Trening Kościstej Łapy

[Szafirkowy Pyłek]

Wyleźli prosto na Kamienisty Brzeg a Szafirek zaraz zalał wszystkie okoliczne otoczaki wodą, którą nasiąknął jak gąbka. Gdy stanął pewnie czterema łapami na stałym podłożu, najpierw został ochlapany mżawką z krótkiej sierści terminatora, a moment później sam się otrzepał, posyłając w powietrze prawdziwy deszcz kropel. Posklejane strąki sierści sterczały na wszystkie strony i wciąż daleko było buremu pointowi do czegoś reprezentatywnego. Zmalał wyraźnie, a na dodatek się zrobił bardziej kanciasty, bo żaden puch nie zaokrąglał jego rysów, ogólnie smutek.
– Nie utopiłeś się. – stwierdził; zasadniczo na tym można by zakończyć temat i się rozejść. – Zdane. – dodał jeszcze, by nie było wątpliwości. Co prawda miał pewne zastrzeżenia, jak chociażby to, że nie miał pojęcia jak Koścista Łapa poradziłby sobie w mniej sprzyjających warunkach, więc nie mógł szczerze i w pełni poświadczyć za jego umiejętności, jednak chciał dzisiaj już mieć spokój. Zjeść coś, przejść się w ciszy. Więc bardzo chętnie nie prowokował dalszych dyskusji by pożegnać się i rozejść.