Jagodowy Łan

[Kozia Gwiazda]

Kolejna zdobycz, Koza oblizała pysk, rozglądając się dookoła. Podkopała drobny dołek, zakopując pod drzewkiem orzesznicę na później. Potem ruszyła dalej, ciekawa, co jeszcze nawinie jej się pod łapy.

[Wróbelek]

Kolejna potencjalna ofiara pokazała się szybko: na jednym z drzew mogła ledwo dostrzec odpoczywającego gawrona.

Kozia Skarpa: S: 23 | Zr: 17 | Sz: 12 | Zm: 11 | HP: 95 | W: 69/75

[Kozia Gwiazda]

Kolejny ptak, znowu dość pokaźnej wielkości. Wojowniczka rozejrzała się uważnie po okolicy, w której znajdował się gawron, jednak nie dostrzegła żadnych jego kolegów.
Ruszyła w jego kierunku w pozycji łowieckiej, starając się kryć pod osłoną krzewów i drzew na jej drodze. Gawronowi również planowała wykręcić jak najszybciej kark, by nie powodować zbędnego hałasu.

[Wróbelek]

Niestety, tym razem nie poszło tak gładko. Gawron w przeciwieństwie do gołębia nie spał i pozostawał czujny. Zauważył poruszenie pod drzewem, dlatego wzniósł się w powietrze i odleciał kilka długości dalej, na inne, wysokie drzewo, gdzie bez wspinaczki się nie obejdzie.

Kozia Skarpa: S: 23 | Zr: 17 | Sz: 12 | Zm: 11 | HP: 95 | W: 69-1=68/75

[Kozia Gwiazda]

Hm. No dobra, bywa. Ale jeszcze była szansa. Oby tylko i tym razem nie złamała sobie kończyny.
Podkradła się ostrożnie pod drzewo, cały czas czujnie obserwując ptaka, aby wyczuć jego wzrok. Z każdym obróceniem łba musiała tylko zastygnąć, bo w tej sytuacji ciężko było się za czymkolwiek ukryć. Potem rozpoczęła wspinaczkę, starając się ostrożnie wbijać pazury w korę drzewa, by gawron jej nie wyczuł.

[Wróbelek]

Tym razem kotka przyłożyła się nawet bardziej i zaraz dopadła gawrona na drzewie, pikuś.

+25Exp

Kozia Skarpa: S: 23 | Zr: 17 | Sz: 12 | Zm: 11 | HP: 95 | W: 68-4=64/75

[Kozia Gwiazda]

No i super, gawron złapany, noga cała. Jeszcze. Ścisnęła szczęki wokół czarnego cielska, spoglądając w dół. Powolutku, przede wszystkim z rozwagą, zaczęła kierować się w dół, aby bezpiecznie móc odstawić gawrona, przysypać ziemią i ruszyć dalej.

[Wróbelek]

W zaroślach niedaleko kotka mogła spostrzec śpiącego wróbla.

Kozia Skarpa: S: 23 | Zr: 17 | Sz: 12 | Zm: 11 | HP: 95 | W: 64/75

[Kozia Gwiazda]

Wróbel, no dobra.
Upadła do pozycji łowieckiej, kryjąc się w krzewach, jakby ptaszek miał się lada chwila obudzić. Wątpliwe o tej porze, ale szansa była. No, a jeśli obejdzie się bez problemów - będzie miała kolejnego ptaszka do kolekcji na dziś.

[Wróbelek]

No, obudzenie się to był raczej wątpliwy scenariusz, ale nie niemożliwy! Wojowniczka miała jednak szczęście, albo właściwie umiejętności, żeby ptaszka zabić niespostrzeżenie.

+5Exp

Kozia Skarpa: S: 23 | Zr: 17 | Sz: 12 | Zm: 11 | HP: 95 | W: 64-3=61/75

[Kozia Gwiazda]

No i super, kolejny, trzeci już ptak na jej koncie. Rozejrzała się po okolicy, po czym stwierdziła, że jej wystarczy jak na szybkie polowanie. Wróci teraz do reszty na próbę, a po zgarnie upolowane zdobycze.

//Zt, dziękuję za mg-owanie <3

[Siwy Mróz]

Musiał pobyć poza obozem dłuższą chwilę, pomyśleć, podumać, po prostu być z dala od gwaru, od tych wszystkich dwulicowych kotów, które zamiast porządnie się zastanowić nad tym, co się działo, zwyczajnie skakały sobie do gardeł... no i zwyczajnie miał dość kotów. Wszystkich, co do jednego.
Dlatego też przechadzał się poza obozem, po prostu idąc przed siebie, nie zwracając szczególnej uwagi na otoczenie; a przynajmniej nie reagując na każdy szelest i inny odgłos, znaczący że coś się obok niego znajduje, bo chwilowo nie miał ochoty na żadne polowanie ani nic w tym stylu, po prostu szedł. I dumał.

[Nektar]

[Złocisty Nektar]

Nektar również coraz częściej korzystała z możliwości przebywania samej. To było przyjemne, móc odetchnąć od tych wszystkich idiotów, którzy zatruwali klan. Na palcach jednej łapy mogła policzyć wartościowe koty, które cokolwiek dla niej znaczyły, a mimo to miałaby jeszcze palce do rozdania.
Przechadzając się po terenach zauważyła Mroza. Sojusznik wzbudzał w niej skrajne emocje. Ceniła go za poglądy i podejście do świata, a jednocześnie nie rozumiała, dlaczego ten wciąż był terminatorem albo dlaczego omijał klanowe igrzyska. I dlaczego, przede wszystkim, zdawał się ignorować to, że została wojowniczką? Szła za nim, myśląc, że zda sobie sprawę z jej obecności. Kiedy jednak po dłuższej chwili spostrzegła, że w ogóle na nic nie reagował, zupełnie, jakby był w transie – wyprzedziła go lekkim truchtem, przechodząc obok niego otarła się o jego bok ogonem, aż wreszcie stanęła przed nim. Tego również nie rozumiała. Nieważne jak zamyślona by nie była, nigdy nie mogła pozwolić sobie na brak uwagi.
– Mogłabym cię upolować, gdybym chciała – stwierdziła, spoglądając mu w pysk. – Co jest, Mróz?

[Siwy Mróz]

Nie zwrócił uwagi na kota, który faktycznie się kręcił, bo nie poznał od razu zapachu Złocistego Nektaru; najpierw napadł na niego cienisty zapach, a on totalnie świadomie go zignorował. Dopiero gdy kotka pojawiła się przed nim, ocierając chwilę wcześniej ogonem o jego bok przystanął gwałtownie, lekko jeżąc sierść na karku.
- Och, śmiało - odpowiedział, unosząc nieco łeb. Może to ułatwiłoby wiele spraw, które nie szły mu w jego życiu, oszczędziły bólu i niepotrzebnego starania się, by jak zwykle wszystko wyszło totalnie nie tak, jak sobie to zaplanował, czy choćby wyobraził.
Na pytanie wypuścił powietrze przez nos, krótko zastanawiając się od czego zacząć, bo działo się... sporo. I tylko jedna, jedyna rzecz, była w tym wszystkim pozytywna.
- Szkoda strzępić ryja. Jedyne, co mi się ostatnio udało, to w końcu skończyć trening. A, w ogóle, gratulacje. Byłem na twojej ceremonii, ale czułem się paskudnie i bardzo nie miałem ochoty przepychać przez te wszystkie koty - dodał. Mimo wszystko nie chciał, by ta się na niego obraziła, że jej nie pogratulował, choć w tamtej chwili wolał sobie przygnieść łapę pniem martwego drzewa, niż się z nią cieszyć. Ale, nie powiedział niczego, co nie byłoby prawdą; chorował wtedy i faktycznie czuł się paskudnie. Na szczęście chyba na razie wszystko mu odpuściło i już ani nie charczał jak stuletni kot ani nie robiło mu się niedobrze na widok... wszystkiego.

[Złocisty Nektar]

„Och, śmiało”? Kocica aż przechyliła głowę do tyłu zaskoczona tą odpowiedzią. Widocznie było gorzej, niż na to wyglądało. Czyżby Kozia Skarpa złamała kolejną łapę? Nie, najwidoczniej… bo Mróz zaraz pochwalił się skończeniem treningu. Cudem powstrzymała się od rzucenia krótkiego „no w końcu” cisnącego się jej na język. Ale przed pomyśleniem sobie tego i owego się nie powstrzymała.
– Przyjmij w takim razie moje gratulacje… Myślałeś już nad swoim imieniem, czy pozostawiasz to w gestii naszej Jedynej Gwiazdy? – parsknęła cicho. – Cóż, nic nie szkodzi. Na Księżycjadzie też nie było cię z tego powodu? Wiesz, że wygrałam konkurencję, prawda? – I prawie wygrała kolejną. Drugie miejsce, psiakrew.
Oczywiście, że miała Mrozowi za złe – złe samopoczucie nie było dla niej usprawiedliwieniem na brak gratulacji, ale nie zwykła mówić takich rzeczy otwarcie.
– Ale już jest lepiej, tak? – spytała, lustrując go od góry do dołu. Przecież nie mógł siedzieć bezczynnie w lecznicy.