Duży Grąd

[Piotr]

Ciche westchnięcie zostało zebrane przez moje uszy i sprawiło, że poczułem, iż złapała haczyk. Lubiłem grać ze swoimi rozmówcami i nimi manipulować, jednakże ta tutaj, trójkolorowa Cienista, nie wydawała się być na razie użytecznym narzędziem do rozwiązywania własnych spraw. Z kolej podobne podejście miałem na początku do Króliczej Łapy, która z biegiem czasu okazała się być bardzo przydatna, dlatego Jesionowa Łapa nie została przeze mnie skreślona na wstępie. Skrupulatnie przesuwałem po niej moim złocistym spojrzeniem, jakbym chciał pożreć każdy kolejny kawałek jej ciała. Brakowało jedynie tego bym oblizał się po pysku, ale darowałem sobie na razie takie gesty. Chociaż miano drapieżnika zdawało się być intrygujące i wchodzenie w tę rolę sprawiało mi sporo satysfakcji.
- Nie sposób zaprzeczyć - mruknąłem. Moje głodne spojrzenie momentalnie zamieniło się w swoją łagodniejszą, bardziej przyjemną i pobłażliwą wersję. Brakowało jedynie tego, abym poklepał ją po głowie, jak kocię, które dopiero co poznawało świat.
- Mieszkam wszędzie - odpowiedziałem zdawkowo. - Ale na świat przyszedłem w mieście. Bycie samotnikiem charakteryzuje wolność wyboru i określenia kierunku podróży. - Trochę samotniczej gadaniny nigdy nie zaszkodzi. Szczególnie w momencie, w którym ma się do czynienia z kocicą, która najwyraźniej jest zaintrygowana moim samotniczym pochodzeniem. Bardzo dobrze.
- Nie myślałaś nigdy o tym, żeby udać się w długą podróż i opuścić swój klan? - zapytałem podchwytliwie.