Nie grzeszy wzrostem, za to ilością tłuszczyku na ciele już owszem - zwłaszcza jak na kota, który nie jest pieszczochem. Knedlik to kot okrągły, niektórzy wręcz mogliby nazwać go nawet grubym, a w sprawianiu wrażenia chodzącej kluski na czterech łapach pomaga jeszcze mu długie, puszyste futro, które wyłącznie dodaje mu fizycznej objętości. Jego sierść przybrała barwę czarną srebrną w wariancie colorpoint, poprzecinana jest dzikim pręgowaniem. Nosek ma bladoróżowy, poduszki wszystkich łap natomiast są czarne. Oczy duże i okrągłe, w kolorze jasnoniebieskim, niemal zawsze z wesołym błyskiem. Uszy ma wywinięte do tyłu, ogonek od urodzenia ma krótki, a jakby jeszcze było mało przedziwnych cech, to na przednich łapach ma po dwa dodatkowe palce.

Wyluzowany ziomeczek. Żyje chwilą, zdaje się nie przejmować niczym, kroczy przez życie z lekkim uśmiechem na mordce. Coś poszło nie tak jak powinno? Trudno, może tak miało być, jutro też jest dzień. Towarzyski i skory do luźnej rozmowy z każdym napotkanym kotem - mimo to raczej nie można nazwać go głośnym, bliżej mu do natury kogoś spokojnego i uprzejmego, choć lubiącego nieco pogadać. Pomocny i dobroduszny, skłonny zarówno dać jakąś dobrą radę, jak i oddać komuś swoją kolację, żeby tylko ten nie był głodny. Pomimo dość otwartej osobowości, dłuższe momenty samotności też mu nie przeszkadzają - ot, okazja do pobycia trochę dłużej z własnymi myślami. Lubi ładne widoczki, odkrywanie nowych miejsc i długie wędrówki.

  Urodził się u ludzi, ot, pieszczoch jakich wiele i przez pierwszych mniej więcej sześć księżyców jego życia tak właśnie było. Jadł, spał, przymilał się do swoich właścicieli, czasem wychodził poznawać świat - i to właśnie dusza małego odkrywcy sprawiła, że pewnego dnia wyszedł przed siebie i szedł tak długo, aż zrobiło się ciemno, a mały Knedlik kompletnie nie miał pojęcia, gdzie się znajduje i skąd przyszedł.
  Przestraszonego młodzika znalazł stary samotnik o imieniu Włóczykij. Nie potrafiąc odprowadzić młodego pieszczocha z powrotem do domu, postanowił przynajmniej nauczyć go podstaw przeżycia w lesie. W ten sposób oboje spędzili razem najbliższe wiele księżyców - Knedlik dorósł, nauczył się polowania, walki, łowienia ryb i zastosowania paru ziół. Wszystko szło więc dobrze do czasu, aż stary Włóczykij ciężko zachorował. Po śmierci opiekuna, młody kocur postanowił zmienić miejsce zamieszkania i udał się na długą wycieczkę. Kilka księżyców później dotarł do miasta i postanowił się w nim zatrzymać, przynajmniej na jakiś czas.
  Obecnie głównie kręci się w okolicach osiedla - poprzymila się do przechodzących dwunożnych, czasem podwędzi coś z okolicznych śmietników albo poobserwuje przejeżdżające pociągi. Czasem jednak w poszukiwaniu spokoju udaje się na siedlisko koni lub jeszcze dalej, do lasu.

• Poziom: 2

• Siła: 7 -> 9
• Zręczność: 7 -> 9
• Szybkość: 3 -> 4
• Zmysły: 3 -> 4 -> 5 -> 6

• Zdrowie: 65
• Wytrzymałość: 45

* start od 2 poziomu ze względu na wiek
** +2 punkty do zmysłów ze względu na start z 2 medlvl

pajęczyna (5 motków)
pokrzywa (3 ziarenka)
nagietek (4 kwiaty)
rumianek (3 liście)