Imię: Helena
Grupa: Pieszczochy
Ranga: Pieszczoszka
Płeć: kotka
Wiek: 3 (koniec czerwca)
Cechy wyglądu:

• Budowa: bardzo drobna
  
• Długość futra: krótkie
  
• Umaszczenie: czarny srebrny szylkret tygrysio pręgowany z białym
  
• Pręgowanie: tygrysie
  
• Białe znaczenia: szyja, pierś, lewa przednia łapka (krótka skarpetka), większość prawej przedniej łapy, obie tylne łapki (dłuższe skarpetki), fragmenty ogona (jaśniejszy spód), nos, policzki, podbródek, pasek pod lewym okiem, środek czoła, prawy policzek.
  
• Kolor oczu: miodowe (do wybarwienia brudnoniebieskie)
  
• Cechy szczególne: karbowane futro, płaska głowa
  

Wygląd:
Jej kędzierzawe futerko stanowi uroczą mozaikę trzech barw; rudego, czarnego i białego. Jest krótkie i kręcone, nieco rzadsze tylko na chudej szyi i brzuchu kotki, pozwalając różowej skórze prześwitywać. Kędzierzawość najbardziej widać na [/color] jej bokach i grzbiecie.

Mniej więcej do wysokości łopatek jej cały grzbiet, zad i boki stanowią mieszaninę czerni, rudości i okazjonalnie bieli. Zupełnie, jakby ktoś wziął trzy kolory farb, narysował tygrysie pręgi i lekko tylko wymieszał je ze sobą.
Po lewej stronie, kawałek przed łopatką zaczyna się ruda plama, poprzecinana ciemniejszymi pręgami. Cała przednia lewa kończyna jest właśnie w tym kolorze, z wyłączeniem tylko samej łapki, gdzie Pstra ma białą skarpetkę.
Druga przednia łapa jest w pewnym sensie przeciwieństwem lewej. Jest ona bowiem w dużej mierze biała, tylko po zewnętrznej stronie widać na niej rudą plamę okraszoną ciemniejszymi pręgami.
Na jej tylnych, buro-rudych nogach również są białe skarpetki, tam jednak nieco dłuższe niż na przednich łapach.
Ogon kotki również jest mieszanką czarnego, rudego i białego, a jego wierzch jest wyraźnie ciemniejszy, niż spód. Można powiedzieć, że przez całą jego długość sunie niezbyt równa (niezbyt prosta, w tym znaczeniu) linia.
Pierś kotki jest biała, tak samo jak szyja.
Pyszczek kolorowe plamy dzielą na trzy części: lewa i plama strona są wyraźnie czarne srebrne z niemal czarnymi pręgami, a środek wygląda tak, jakby ktoś na biały nos, policzki i podbródek nałożył rudą plamę, tylko zrobił to nierówno i biel “prześwituje” spod spodu, co jest szczególnie widoczne w postaci białego paska pod lewym okiem. Białe znaczenia widać też na środku jej czoła i na prawym policzku. Od nos do prawego policzka sunie też wąż dziwnej prążki, niepasującej do reszty tej części jej ciała.
Jej uszy są ciemne, tak samo jak plamy na pysku. Na głowie ułożone są wysoko, zakończone są delikatnymi, szarymi pędzelkami. Ma lekko nieco wypukły nos

Charakter: Na tak wczesnym etapie jej życia niewiele można powiedzieć teraz o Helenie. Wydaje się być zwyczajnym kociakiem, który lubi zabawę, jest ciekawy świata, a czasami ma w głowie pstro. Zapowiada się na dość bystrą i nie bojącą się własnego cienia, ale trudno dokładniej osadzić ją na osi “totalny tchórz - nie boi się niczego”. Rzadko się nudzi, zazwyczaj potrafi sama wynaleźć sobie ciekawe zajęcie. Lubi rozmowy z innymi kotami, chociaż nie spotkała ich dotąd zbyt wielu.
Historia: Jest córką prawdziwie tragicznej postaci, która nigdzie nie była w stanie poczuć się jak w domu, a nazywano ją Zwinną Łapą, lub po prostu Zwinną. Część życia żyła ona w klanie Wichru, ale zdarzyło jej się również funkcjonować jako członkini Nowego Świtu i jako samotniczka.
Po powrocie do klanu Wichru wraz z bratem Szczurzym Ogryzkiem (znanym wtedy jako Szczurza Łapa), wznowiła trening i podjęła próbę dostosowania się do klanowego żywota. Chęci były wielkie, tak jak i nadzieje, ale i tym razem kędzierzawa kotka poczuła, że coś uwiera ją pod skórą, że nie może poczuć się swobodnie, jak u siebie. Dlatego też po raz kolejny opuściła klan, składając sobie samej obietnicę, że był to ostatni raz. I tak nie miałaby wstydu pokazać się tym kotom na oczy po tym, jak po raz kolejny zwiała, kiedy nie poczuła się wystarczająco dobrze.
Po ostatecznym odejściu w jej życiu było pełno dobrych, jak i złych momentów. Ten, który doprowadził ostatecznie do narodzin Heleny dałby się określić oboma tymi słowami. Dobry i zły. Spotkanie z kocurem było krótkie i przyjemne, czego nie można powiedzieć o jego konsekwencjach. Zaszła w ciążę, mimo że nigdy nie chciała być matką. Ignorowała swój stan tak długo, jak tylko była w stanie, a kiedy nadszedł czas rozwiązania, urodziła samotnie swój pierwszy miot.
Kocięta zostawiła pod drzwiami dwunogów, przedtem upewniając się, że nawet na nie nie patrzyła.
Dwunogi znalazły porzucone maluchy zanim te umarły z wychłodzenia i odkarmiły sztucznym mlekiem z butelki.
Tak w swoim domu pojawiła się Helena, nie wiedząca zupełnie niczego o swoich rodzicach, o klanach, ani w zasadzie w ogóle o tym, jak być kotem.
Kiedy skończyła trzy księżyce (albo jak to mówią ludzie, dwanaście tygodni), zaczęli pozwalać jej samodzielnie opuszczać domostwo, pilnując tylko, by kotka została w obrębie ogrodu.

Statystyki:

• 20 punktów do rozdzielenia:
  • Siła (S): 4
    
  • Zręczność (Zr): 8
    
  • Szybkość (Sz): 4
    
  • Zmysły (Zm): 4
  
  
• 100 punktów do rozdzielenia:
  • Punkty Życia (HP): 45
    
  • Punkty Wytrzymałości (W): 55

Czy zgadzasz się na ewentualną adopcję postaci?: nie