Samotny Świerk

[Świetlistooki]

Jedno z drzew, które, z jakiegoś powodu, postanowiło wyrosnąć z dala od ich skupiska. Gdyby wyrosło wraz ze swoimi kolegami, to, najprawdopodobniej, znajdowałoby się na terytorium Klanu Gromu, a nie Klanu Rzeki. A tak jest dobrym punktem orientacyjnym znajdującym się niedaleko granic, zaraz obok Kamienistego Brzegu. Sam świerk jest wysoki i strzelisty, jakby aspirował do bycia sosną. Przez to trudno się na niego wspiąć, bo nie ma zbyt wiele gałęzi, na których można by się podeprzeć.

[Gęsiopióry]

Odkąd stał się ojcem, Gęsiopióry się zmienił – zarówno jeśli chodzi o jego nawyki, jak i, w efekcie, wizualnie. Czas, którego zawsze miał raczej sporo, musiał teraz dzielić między przebywanie w Chruśniaku wraz z Pajęczą Nogą, gdzie z resztą ostatnimi czasy sypiał, nieco oszczędniejsze, ale regularne treningi z Mętną Łapą oraz, oczywiście, intensywne polowania. Postawił sobie za cel doszlifowanie umiejętności, aby Stos Świeżej Zdobyczy nie był chronicznie pusty, gdy jego synowie i córki skończą te dwa czy trzy księżyce i zaczną jeść stały pokarm. Szczególnie, jeśli odziedziczą po nim apetyt.

Zniknęła więc spora część z tłuszczyku, który dawniej zaoblał sylwetkę Wojownika. Nie stał się on oczywiście nagle chudy jak Pajęcza Noga, ale z pewnością wyglądał trochę bardziej atletycznie. Jego przyjazna mordka, na której zaczęło odbijać się zmęczenie i niedospanie, nabrała dojrzalszego wyrazu. Serdeczny uśmiech, jakim zwykł darzyć inne koty, stał się jakby... mądrzejszy. Szlachetniejszy. Ale dalej pozostawał równie przyjazny i ciepły.

Był wczesny poranek, jeszcze dość chłodny, ale czysty i przyjemny, składający obietnicę cieplutkiego popołudnia. Gęsiopióry chętnie by jeszcze podrzemał, ale obudził go płacz Czarnowronka, więc gdy uspokoił go odpowiednio zaaplikowanym Bop, uznał, że nie będzie już próbował spać i zamiast tego spróbuje złapać któregoś z rannych ptaszków. Już, już, wychodził z Obozu, gdy usłyszał za sobą znajomy głos...

[Rabarbarowy Korzeń]

- EYOOO JAJOOO! - to był ów głos, jaki usłyszał Gęsiopióry. Widząc znajomą sylwetkę wychodzącą z Obozu pomyślał, że to idealna okazja, żeby spędzić trochę czasu z przyjacielem - zwłaszcza że od bardzo długiego czasu zwyczajnie... nie rozmawiali. Jajo był zbyt zajęty swoją rodziną i Ababa nie miał mu tego za złe - chętnie by mu nawet pomógł, jeśli potrzebowałby pomocy z czymkolwiek. O ile tylko by go poprosił.
Zauważył zmianę w Gęsiopiórym, kiedy tylko stał się ojcem - poważniejszy, bardziej odpowiedzialny, jakiś taki... potężniejszym. I nawet skurczybyk schudł! A niech to - za każdym razem, gdy Ababa się objadał, myślał, że przynajmniej nie dobił do punktu masowego Jaja. Teraz jego wymówka schudła.
Z szerokim uśmiechem wymalowanym na pysku podszedł do znajomego i przywitał się:
- Joł, szczęściarzu! Nie zdążyłem nawet pogratulować potomstwa. Tobie i Pajęczej, oczywiście, ale nie wiem czy nawet powinienem teraz przeszkadzać tam w kociarni. Osiem, chłopie, o-s-i-e-m, to prawie połowa Klanu, haha! - zaśmiał się, przyjacielsko dźgając przyjaciela po ramieniu. Szkoda, że Sroki z nimi nie ma... jeszcze.
- Wychodzisz na polowanie? Może się wybierzemy razem, co? - wyszczerzył ząbki, a jego oczy zapłonęły nadzieją. Błagam, zgódź się, nie wystawiaj mnie, chociaż ty mi pozostań.

[Gęsiopióry]

Aż głupio przyznać, ale Gęsiopióry był ostatnio tak skoncentrowany na dzieleniu swojego czasu pomiędzy Pajęczą Nogę i ich kocięta, że trochę mu się zapomniało o własnym życiu towarzyskim, kumplach i przyjaciołach. Nie ze złej woli czy ignorancji – po prostu doba była za krótka, żeby znaleźć w niej czas dla większej liczby kotów niż cała kociarniana dziewiątka. Kiedy więc usłyszał głos Ababy, potrzebował momentu, żeby przypomnieć sobie, do kogo należy i że ten ktoś to jego serdeczny ziomeczek. Odwrócił się do niego z uśmiechem.

– Ababa! – miauknął, szczerze rozweselony. Towarzystwo rudzielca zawsze poprawiało mu humor, a teraz, czując się, jakby nie widział go całe księżyce, ucieszył się tak, że aż otarł się o jego bark swoim i uszczypnął go w ucho – Dziękuję, dziękuję! OSIEM. Stary, dalej w to nie wierzę. Osiem. Jestem najszczęśliwszym kotem w całym Klanie – zdecydowanie, mimo zmęczonych oczu i jakichś odchudzonych boczków, widać było, że nie kłamie, z resztą, skoro pół Klanu było teraz jego rodziną, jak sam powiedział Rabarbarowy Korzeń, to czemu miałby się nie cieszyć – Ale jest ich tyle, że... Wiesz co, Pajęcza Noga chyba dalej się myli z ich imionami – zażartował konspiracyjnym szeptem, nie chcąc, żeby ktoś podłapał i jej naskarżył. Oczywiście, gdyby kumpel zapytał go, czy robi sobie z niego jaja, powiedziałby, że no tak, oczywiście, żartuje tylko – ale tak zupełnie szczerze, to dałby sobie wąsa wyrwać, że ostatnio usłyszał kątem ucha, jak Partnerka nazwała Cietrzewia Czarnowronkiem...

– Idziemy! – potwierdził żywiołowo propozycję wspólnego polowania – Pajęczynka je teraz więcej, niż ja, wyobraź sobie. Mamy sporo do złowienia.

...i wyruszyli z Obozu!

[Rabarbarowy Korzeń]

Obserwował rozpromienionego tatuśka z szerokim uśmiechem - ziomkowi dobrze się wiodło i był z tego powodu szczęśliwy. Naprawdę - Rabarbar potrafił cieszyć się czyimś szczęściem, nawet jeśli jego życie trochę ostatnio pokopało. Wiedział, że Jajo zasługiwał na wszystko co najlepsze - tak jak i jego maluchy zasługiwały na najlepszego tatę.
Zarechotał, słysząc o imionach i otarł rozbawiony łezkę, nie spodziewając się takiego żartu. Zupełnie mógł uwierzyć w tą historyjkę - widział te cudne maluchy i sam dziwił się, że jakoś... panują nad tą małą zgrają!
- Naprawdę? A wciąż wygląda jak, cóż... pajęczynka! - zaśmiał się, szturchając białego koleżkę w bok i ruszyli, udając się na łowieckie tereny. Rabarbar dramatycznie przyjął Postawę Do Niuchania Zwierzyny, równając ogon grzbiet i łebek, mrugając do znajomego i pokazując mu łebkiem, w którą stronę idzie. Zaczął powoli iść naprzód, stawiając grube i rude łapska na ziemi, starając się unikać wszelkiego hałasu. Ciężko będzie z gryzoniami, skoro potrafiły wyczuć drgania - Rabarbar powodował bowiem całe trzęsienie ziemi swoim cielskiem. Ale - zaczął węszyć i rozglądać się, z nadzieją na jakieś fajne mięsko.

[Gęsiopióry]

Gęsiopióry przyjął komplement dla swojej ukochanej z ukontentowanym pomrukiem. To fakt – ciąża, i to mnoga, wcale nie odcisnęła na Pajęczej Nodze takiego piętna, jakiego można się było spodziewać. Owszem, jej podbrzusze było teraz trochę luźniejsze, a powrotowi do dawnej sylwetki nie sprzyjał fakt, że maluchy nadal rozciągały skórę łapczywymi pyszczkami, ale poza tym ukochana nic a nic się nie zmieniła. Pozostawała elegancka, smukła, a pewna łagodność w ruchach i głosie, jakiej nabyła w trakcie obcowania z maleńkimi kociętami, czyniła ją jeszcze piękniejszą.

Chciał sobie jeszcze poplotkować z Ababą, ale uznał, że na to będzie czas po polowaniu. Póki co mieli Klan do wykarmienia! Skinął mu łebkiem, widząc, jak przypada do mistrzowsko opracowanej pozycji myśliwskiej. Pamiętał go jeszcze z czasów Terminatorskich – często rozkojarzonego i ciutkę niezdarnego. Teraz widział doskonałego łowcę, który niejednego wróbla na Stos wrzucił. Uśmiechnął się na tę myśl, samemu również przyjmując odpowiednią postawę. Przygiął łapy, pochylił głowę, skontrolował pozycję ogona i ruszył przed siebie, o jakieś trzydzieści stopni w prawo wobec wektora obranego przez przyjaciela. Wszystkimi zmysłami wysięgał w okolice, starając się namierzyć jakąś potencjalną zdobycz – i okazjonalnie kontrolując to, co pojawiało się pod jego łapami.

[Złota Rybka]

Rudy wojownik rozpoczął swe polowanie wręcz idealnie. Obezwładniająca Rabarbara cisza została przerwana przez głośny trzepot skrzydeł. Niedaleko Rzeczniaka wylądowała wrona. Czarny, elegancki ptak naznaczony białymi łatami zdecydowanie wyglądał smacznie. Sam szukał czegoś wśród trawy, ale jeśli rudy go złapie to niewiele ptaszek znajdzie.

Rabarbarowy Korzeń : lvl: 3 | S: 9 | Zr: 8 | Sz: 10 | Zm: 6 | HP: 70 | W: 50

Białemu tatuśkowi także szło dobrze. Nie minęło wiele, gdy do jego nozdrzy doleciała woń smacznej zwierzyny. Bury piszczek kręcił się niedaleko świerka. Ryjówka była zajęta samą sobą i nie zaużywała jeszcze kocura. To dobra okazja by ją złapać.

Gęsiopióry : lvl: 4 | S: 12 | Zr: 10 | Sz: 9 | Zm: 8 | HP: 80 | W: 60

[Gęsiopióry]

Źrenice Gęsiopiórego rozszerzyły się – uniwersalny znak, że kot przeszedł w stan najwyższej koncentracji. Kocur skontrolował ścieżkę, jaką miał do pokonania na drodze do ryjówki, w poszukiwaniu potencjalnych przeszkód, po czym ruszył przed siebie. Skradał się niezwykle powoli, ostrożnie, a gdy zwierzątko drgało – zastygał w miejscu, nie chcąc dać się przyłapać. Pamiętał o pilnowaniu oddechu i zachowywaniu odpowiedniej postawy, z pochyloną głową, opanowanym ogonem i ciężarem ciała równomiernie rozłożonym po uważnie stawianych łapkach.

Gdy znalazł się na odległość dwóch dużych susów od zwierzątka, skoczył przed siebie i spróbował pochwycić je pazurami, a następnie uśmiercić.

[Rabarbarowy Korzeń]

Oczywiście, widząc potencjalną zwierzynę, Ababie zaświeciły się oczka. Zaczął się skradać do ptaka w taki sposób, aby nie było go widać, upewniając się również, że wiatr nie niesie jego zapachu. Stawiał kroki ostrożnie i uważnie, by nie wydać dźwięku, przenosząc ciężar na tylne łapy, wyrównując ogon głowę i grzbiet w jednej linii, kontrolując oddech i starając się go ściszyć i gdy był już odpowiednio blisko, skoczył na ptaka z wyciągniętymi wcześniej pazurami, z zamiarem szybkiego dorwania go i zakończenia jego cierpień. Dusił w sobie chęć odchrząknięcia i kaszlnięcia - na to będzie miał czas później.

[Okopcona Gałązka]

Niestety, mimo że rozemocjonowana i zajęta sobą ryjówka była dość łatwym łupem, a sam białas wykonywał wszystko niemal perfekcyjnie, to jednak zdradził go wiatr. Niespodziewany podmuch zjawił się znikąd, jakby tylko czekał na pozbawienie zwierzyny, dumnego ojca rodziny. Zaalarmowany gryzoń nie musiał rozglądać się nerwowo wokoło, szybko poczuł woń łowcy i rzucił się przed siebie. Wojownik oczywiście mógł gonić swoją ofiarę, która biegła szybko, lecz chaotycznie.

Gęsiopióry: lvl: 4 | S: 12 | Zr: 10 | Sz: 9 | Zm: 8 | HP: 80 | W: 60 - 3 = 57 / 60

W przypadku rudo-białego kocura, trudno powiedzieć co zaważyło na niepowodzeniu, przynajmniej tego ruchu. Może wojownik faktycznie nie był dostatecznie cicho lub wrona po prostu dostrzegła go kątem oka? W każdym razie poderwała się do lotu. Nie należała jednak do najlżejszych i najzwrotniejszych ptaków, więc pozostawała jeszcze szansa na złapanie. Jeśli Rabarbarowy Korzeń zadziałałby szybko i doskoczyłby w górę, mógłby sprowadzić ptaka do parteru.

Rabarbarowy Korzeń: lvl: 3 | S: 9 | Zr: 8 | Sz: 10 | Zm: 6 | HP: 70 | W: 50 - 3 = 57 / 60

[Barwna Woda]

Znalazł barwinki.

Rzadko wychodził z obozu sam. Z reguły miał do towarzystwa jakiegoś wojownika, ale tamtego dnia czuł się okropnie - okropniej niż zazwyczaj. Obudził się z potrzebą bycia samemu, i chociaż było to skrajnie nieodpowiedzialne, wyszedł. Bladym świtem, musząc zająć czymś umysł, w którym już od dawna się czerwieniło.

Tamtego dnia Barwinek czuł, jakby miało go rozsadzić. Jego głowa. Jego serce, biedne, złamane serce miało wylecieć z jego piersi. Zbierał zioła, bo tylko to było w stanie odciągnąć go od zbyt wielu myśli na raz, i pomiędzy makami z których wydobywał ziarenka... znalazł barwinki.

Drobne, błękitnofioletowe kwiatki, lekko oszronione. Nie przypominały żadnego z ziół, jakie kojarzył, ale przypominały to, co kiedyś opisywał mu jego wuj. Barwinki. Kwiaty, od których dostał imię. I Barwna Woda tak, jak stał, jakby widok tych delikatnych kwiatów złamał go doszczętnie, klapnął bez życia na ziemię przed kępką barwinków, wgapiony w nie tak, jakby zobaczył co najmniej ducha.

Prawie nie oddychał, nie ruszał się, serce mu waliło. Świat na chwilę ucichł. Obiecywał sobie, że poszuka barwinków i kapustki ze Sroczym Ogonem, a Sroczego Ogona już od tak dawna... nie było. On nie zdążył mu powiedzieć, że go kocha i tęsknił, każdego dnia. A teraz znalazł barwinki.

Ale kapustki nie było.

Barwna Woda rozpłakał się, wciskając nos w niebieskie kwiaty.

pożar

[Bawełniana Nić]

***

Bladym świtem, gdy rzeczny obóz był jeszcze pogrążony w śnie, Bawełniana Nić wyciągnęła swój zimny nos z legowiska i nie zastanawiając się długo ruszyła przed siebie, mając nadzieję znaleźć coś, co pozwoli nie wymrzeć rzece przez resztę zimy. Znalazła się więc przy Samotnym Świerku, ruszając na poszukiwania.

[Tygrys.]

Bawełniana Nić zapewne liczyła na udane łowy. Pewnie chciała wrócić do obozu z pokaźną ilością zwierzyny, której na stosie obecnie może brakować. Początek polowania był jednak inny, niż mogła się spodziewać. Zamiast smacznych kąsków, zobaczyła przed sobą wysoki krzew. Jego liście były ciemnozielone i lśniące. Przez swój kształt sprawiały wrażenie ostrych, jednak nie to powinno najbardziej wojowniczkę zainteresować. Zdecydowanie ciekawsze były te czerwone jagody, które wyglądały nieśmiało zza gałązek. Wyglądały kusząco, lecz czy powinno się je zrywać, nie mając na ich temat żadnego pojęcia?

Bawełniana Nić: S: 12 | Zr: 11 | Sz: 8 | Zm: 8 | HP: 75 | W: 55
Wykorzystane przerzuty: 0/3

[Bawełniana Nić]

Podczas szukania czegoś zjadliwego, natrafiła na... jakieś chaszcze. Z początku miała je głęboko gdzieś i zamierzała iść prędkim krokiem dalej, ale lśniące jagody chwilowo pochwyciły jej uwagę. Po krótkim jednak zastanowieniu ruszyła dalej, nie chcąc marnować czasu na jakieś zielska. Nawet, jeśli były zjadliwe, nie zamierzała ryzykować. Od takich rzeczy był Barwna Woda.

[Tygrys.]

Ominięcie dziwnej, nietypowej rośliny wyszło Bawełnianej Nici na dobre. Tak właściwie minęła tylko chwila, a już w oczy koteczki mógł się rzucić mały, pulchny rudzik. Ku szczęściu wojowniczki, zwierzątko siedziało na ziemi, konkretniej, pod jednym z wysokich świerków. Krążyło w kółko, szukając na ziemi małych gałązek. Może zamierza użyć ich do budowy gniazda? Cóż, nie wiadomo co tam ptakom w głowach siedzi! Z resztą, dla kremowej na pewno nie jest to teraz ważne.

Bawełniana Nić: S: 12 | Zr: 11 | Sz: 8 | Zm: 8 | HP: 75 | W: 55
Wykorzystane przerzuty: 0/3