Trening Gniewoszowej Łapy

[Gniewoszowa Łapa]

Gdzieś tam z tyłu słyszał słowa mistrzyni, ale wpadły mu one jednym uchem, a wypadły drugim, tak zaabsorbowany był zadaniem.
Szczęście od razu mu dopisało, bo prędko ujrzał węża. Od razu przeszła mu przez głowę myśl, że co jeśli to gniewosz? Ale taki prawdziwy? To by było... było.. oh. OH. Gdy tak tylko o tym pomyślał, przestało go obchodzić, że wąż niekoniecznie był gniewoszem. W jego głowie tak. A teraz czekał ich ostateczny pojedynek na śmierć i życie jednego z nich. Miał paść gniewosz. Pytanie który.
Od razu przyjął pozycję łowiecką i w ekspresowym tempie pomyślał o warunkach, które przedstawiła mu Krzyk. Wąż. Gad. Od razu przeniósł ciężar swojego ciała na tylne łapy i tak jak stał, tak i ruszył przed siebie, a gdy znalazł się już wystarczająco blisko (chyba), skoczył na węża z zamiarem zabicia go.

[Donośny Krzyk]

Cóż, wąż wprawdzie nie był gniewoszem, a zwyczajnym zaskrońcem, niemniej jednak nie znaczyło to, że będzie gorszą zdobyczą. Terminator bezbłędnie odrobił swoją pracę domową, co zaowocowało pierwszą w jego życiu piszczką. Zakradł się, wskoczył i zagryzł szczęki na szarym ciałku. Wąż wydał z siebie jedynie ostatni syk zaskoczenia, po czym zawisł bezwładnie w Gniewoszowych szczękach. Gniewosz - 1, zaskroniec - 0.

[Gniewoszowa Łapa]

Zaskroniec czy nie, w głownie Gniewosza pozostał... gniewoszem. W dodatku tym, który przegrał pojedynek o imię. Kocur zanotował sobie w głowie by wspomnieć o tym później dla Krzyk. Teraz jednak miał co innego do roboty. Gdy tak spojrzał (nieelegancko robiąc zeza) na zdobycz w pysku, doszedł do wniosku, że nie mógł go tak przecież nosić ze sobą cały czas. Ugh... Rozejrzał się i po chwili zastanowienia postanowił wykopać dół pod jednym z drzew. Chwilę mu to zajęło, ale w końcu umieścił zaskrońca w dziurze i zakopał, a po korze przejechał pazurami, by mieć jakiś punkt zaczepienia przy szukaniu ofiary. Miał tylko nadzieje, że o tym nie zapomni!
Nie rozmyślał jednak dłużej o swojej pamięci i gdy już jego pierwsza zdobycz była zakopana, ruszył na poszukiwania kolejnej ofiary.

[Donośny Krzyk]

Zaskroniec zakopany, raczej z martwych nie wstanie. Można więc było ruszać dalej. Po pewnym czasie kocur mógł usłyszeć szelesty w pobliskiej trawie. Mała badylarka czyściła właśnie swój pyszczek.

[Gniewoszowa Łapa]

Szedł dalej, z zaskakującą (jak na niego) cierpliwością, kierowany myślą o wyższym celu, jakim było w tym wypadku uszczęśliwienie Krzyk i w końcu jego starania się opłaciły, bo usłyszał szelest w trawie niedaleko. Gdy spojrzał w tamtym kierunku, ujrzał co go wywołało - badylarka. Uznał, że co prawda nie jest to tak imponujące jak kolejny gniewosz, ale lepsze to niż nic.... Od razu przyjął pozycję łowiecką, tym razem jednak dodatkową uwagę zwrócił na przeniesienie ciężaru ciała na tylne łapy i w tej właśnie pozycji ruszył w kierunku małej badylarki. Gdy podszedł bliżej, nie czekał na lepszą okazję i skoczył w kierunku stworzonka, z zamiarem zabicia go.

[Donośny Krzyk]

Najwyraźniej Gniewosz Kot wziął sobie do serca pozyskane wcześniej nauki, co zaowocowało kolejną zdobyczą. Przyczaił się, podszedł, skoczył i złapał! Mały gryzoń nie zdążył nawet poruszyć noskiem, a już zwisał w szczękach terminatora. Gniewosz 2, Las 0!

[Gniewoszowa Łapa]

No i w sumie... wykonał zadanie. Badylarka zwisała mu z pyska, a niedaleko leżał zakopany (nie)gniewosz. Mógł co prawda szukać dalej, ale doszedł do wniosku, że Krzyk powinna być zadowolona. Zwłaszcza, że złapał gniewosza! No, przynajmniej tak mu się wydawało. To przecież powinno wystarczyć, co nie?
Gdy już doszedł do tego wniosku, wrócił się po zaskrońca i chwycił go w zęby. Z zadowolenie wymalowanym na pysku (chociaż niewidocznym, ze względu na fakt, że zapchany był zdobyczą, skierował się w wyznaczone wcześniej przez mistrzynię miejsce. Miał tylko nadzieję, że nie robiła go sobie z niego żartów i czekała, zamiast na przykład drzemać gdzieś pod głazem!

[Donośny Krzyk]

Ha! Wcale nie drzemała pod głazem. Kręciła się w pobliżu, w razie gdyby kocur wpadł w tarapaty, ale nie na tyle blisko, by przeszkadzać mu w polowaniu. Dla sukcesu potrzebował przestrzeni, a ona jak najbardziej o tym wiedziała. Ale, gdy ten wracał to już na niego czekała.
- Ładny zaskroniec. Oczy też masz ładne, więc chyba ci po nich nie prysnął, co? Bo one lubią podobno. Nic by ci nie zrobił, ale przyjemne też by to nie było. -Chyba nieświadomie rozwiała kocurowi wyobrażenia co do złowionej zwierzyny. Rzecz jasna nie była to jej intencja, ona chciała go tylko pochwalić!- Badylarka też bardzo ładna, Bławatkowa Łąka powinna się ucieszyć, gdy tylko to zobaczy. Ale to tam, co będzie to będzie. Jak wrażenia? -Wykonał zadanie bardzo ładnie, więc chyba mogli się zaraz zbierać.