Trening Króliczej Łapy

[Królicze Serce]

Lekki uśmiech mimowolnie sam pojawił się na pyszczku Terminatora, gdy jego Mistrz ponownie się odezwał. Żałował tylko, że nie był na tyle uważny wcześniej, wtedy może udałoby mu się zadowolić Wojownika szybciej i, no nie wiem, zrobić na nim wrażenie. Cóż, czasu jednak nie cofnie, przynajmniej teraz już wie, co źle zrobił. A jak wiadomo, najlepiej jest uczyć się na własnych błędach, aby nie popełnić ich w przyszłości, nie?
Już chciał przytaknąć łbem na znak, że zrozumiał, jednak powstrzymał się słysząc "ale". Co... Jakie ale? Coś źle zrobił znowu? Końcówka jego ogona drgnęła ledwo zauważalnie, jednak po chwili jego obawy zostały rozwiane przez kolejne słowa kocura. Ah, już się wystraszył.
- Mysz cię wyczuje... Królik usłyszy, a ptak zobaczy... - Powtórzył. - Em... No to... Królik usłyszy, czyli... Muszę zwłaszcza przy nim być wyjątkowo cicho? A przy ptakach... Iść do nich tyłem, żeby mnie nie zobaczyły? Myszy... - Na chwilę zrobił pauzę. Mysz wyczuje...? Czyli że... Ma dobry węch? Ale... Ale to przy każdej zwierzynie miał podchodzić pod prąd wiatru, więc co miał przy myszach zrobić? - Nie wiem... Brzmi to tak, jakby miały... Em, lepszy węch... Ale i tak musiałbym do nich podejść pod wiatr... Jak do każdej zwierzyny - Przyznał niechętnie, będąc zmuszonym poczekać, aż Jaśniejący Płomień mu wyjaśni. - A... Co z innym typem zwierzyny...? Bo- Ten... Widziałem też na stosie nie tylko... Myszy, króliki i ptaki... Na przykład... O... Na przykład krety. Kiedyś mama- Znaczy, Lawendowa Gwiazda mówiła... Że One w ziemi siedzą... To jak do nich na przykład pochodzić? O, albo do węży...? - Te dwa też mu się zdarzyło zobaczyć na stosie, był więc trochę ciekawy... Jak to sprawy się z nimi miały.

[Jaśniejący Płomień]

Burasek znów nabiera ostrożności, ale podejmuje próbę rozszyfrowania, co stoi za łowiecką formułką. Dobre i tyle.
- Wyjątkowo cicho, tak - przyznaje tonem zwiastującym, że na tym się sprawa nie kończy. - Podchodząc zajęczaki musisz specjalnie wyciszyć oddech, dlatego najlepiej poluje się na nie, kiedy nie jest się nadmiernie zmęczonym. Potrafią dosłyszeć normalny oddech, to wyobraź sobie, z jaką prędkością uciekną, jak będziesz sapać.
Obraca głowę w tył, by przylizać odstający kosmyk na swojej długiej szacie. Po kilku uderzeniach serca powraca spojrzeniem do terminatora, który już zaraz zostanie poddany zadaniu pierwszego w życiu polowania.
- Ptaki w miarę możliwości podchodzisz od tyłu, owszem, a idealnie będzie znaleźć schronienie w jakichś krzakach, trawach, gdziekolwiek będziesz mógł skryć swoje futro. - Królicza Łapa i tak ma szczęście, mając niewyróżniający się kolor sierści. Taka Biały Puch musi mieć pod górkę przez większość czasu, gdy nie ma śniegu. - Nie zawsze jest to możliwe i w takim wypadku należy przystawać w miejscu, by twój ruch nie rzucał się w oczy. Na to ptaki reagują najsilniej. Na ruch.
Dlatego bywa i tak, że stoczysz z jednym wojnę na spojrzenie, a do niego i tak nie dotrze, że ten fikuśny krzew to w zasadzie żaden krzew, a kot. Ziarenko zamiast mózgu, ot co. Ale walczyć potrafią, wobec czego Jaśniejący Płomień nie zamierza propagować głupoty ptactwa - można się na takim myśleniu nieźle przejechać.
- Z gryzoniami jest tak, że czują nie tyle co zapachy - chociaż je też - co drgania podłoża. Gdyby obok ciebie spadło drzewo, poczułbyś w łapach, jak to uderzenie przebiega po ziemi. Mniej więcej tak one odczuwają nasze chodzenie. Dlatego sposobem na podejście myszy, szczurów i całej reszty tych bardziej przyziemnych stworzonek, w tym kretów, węży, jaszczurek czy żab, jest przeniesienie ciężaru ciała na tylne łapy.

[Królicze Serce]

Hm, przynajmniej coś zgadł.
Przytakiwał co jakiś czas łebkiem na słowa Wojownika, uważnie go słuchając. Wyciszyć oddech, chować się lub stać w bezruchu, przenieść ciężar ciała na tylne łapy... To były ciekawe metody, znaczy, nie tyle co ciekawe, a takie, które faktycznie brzmiały na użyteczne. Nie był do końca pewien, jak przeniesienie ciężaru na tylne nogi miałoby mu pomóc w nie zostaniu wyczutym przez gryzonie, ale nie kwestionował tego.
- Rozumiem... Czyli... Ugięte łapy, brzuch przybliżony do ziemi, em... Ale nie za mocno, by nim nie szurać... Głowę zrównać na linii grzbietu i ogona... Uh... Iść pod wiatr, aby zwierzyna nie wyczuła zapachu... Uważać na przeszkody. W przypadku zajęcy i królików trzeba spłycić oddech, a ptaków- ptaków nie dać się zauważyć, stać w miejscu lub się chować... A myszy i takie... Lądowe...? Zwierzęta. Przenieść ciężar ciała na tylne łapy. - Zaczął się czuć odrobinę... Pewniej. Nie chciał się jednak do tego zbytnio przyznawać, nawet w myślach, bo jeszcze zapeszy.
- Czyli teraz... Czas na praktykę, tak...?

[Jaśniejący Płomień]

Królicza Łapa nie jest jedynym, któremu z trudem przychodzi uwierzenie w korzyści przeniesienia ciężaru ciała na tylne łapy i gdyby podzielił się swoimi wątpliwościami z Jaśniejącym Płomieniem, ten nie byłby nawet zdziwiony. Poniekąd dlatego, że to rzeczywiście nie brzmi... wiarygodnie. Ale zaleciłby też przekonanie się w praktyce, bo nie ma lepszego sposobu na zrozumienie pewnych rzeczy, jak sprawdzenie ich osobiście. To też rozumie, wręcz doskonale.
Jednak terminator nie zgłasza uwag, zamiast tego powtarza sobie całość usłyszanych instrukcji. Jeśli ma mu to pomóc w późniejszym polowaniu, to proszę bardzo, jemu się nie spieszy, może grzecznie przeczekać przetwarzanie informacji. Liczą się wyniki, a sposób, w jaki zostanie osiągnięty pożądany efekt, to sprawa drugorzędna.
- Mhm - potwierdza na koniec, żeby wymieść z kocurka ewentualną obawę, że coś przeoczył. Z teorią na ten moment jest w porządku, oby praktyka nie okazała się cięższym orzechem do zgryzienia. - Upolowane piszczki chowasz w miejsce, które później z łatwością znajdziesz. Pod charakterystycznym drzewem, jakimś krzakiem, łapiesz, w czym rzecz. I przykrywasz je warstwą ziemi, liści, co akurat masz pod łapą, w innym razie zaprosisz drapieżniki na darmowy posiłek. No. To skoro wszystko jasne, to leć. - Ruchem ucha wskazuje na rozległą przestrzeń Wyjących Wzgórz. - Trzy piszczki na dobry początek, hm? Będę się kręcił w pobliżu, gdyby coś się działo.
Albo gdybyś sobie nie radził.

[Królicze Serce]

Wysłuchał ostatnich słów Mistrza, zwłaszcza o chowaniu zwierzyny, po czym przytaknął łbem i ruszył na przód. Co prawda sposób chowania piszczki pod przykryciem ziemią był... Dziwny, Króliczek doszedł do wniosku, że tak, to dobry sposób na nie przyciągnięcie drapieżnika, ale czy wtedy też nie będzie zwierzyna... Nie wiem... Brudna? Cóż, najwyżej później trzeba będzie podjeść trochę trawy, ale nie zmienia to faktu, że będzie chyba mniej smaczna.
Cóż, z takimi przemyśleniami wyruszył przed siebie, bacznie wąchając dookoła powietrze i oglądając okolicę dookoła. Kierował się pod wiatr, już na zaś, aby zwierzyna nie wyczuła go zanim ten wyczuje ją. Byłoby słabo, w końcu chciał się wykazać jak najlepiej.

[Jaśniejący Płomień]

Królicza Łapa wyrusza. Towarzyszy mu niczym nieblokowany wiatr, który świszczy mu w uszach i tarmosi długie futerko na policzkach. Wokoło, na pozór nie ma nic - ot, trawa, trawa, gdzieniegdzie jakiś pojedynczy krzaczek i jeszcze więcej trawy. Nawet wonie docierające do jego nozdrzy mają swoje źródło w pobliskiej florze, jakby żadna piszczka nie była skłonna przemieszczać się po otwartej przestrzeni.
Jednak po pierwszym wrażeniu nadchodzi kolejne, bardziej obiecujące. Terminatorowi rzuca się w oczy ruch, a uderzenie serca później spostrzega długie, szarobrązowe uszyska wystające z wysokich źdźbeł. Poruszają się lekko w rytmie przeżuwających szczęk. Zając pożywia się w najlepsze i mimo że słucha uważnie, to jak dotąd nie zorientował się, że ma towarzystwo w zasięgu ledwie kilku - cóż za ironia - króliczych skoków.

[Królicze Serce]

Zamarł automatycznie w miejscu, kiedy tylko dostrzegł wystające z traw królicze... Nie, nie królicze... Zajęcze uszka.
Wciągnął cicho powietrze nosem, po czym przycupnął do ziemi, uginając łapy. Łeb zrównał z grzbietem jak i ogonem, a następnie zaczął się skradać w stronę zwierzęcia, cały czas kierując się pod prąd wiatru. Jak przed chwilą omówili, uważał na ewentualne przeszkody, a oddech spłycił, żeby przypadkiem zwierz go nie dosłyszał. Świdrował piszczkę wzrokiem, serce mu łomotało szybciej z każdym postawionym krokiem. Jego pierwsze polowanie w życiu... Z jednej strony czuł potężny stres, ale z drugiej za to podekscytowanie. Teraz jednak liczyło się najbardziej to... Czy uda mu się podejść wystarczająco blisko ofiary i skoczyć na nią, tym samym kończąc jej życie podczas wbijania kłów w jej kark.

[Jaśniejący Płomień]

Terminator stosuje się idealnie do zasad łowieckich jako takich, jak i konkretnie na ten typ zwierzęcia. A to, połączone z brakiem sytuacji losowych, które mogłyby zakłócić przebieg polowania, sprawia, że udaje mu się niezauważonym podejść do niczego niespodziewającego się zająca. Zwierz nie przestaje zajadać się świeżą trawką, czyli, jak okazuje się ledwie kilka uderzeń serca później, swoim ostatnim posiłkiem. Królicza Łapa wyskakuje z ukrycia, dopada do ofiary i bez trudu łamie jej kark, czego nagrodę otrzymuje natychmiast - słodki, metaliczny posmak krwi na języku oraz bezwładne, tłuściutkie ciało zająca zwisające z pyska. Pierwszy sukces ma za sobą, a kogoś w obozie Wichru czeka dzisiaj porządny posiłek.

[Królicze Serce]

Udało się...
Króliczek odetchnął ciężej, gdy wypuścił z pyska martwego zająca. Faktycznie mu się udało... Chwilę spoglądał na zdobycz, przełknął ślinę na zapach świeżo upolowanej piszczki, przed Treningiem zjadł już coś, jednak widok jeszcze ciepłego pożywienia pobudzał jego apetyt. Westchnął cicho, po czym rozejrzał się w poszukiwaniu miejsca, w którym może schować zająca. Przeciągnął zdobycz pod charakterystyczny jego zdaniem kamień, po czym obsypał go warstwą trawy. Nie chciał, żeby się ubrudziło jak posypie go ziemią, więc zamiast tego wyrwał trochę roślin, w których to krył się zając.
Gdy już skończył, ruszył dalej w poszukiwaniu drugiego zwierzęcia, które mógł upolować.

[Jaśniejący Płomień]

Zapach upolowanego zająca częściowo ginie pod świeżo zerwaną trawą, ale nie znika z pyska swojego mordercy. Tak czy inaczej, raczej nie ma się co martwić, że podczas nieobecności Króliczej Łapy ktoś inny skorzysta z darmowego posiłku, a zatem kocurek może kontynuować bez przeszkód.
I to właśnie robi. Przemierza trawy Wyjących Wzgórz w poszukiwaniu kolejnej piszczki i tym razem udaje mu się znaleźć trop szybciej niż poprzednio. Najpierw do jego nozdrzy dociera znajomy ze stosu zwierzyny zapach, a następnie dostrzega istotkę o żółto-brązowym futerku, jaśniejszym brzuchu i ogonie, choć cienkim, to niemal długości jej ciała. To mysz. Nie ucieka, ale przemieszcza się to tu, to tam i wszystko wskazuje na to, że nie zamierza zagrzać tu miejsca na dłużej. Królicza Łapa będzie musiał się pospieszyć.

[Królicze Serce]

Posmakował ciepłego powietrza, po czym otworzył pysk i oblizał go delikatnie. Mysz, bez dwóch zdań.
Pokierował pysk w stronę zapachu, przeszukując bacznie okolicę dookoła. Gryzoń dreptał tu i ówdzie, zupełnie nie zdając sobie sprawy z powagi sytuacji, w której się znalazł.
Króliczek zmarszczył lekko czoło, a następnie wstrzymał wdech. Łapy ugiął, brzuch zbliżył do podłoża. Jak zapamiętał, zrównał grzbiet i głowę wraz z ogonem, a ciężar ciała przeniósł na tylne kończyny. Zaczął skradać się w stronę istotki kierując się pod wiatr i uważając co jakiś czas pod łapy, aby nie nadepnąć na niepożądaną przeszkodę. A jeśli podkradł się wystarczająco blisko - hop! Skoczył jak, hehe, królik!

[Jaśniejący Płomień]

Pogoń za myszą sprawia więcej trudności niż poprzedni atak na zająca, a to dlatego, że podczas gdy Królicza Łapa stawia ciche, powolne kroki przed siebie, mysz pomyka na kilka długości w przeciwnym do niego kierunku, nieświadomie oddalając się od drapieżnika. Z naciskiem na nieświadomie. Może gdyby wiedziała, udałoby jej się ocalić skórę, ona jednak zajmuje się swoimi sprawami i nie patrzy za siebie. Wzorcowa technika terminatora z kolei nie pozwala gryzoniowi na zrozumienie sytuacji oraz adekwatną reakcję i gdy kocur wykonuje skok, ona nadal pozostaje w niewiedzy. Nim się ogląda, dokonuje żywota, a syn Lawendowej Gwiazdy może pochwalić się kolejną zdobyczą.

[Królicze Serce]

Dobrze, super, kolejna piszczka. Złapał dwie pod rząd... To dobrze! Chyba, nie wiedział, jak to wygląda na normalnym polowaniu, czy Wojownicy przynoszą więcej czy co, ale był z siebie zadowolony. Jeszcze jedna... I to będzie tyle na dziś. Chyba, nie wiedział, co w planach miał jego Mistrz.
Podniósł mysz, po czym rozejrzał się dookoła w poszukiwaniu jakiegoś miejsca na ukrycie jej. Ostatecznie skierował się i ciapnął ją między korzeniami drzewa, przystępując delikatnie liśćmi, trawą i ziemią. Potem ruszył dalej.

[Jaśniejący Płomień]

Szuka dalej, w związku z czym skupia uwagę na docierających do jego nosa woniach. Niestety, większość z nich prowadzi donikąd. A to jakiś ślad po ptaku, który musiał niedawno odlecieć, a to trop badylarki, urywający się przy niewielkiej wnęce w ziemi, zbyt wąskiej dla terminatora. Aż w końcu to nie węch, a wzrok odsłania przed nim trzecią tego dnia piszczkę. Pod samotnie stojącym krzewem siedzi gołąb i skubie coś przy ziemi, okazjonalnie podnosząc łeb i obserwując otoczenie. Złapanie go nie będzie proste, wydaje się bowiem, że ptak zrobił sobie z kłującego krzewu tarczę i uparcie nie wyłazi z gęstwiny, jedynie niebiesko-szare piórka oraz pomarańczowe oko migają między poruszanymi wiatrem liśćmi i gałązkami.

[Królicze Serce]

Na osty i ciernie, teraz coś musiało się zacząć psuć. Króliczek zniecierpliwiony zmarszczył czoło, nie zaprzestając rozpoglądania dookoła w poszukiwaniu zwierzyny. Wszędzie jednak trop się urywał... Aha!
Gdy jego oczom ukazał się szarobiały ptak, bury Terminator od razu automatycznie skulił się brzuchem do ziemi, aby zrównać grzbiet na linii głowy. Zaczął ostrożnie kierować się w przód, uważając na wszelkie hałasujące obiekty. Krzak może być małym problemem... Króliczek starał się cały czas kierować pod wiatr, jednak w tym samym momencie usiłował podejść w taki sposób, aby krzew nie był dla niego przeszkodą. Starał się również zamierać w miejscu, gdy tylko gołąb odwracał się w jego stronę. Powolutku i da radę... Chyba...