Trening Deszczowej Łapy

[Deszczowa Pogoda]

No, no, nie na darmo mówią, że początki nigdy nie są proste. Wyglądało bowiem na to, że w okolicy nie było żadnego, najmniejszego nawet zwierzęcia, które nadawałoby się na stos! A może to on(a) robił(a) coś nie tak i nie węszył(a) w sposób taki, w jaki trzeba było to robić? Nieważne, jak na razie należało po prostu szukać dalej i mieć nadzieję, że prędzej czy później w okolicy poczuje woń piszczek. Skupił(a) się zatem maksymalnie i ruszył(a) przed siebie, nadal w pozycji łowieckiej i starając się nie wzbudzać żadnego hałasu wokół siebie.

[Biały Puch]

Niestety, dalej nic. Do różowego noska nie dotarł żadnej zapach świadczący o pobycie zwierzyny w pobliżu. Najwyraźniej po prostu terminator[ka] Białego Puchu nie miał szans znaleźć jakiegoś stworzonka, które mogłoby być jego pierwszym...
Ah jednak nie!
Po chwili kilka długości lisa dalej, różnokolorowe oczy mogły dostrzec piękne, kolorowe stworzenie. Bażant, ozdobiony w piękne ciemne prążki na rdzawobrązowym futerku kierował się w kierunku Leśnej Sadzawki. Jego czerwone policzki zwrócone były na teren przed nim, dzięki czemu Deszczowa Łapa nie został zauważony[a]. Tak więc to była jego [jej] szansa!

[Deszczowa Pogoda]

Opłaciło się cierpliwie czekać, bowiem już po chwili w polu widzenia Kropli zamajaczyła pierwsza potencjalna zdobycz. I to nie byle jaka, bowiem z zarośli wynurzyła się dostojna, potężna sylwetka wielobarwnego bażanta. Co za bydlę! Spodziewał(a) się raczej jakiejś myszy albo wiewiórki, w najlepszym razie królika, a tutaj od razu z grubej rury...
Bażant (jej) go nie zauważył, kierował się bowiem ku Sadzawce. Wyśmienicie. Starając się nie wzbudzać hałasu ani drgnień ziemi i nie dać się zauważyć ptakowi, postarał(a) się zajść zwierzę od tyłu, a gdy już znalazł(a) się w odpowiednim miejscu - rzucić się na niego z wysuniętymi pazurami i przygnieść go do ziemi, gdzie zabicie zwierzęcia nie nastręczałoby już większej trudności. Żal byłoby pozwolić takiemu ptakowi się wymknąć, zwłaszcza w tak trudnych czasach, w jakich przyszło im żyć.

[Biały Puch]

Niestety, Deszczowa Łapa nie kierował[a] się pod wiatr, przez co kiedy ten, zawiał w innym kierunku, bażant odwrócił głowę, kierując swoje ślepia prosto na rudobiałego terminatora. Kiedy tylko oczy stworzenia dostrzegły zagrożenie, ptak zaczął szybko przybierać nóżkami, rzucając się w szaloną ucieczkę. Jednocześnie z jego dzioba wydobył się przeraźliwy, ostrzegawczy krzyk. Deszczowa Łapa mógł[a] jedynie patrzeć, jak ptaszysko po chwili znika w najbliższych krzakach, nie dając się tym samym złapać.

[Deszczowa Pogoda]

No i pierwsza zdobycz, podetknięta pod różowy nos zapewne przez najłaskawszych z łaskawych Gwiezdnych, wymknęła się z łap Deszczowej Łapy przez idiotyczny błąd. Okazały ogon ptaka zniknął w krzakach, a wraz z nim - jakikolwiek ślad obecności tutaj bażanta, pozostawiając znieruchomiałą Kroplę z pustymi łapami i bezsilnym spojrzeniem wbitym w poruszające się jeszcze krzaki. Nic nie umiem. Jestem do niczego. Potwór miał rację, jestem tylko wybrykiem. Głęboki, głęboki wdech leśnego, zimowego powietrza - i szybkie przypomnienie sobie, że przecież musi zachować ciszę. I ponowne ustawienie się w pozycji łowieckiej, tym razem pod wiatr, wytężenie wszystkich zmysłów - i kolejna próba.

[Biały Puch]

Deszczowa Łapa nie musiał[a] się obwiniać. Nawet najlepszym zdarzały się błędy! Wystarczyło podnieść mordkę do góry i zacząć ponownie.
Polowanie i wszystkie jego zasady były do wyuczenia. Wystarczyło tylko trochę poćwiczyć a od tego był właśnie trening! I kolejna szansa Deszczowej Łapy, ponieważ... właśnie. Do nosa terminatora dotarł zapach zwierzyny, a zaraz potem ukazała się mała, brązowawa myszka. Zwierzątko uciekało, więc najwyraźniej musiało usłyszeć krzyk bażanta. Po chwili jednak zatrzymało się, rozglądając czujnie - jednakże nie zauważyło rudobiałego futerka terminatora - a zaczęło szybko przecierać główkę małymi łapkami. Tak więc Kropelka miał[a] jeszcze szansę coś złapać!

[Deszczowa Pogoda]

Czy... czy to był jakiś sygnał od Gwiazd? Czy chcieli pokazać, że skoro głupio pozwolił(a) tak wspaniałej możliwości wymknąć się z łap, to teraz był(a) skazan(a)y na pogoń za małymi i niezbyt znaczącymi zdobyczami? O nie! Musiał(a) jak najszybciej odpokutować swój grzech i przekonać sędziów z góry, że mogą cofnąć swój wyrok - toteż tym razem skupił(a) się absolutnie. Ogon, grzbiet i głowa na tej samej linii, ściszenie oddechu, przeniesienie ciężaru ciała na tylne łapy. Stąpając jak najmiękcej i najciszej, idąc pod wiatr, cicho oddychając, starając się nie dać zauważyć, usłyszeć, ni poczuć, nie na siebie uwagi zwierzęcia, znowu postanowił(a) zbliżyć się do myszki od tyłu, by stamtąd skoczyć na nią i pozbawić życia.

[Biały Puch]

Niestety! Deszczowa Łapa nie patrzył[a] pod łapki, przez co niechcący nastąpił[a] na jedną z gałązek... ta strzeliła pod łapami terminatora, na co mysz podniosła zaskoczone ślepia prosto w stronę kolorowookiego.
Gryzoń nie czekał długo. Zaczął szybko uciekać w stronę norki. Tym razem jednak, Kropelka miał[a] jeszcze szansę na złapanie myszki! Musiał[a] po prostu szybko zareagować i rzucić się za nią w pogoń, jak najszybciej potrafił[a].

[Deszczowa Pogoda]

No i rzucił(a) się, oj, rzucił(a)! Tym razem, nie chcąc pozwolić swojemu szczęściu uciec, zareagował(a) niemal natychmiast i popędził(a) w stronę zwierzątka najszybciej jak mogła, zmuszając swoje mięśnie do pracy do granic swoich możliwości. Chciał(a) je dopaść, chwycić w pazury i rozedrzeć lub złamać mu kręgosłup. Gwiezdni, jeżeli tam jesteście, dajcie mi, żeby to się udało.

[Biały Puch]

Tym razem szczęście nie opuściło Deszczowej Łapy.
Tym razem wręcz było po jego [jej] stronie! Szybka reakcja pozwoliła rudobiałemu terminatorowi na praktycznie natychmiastowe pochwycenie brązowego zwierzątka. Kropelka szybko uporał[a] się ze złamaniem kręgosłupa myszki, która już po chwili leżała martwa w łapach terminatora Białego Puchu

Córka Malinowej Gwiazdy wyszła po chwili z ukrycia, kierując się w stronę Deszczowej Łapy. Chciała swojemu terminatorowi trochę... pomóc. Jeszcze raz powtórzyć, jeżeli oczywiście była taka potrzeba.
- Dobrze Ci poszło - miauknęła, uśmiechając się w stronę kolorowookiego - Wiesz, gdzie zrobiłeś błąd? Przy... bażancie i myszy? - zapytała po chwili, siadając w miejscu i owijając ogonem białe łapki. Jeśli Kropelka będzie chciał spróbować jeszcze raz, chętnie by mu na to oczywiście pozwoliła! Po prostu najpierw... chciała porozmawiać. Może to ona o czymś zapomniała, czy omawianiu teorii?

[Deszczowa Pogoda]

Udało się! Aż trudno było (jej) mu uwierzyć, że jednak zdołał(a) udowodnić swoją wartość i złapać zwierzynę! Co prawda, zdobycz nie była niczym nadzwyczajnym, ale mimo to Kropla nie okazał(a) się być zupełnie bezużytecznym pasożytem.
- Dziękuję - pochwała ze strony mentorki sprawiła (jej) mu ogromną przyjemność; to nie tylko docenienie ze strony kogoś, kto miał doświadczenie, o jakim on(a) mogł(a) tylko pomarzyć, ale również można było z kimś dzielić zadowolenie ze zdanego, co prawda za drugim podejściem, sprawdzianu. - Przy bażancie... wiatr, prawda? A przy myszy zbyt głośno - samokrytyka nie była zbyt rozbudowana, ale i Kropla nie umiał(a) posłużyć się bardziej rozbudowanymi zdaniami, z których konstruowaniem nadal miała problemy.

[Biały Puch]

Kotka kiwnęła delikatnie głową na słowa Kropelki. Rudobiały terminator wiedział co zrobił źle, jednakże ona chciała nieco to... rozbudować. Może trochę przypomnieć o zasadach polowania. Nie było to jednak ze złośliwości! Pijawka nie była kotem mściwym, a po prostu chciała, aby Deszczowa Łapa wiedział czego dokładnie musi pilnować, przy swoich kolejnych przygodach z polowaniem.
- Pamiętaj, aby pilnować też tego, czy brzuch... na pewno nie szura po ziemi. I patrz też pod... łapy. Ale nie martw się. Jestem pewna... że jeszcze trochę potrenujesz i nawet przez... sen będziesz potrafił upolować bażanta - zamruczała, uśmiechając się do swojego terminatora. Nie chciała, aby Kropelka źle odebrał jej uwagi. Po prostu chciała pomóc. I na tym też polegała rola mentora, której musiała się nauczyć.
- Chcesz spróbować jeszcze raz? - zapytała, zachęcająco kiwając głową w stronę dalszych terenów.

[Deszczowa Pogoda]

Dobrze, zatem brzuch nie może szurać po ziemi i należy patrzeć pod łapy. Informacje te były prosto sformułowane i łatwe do zapamiętania, tak jak to, że podrzucony kamień nieuchronnie spadnie na ziemię. Zapewne trudniej będzie je za to wprowadzić w życie.
- Zrozumiano - kiwn(ęła)ął głową, odwzajemniając przy tym uśmiech mistrzyni. Przez sen? Może niekoniecznie, chociaż z pewnością byłoby to świetną umiejętnością. Inna rzecz, że w chwili snu przecież nie rozróżnił(a)by bażanta od jakiegoś paskudnego drapieżnika i możliwe, że zrobił(a)by sobie krzywdę. - Jak najbardziej. A co z tą myszą? - z chęcią zapoluje jeszcze raz, to fakt, ale najpierw trzeba było chyba zająć się upolowaną już zwierzyną, prawda?

[Biały Puch]

Kotka machnęła delikatnie białą kitą, ciesząc się, że Deszczowa Łapa przyjął jej rady bez problemu. Zaraz więc mogła ponownie pójść się schować i oglądać, jak jej terminator przystępować będzie do kolejnej próby polowania. Jednakże najpierw musiała wyjaśnić równie ważną rzecz, którą zapomniała niestety omówić na początku. Teraz jednak mogła naprawić swój błąd.
- Oh wybacz... Mogłam powiedzieć na początku - miauknęła, delikatnie przejeżdżając łapką po ziemi - Musisz ją schować. Nawet trochę zakopać... tylko potem przysyp ją ziemią. Zwierzyna może zwabić... jakieś drapieżniki. Dobrze jest też chować... zwierzynę gdzieś w charakterystycznym miejscu... albo dać coś w miejscu, gdzie jest schowana... Na przykład gałązki - wytłumaczyła, starając się o niczym nie zapomnieć.
- Kiedy ją ukryjesz to możesz... wyruszać - dodała po chwili z uśmiechem.

[Deszczowa Pogoda]

Pokiwał(a) ponownie głową, tym razem nie decydując się skomentować werbalnie porady mentorki i zamiast tego po prostu przejść do czynu. Posłusznie wykopał(a) płytki dołek w stwardniałej ziemi, w którym umieścił(a) zdobycz, by następnie przysypać ją mieszaniną gleby i śniegu - potem natomiast ponownie ustawił(a) się w pozycji łowieckiej, ściszył(a) oddech i ruszył(a) przed siebie, oczywiście pod wiatr i czujnie sprawdzając, czy następny krok nie zdradzi (jej) jego obecności tutaj. Czas się brać do roboty.