Oczko to kotka drobna o smukłym korpusie, która z pomocą niebieskiego futra i marmurkowego pręgowania wpasowuje się w tło Klanu Wichru. Jej pyszczek - długi, orientalnej budowy naznaczony jest prążkami układającymi się na środku czoła niby kształt oka, martwo patrzącego się na rozmówce wraz z parą o wiele żywszych ślepi, tym razem o barwie czysto granatowej. By nie było mało, na szczycie głowy bacznie stoją ogromne dwie pary uszu; a z nich i policzków długa sierść spada ku puszystej piersi, która częściowo osłania małe łapki. Dalej znajduje się grzbiet, ozdobiony figlarnymi pręgami i kończący się chudym ogonem, niepasującym do kota o tak puszystej naturze. W przyszłości z pewnością stanie się grubszy, upodobniając się tym samym do budowy Kruchej Jabłonki.

Co może wyjść z połączenia matki, która rozpieszcza kocięta od wschodu do zachodu słońca, i półobecnego ojca, starającego się zachować pysk kulturalnego rodzica, stworzonego do wychowywania swych jakże niesamowitych pociech? Z pewnością jedną z opcji jest ten pomiot bezgwiezdnej ziemi, szalone dzieło natury zwane potocznie Oczkiem. Niech drobna budowa ciała i przesłodkie ślepia nie zwiodą cię na błędny tok myślenia, albowiem tak niewychowanego kota, nieznającego granic odpowiedniego funkcjonowania w klanie to szukać jak pływającej ryby na polanie. W skrócie: masz przed sobą problem, i to nie z małych liter. Po prostu PROBLEM.
A więc co jest nie tak? Mianowicie Oczko nie pojmuje wielu rzeczy - przestrzeni osobistej, poprawnej mowy i tego, że tymi szarymi komórkami w mózgu czasami należałoby się posłużyć. Przyjdziesz do niej? Superancko! Zanim z pyska kota wybrzmi pierwsza samogłoska, istnieje duże prawdopodobieństwo, że już zostanie zalany stosem pytań, otoczony kółkiem trzy razy i być może zajęty zabawą w rzucanie mchu z jednego kąta do drugiego. Energia kotki bowiem jest na tyle przeogromna, że uchodzi ona na wszelkie sposoby, dając efekty wręcz zatrważające. Nieraz zdarzyło się, że próbowała uciec za obóz w poszukiwaniu przygód. Równie często wyskakiwała nagle ze stosu piszczek, starając się przestraszyć wojownika na Srebrną Skórkę. Przez to, iż ma tak szalone życie, ciężko u niej o koncentrację i zainteresowanie tym, co jest jej obce. Żyje jakby w swoim świecie, robiąc to co chce, jak chce i kiedy chce; co oczywiście nie oznacza, że jest całkowicie samolubna i samowystarczalna, wręcz przeciwnie. Oczko wiecznie szuka towarzysza przygód, próbując go wciągnąć do swojego tajemnego światka. Opowiada, dzieli się swoimi obserwacjami i pozostaje szczerym rozmówcą... a że ciężko o wymianę zdań, to już swoją drogą. Trzeba się z tym pogodzić albo walczyć, aby wreszcie zrozumiała, że może należy postępować inaczej.
Pomijając jednak kwestię chaotycznej energii, warto również wspomnieć o rzeczach bardziej przyziemnych... bądź i mniej. Taktyka Śliskiego Węgorza zdaje się działać aż nazbyt dobrze, wypełniając serce kruszynki przeogromnym lękiem przed Bławatkową Łąką. Kiedy starsza kocica podchodzi do żłobka, Oczko nie widzi zwykłego zagrożenia, a wręcz nadchodzący koniec świata. W związku z tym robi wszystko, aby uciec od niej jak najdalej i być najbliżej ojca, któremu (nie wiedzieć czemu) najbardziej ufa.

Urodzona w Klanie Wichru podczas Pory Młodych Liści wraz z szeroką gamą rodzeństwa: Jeżykiem, Jajkiem, Mewą, Czajką... - jako owoc nietypowego romansu Kruchej Jabłonki i Śliskiego Węgorza. Początkowo Oczko nazywała się Łabędziem, gdyż matka kociąt lubowała się w ptasiej tematyce. Długie, gładkie futro, pręgowanie niby skrzydła i jeszcze do tego ten jasny poblask! Imię pasowało jak ulał... no prawie, dopóki kocię nie nabrało umiejętności poruszania się choćby na mysi skok. Wtedy stało się jasne, że bardzo chaotyczna natura niebieskiej nie ma się nic do elegancji łabędzi i należałoby dobrać coś bardziej osobistego. W ten sposób Łabędź została Oczkiem, ponieważ (jak się okazuje) zawsze trzeba mieć na nią oczko.