Trening Bursztynowej Łapy

[Roziskrzona Noc]

Zgodnie z zapowiedzią, następnego ranka Roziskrzona Noc czekała na swojego terminatora przy wyjściu z obozu o świcie. Z dwóch powodów. Po pierwsze, chciała się wyrobić nim słońce wespnie się zbyt wysoko po nieboskłonie, bo przy ciemnym futrze Bursztynowej Łapy powinni unikać takich warunków. Po drugie, bo tęskniła za prowadzeniem treningów. Niby tymczasowo przejęła Falującą Łapę od swojego siostrzeńca, ale właśnie słowo klucz – tymczasowo. To była zwykła pomoc rodzinie czy innemu klanowiczowi, nie dawało tej samej radości co oficjalny podopieczny. Miała tylko nadzieję, że ten się nie spóźni.

[Bursztynowa Łapa]

Pomimo braku ekscytacji względem rozpoczęcia treningu, postać Bursztyna pojawiła się w polu widzenia zastępczyni o umówionej godzinie. Kocur powolnym krokiem zbliżał się w stronę swojej mistrzyni, jednocześnie wbijając w jej sylwetkę intensywne spojrzenie. Musiał przyznać, że był ciekawy co czyniło kotkę jednostką odpowiednią do piastowania tak wysokiego stanowiska. Nie miał jeszcze okazji osobiście zobaczyć co było w niej tak wyjątkowego, ale nie zakładał, że nie zmieni się to w trakcie treningu. Kocur finalnie stanął naprzeciwko Roziskrzonej i lekko machnął głową w geście powitania.

[Roziskrzona Noc]

Bursztynowa Łapa nie skakał po same chmury z ekscytacji idąc na pierwszy dzień treningu. Iskra szybko również skreśliła myśl o zżerającym go stresie, bo bliżej mu było do całkowicie obojętnego niż przerośniętego obecną sytuacją. Nic nie szkodzi, bura nadrobi entuzjazmem za ich dwójkę. Ewentualnie daruje sobie próby rozluźniania atmosfery, to nie był jej pierwszy trening by się doszukiwać dziury w całym i nie spać przez to po nocach. Pierwszy po przerwie, fakt, ale to co innego.
– Hej, wyspany? Możemy ruszać? – spytała, podnosząc się z siadu i jeśli nie padło zaprzeczenie to pokierowała ich w stronę wyjścia z obozu. – Na początek mógłbyś mi powiedzieć czy miałeś nauki i co z nich pamiętasz.