Wyprawa w nieznane, czyli na nowe tereny

[Zorro]

Nagły ruch, a jego oczy dostrzegły jedynie wąską witkę, będącą ogonem myszy. Bez zastanowienia zaczął biec. Szybkość. Kiedyś była nie raz jego przewagą ponad innymi, dzisiaj była pewnie wręcz śmieszna, patrząc na jego wiek. Jednak próbował. O trzech łapach, ale musiał to zrobić. W sumie sam nie wiedział czemu zaczęło mu zależeć. Instynkt po prostu mówił by biec przed siebie. Nie wiedział właściwie co się stanie. Teraz, jutro, za wiele księżycy. Jedynie pewne było to, że pewnego dnia umrze. Może po prostu nie chciał dalej marnować resztek życia, płacząc nad sobą, w jakimś ciemnym koncie? Znienawidził w sumie swoje imię od dwunogów. Nie chciał tego mówić, ale je znienawidził. Jednak za razem czuł niepewność, nazywając siebie imieniem wojownika. Bo czy naprawdę na nie zasługiwał. Czuł odrazę do tego czym się stał, a jednocześnie przez tak długi czas bał się zmienić cokolwiek.
Nie chciał myśleć. Nie chciał zastanawiać się dłużej nad wyborami których dokonał i których już nie cofnie. Nie chciał dłużej zastanawiać się nad tym co było lepsze. Po prostu biegł, nie zwracając uwagi na nikogo. Na to co o nim myślą lub jakie będzie to miało konsekwencje. Skoro nie potrafi podejmować dobrych wyborów, lepiej będzie się nad tym nie zastanawiać. Próbował przyśpieszyć do granic możliwości i nie zgubić przy tym ofiary. Te stare uczucie narastało. W jego głowie pojawił się tylko jeden cel, pochwycić mysz w pazury. Nic więcej, nic mniej.