Borsucze Pagórki

[Tonące Słońce]

- Ja też nie rozumiem – odparł prosto i wzruszył lekko barkami. – Powiedziałem Zachód, że w Klanie była taka sytuacja, że Chaber została nazwana bezużyteczną. Uważam, że kocięta powinny wiedzieć o tym, że świat nie jest idealny. Kiedy pytała mnie o ogon, opowiedziałem jej historię o bobrze. Też niezbyt przyjemną, prawda? – stwierdził łagodnie, a jednocześnie starając się zachować swoje zwyczajowe ciepło i po prostu paplać, bo wydawało mu się, że jeśli tylko spoważnieje, albo stanie się smutny, czy cokolwiek takiego, to Łosoś wpadnie w jeszcze większy gniew albo poczuje jeszcze większy ból. Nie chciał, żeby jego przyjaciel musiał cierpieć ponad miarę, a widział doskonale, jak się z tym wszystkim męczy i w tym momencie Toń doświadczył bardzo, ale to bardzo mocnego ukłucia w okolicach serca. To właśnie było dla niego najgorsze, a nie to, że musiał opuścić Klan. Bez Rzeki radził sobie naprawdę całkiem dobrze, ale tęsknił za przyjaciółmi, których musiał pozostawić tam – chciał z nimi żyć zawsze, chciał być blisko nich i cieszyć się z nimi każdym kolejnym dniem, ale widać nie to było mu pisane. Gdyby to dotyczyły tylko i wyłącznie jego losu, pewnie wzruszyłby barkami. Przejmował się jednak tym, że to wszystko dość mocno wpłynie na koty, które naprawdę lubił, a niektóre bez dwóch zdań po prostu kochał, patrząc zaś na Łososia miał idealny przykład tego, co musi dziać się w ich sercach i umysłach. Nie chciał tego, ale tutaj nie decydował on, ale inni.
- Wiem, że jesteś zły i jest ci przykro, i jeśli nie chcesz mnie już oglądać to sobie pójdę, ale gdybyś chciał to jednak… No, mieszkam tutaj. I zawsze pewnie będę mieszkał, bo jakoś nigdzie daleko się nie wybieram. Przynajmniej nie dalej niż na kilka wschodów słońca. Żałuję, że nie mam was już obok i na co dzień, ale myślę, że Gwiezdni o mnie nie zapomnieli – dodał jeszcze uśmiechając się, bo był ostatnim kotem, który w pełni poddałby się cierpieniu, bólowi i temu wszystkiemu. Był chodzącym optymistą i nawet jeśli bał się, że Łosoś postanowi odejść, zrezygnować z rozmowy z nim, to byłby w stanie to uszanować i szukałby jakiś lepszych stron swego życia. Nie zamierzał się również narzucać, ani robić nic, co wpłynęłoby na medyka albo jakiegokolwiek innego kota. Nie życzył im wszakże źle!