało jedynie kilka piórek, które wyleciało ze skrzydeł. No cóż, może innym razem.

Paprociowa Łapa
lvl: 3 | S: 9 | Zr: 7 | Sz: 9 | Zm: 7 | HP: 75 | W: 45 - 3 = 42/45
> przerzut: 0/2

[Spalająca Gwiazda]

Wiedział, że wszystko było ułożone poprawnie, nie było nawet miejsca na najmniejszy błąd z jego strony. Ptak jednak, zapewne z winy, bądź polecenia, Gwiezdnych zdecydował się odlecieć, nim ten zdołał się w niego wgryźć. Pozostało parę piórek, nic poza tym. Prychnął z niezadowoleniem, uspokajając siebie, że lada chwila pokaże co umie. Ruszył więc dalej, nie chcąc poddawać się za pierwszym razem.

[Skrzące Słowo]

Jak to mówią, raz na wozie, raz pod wozem. Początek był wspaniały, niezwykle korzystny, ale z każdą kolejną chwilą było tylko gorzej. Najpierw gołąb uciekł, a teraz... cóż, nie było nic w zamian, pustka, kompletna cisza. Paprociowa Łapa będzie musiał dalej szukać i uzbroić się w cierpliwość. Niestety, taki urok polowań.

Paprociowa Łapa
lvl: 3 | S: 9 | Zr: 7 | Sz: 9 | Zm: 7 | HP: 75 | W: 42/45
> przerzut: 0/2

[Spalająca Gwiazda]

Szukał przez wiele chwil, jednak nie natrafił na nic, co mogłoby przykuć jego uwagę. Westchnął cicho, powstrzymując się, by nie zmierzyć prosto nad rzekę i nie wszcząć polowania na ryby. Wiedział jednak, że gdzieś w tym lesie krył się Skra, który taką próbę mógłby odebrać jako poddanie się. A on, jeśli został wybrany przez Gwiezdnych na przywódcę, nie mógł się poddawać. Chodził więc po lesie nieprzerwanie, wyszukując kolejnej zwierzyny.

[Skrzące Słowo]

No i proszę! Jak to mówią, cierpliwość popłaca. Pomimo chwilowego zawahania, pomimo chwilowej niechęci, do uszu Paprociowej Łapy w końcu dotarł dość charakterystyczny dźwięk. Podążył za nim, a dotarłszy na miejsce, dojrzał dorodną, tłuściutką kuropatwę, która grzebała nóżkami w ziemi w poszukiwaniu pożywienia. Sama nie wiedziała, że za moment może się stać czyimś pokarmem. Przykre.

Paprociowa Łapa
lvl: 3 | S: 9 | Zr: 7 | Sz: 9 | Zm: 7 | HP: 75 | W: 42/45
> przerzut: 0/2

[Spalająca Gwiazda]

Nie musiał jednak czekać wiele, by faktycznie otrzymać zwierzynę. Chwilę później wzrok jego padł na ptaka, kuropatwę dokładniej, będącą za chwilę jego zwierzynę. Ugiął więc łapy, kierując pod nie swój wzrok, by nie nastąpić na żadną z gałązek i podejść do zwierzaka bez żadnego szelestu, brzuch zawiesił nisko nad ziemię, jak uczył się o polowaniu, łeb, wraz z tułowiem i ogonem utrzymał na jednej linii. Pamiętał również o czekaniu na korzystny dla niego wiatr oraz o tym, by kryć się w gąszcz, opcjonalnie stać jak słup, by uciec od czujnego wzroku patka. Będąc dostatecznie blisko, odbił się z tylnych łap, wyciągając przed siebie kły, z zamiarem wbicia ich w ciało kuropatwy.

[Skrzące Słowo]

I to rozumiem! Nie zniechęcony chwilowym niepowodzeniem, Paprociowa Łapa skupiony był na swoim zadaniu. Ostrożnie zakradł się do ptaszyny, czujnie pilnując każdej z zasad polowania i... hop, nim ta się zorientowała już stygła w zębach terminatora. Dobry początek, oby tak dalej.

Paprociowa Łapa
lvl: 3 | S: 9 | Zr: 7 | Sz: 9 | Zm: 7 | HP: 75 | W: 42 - 3 = 39/45
> przerzut: 0/2

[Spalająca Gwiazda]

Jak przewidywał, kuropatwa padła chwilę później martwa w jego pyszczku. Uśmiechnął się zadowolony, rozluźnił uścisk, upuszczając piszczkę. Następnie wykopał dół, kryjąc w nim zwłoki ptaka, po czym skoczył ponownie w dal, przeczuwając, że nie zostało mu jeszcze wiele do przerobienia z polowania. Niedługo koniec tego segmentu, a co za tym idzie - był zdecydowanie bliżej do skończenia treningu.