Samotna Wierzba

[Tonące Słońce]

Toń nie odbierał Krzywuchy, jako kogoś złego, zrzędliwego czy coś podobnego. Była po prostu już nieco starsza, nieco zmęczona życiem i pewnie nie była przyzwyczajona do tego, żeby spędzać z kimś czas. Kocur, chociaż był nią zafascynowany, od samego początku wiedział, że nie może jej się jakoś szczególnie mocno narzucać, że nie może wciskać nosa tam, gdzie nie powinien, bo z całą pewnością osiągnie skutek odmienny od zamierzonego, a zależało mu na tym, by pozostawać z kocicą w dobrych stosunkach. Powody były dość oczywiste, nie można było jednak zapominać o tym, że Toń nosił serce na łapie i starał się pozytywnie podchodzić do każdego kota ze swojego otoczenia, Krzywucha zaś nie zrobiła do tej pory nic, co całkowicie by go odrzuciło – chociaż nie była zbyt uprzejma, nie była również wredna, czy skrajnie irytująca, nie rzucała w niego oskarżeniami, zaczepkami i Gwiezdny Klan wie czym, chociaż oczywiście jakaś tam część kocura krzyczała, że powinna traktować go lepiej. Tak samo jak Łosoś, czy Jeżyna, a oni nie należeli do szczególnie kulturalnych jednostek. Toń zaś bardzo lubił oba te koty, nic więc dziwnego, że mimowolnie zapałał również sympatią do kocicy, która zdawała się nie mieć przyjaciół. I chociaż obecnie zdawało się, że kocur unosi się na powierzchni jakiejś gęstej cieczy, to mimo wszystko doskonale zrozumiał to, co Krzywucha do niego powiedziała.
- Tak, oczywiście, już idę. Bardzo dziękuję za… wszystko. I że pozwoliłaś mi tutaj zbierać zioła. Do widzenia! – powiedział, w swoim mniemaniu stosunkowo szybko, ale po prawdzie brzmiał na mocno spowolnionego, potem posłał kocicy swój promienny uśmiech – zdecydowanie otumaniony – by ostatecznie opuścić ją i z zadowoleniem udać się w stronę własnego domu z wiewiórką, która była jego drugą najlepszą, jedyną chyba, zdobyczą tego dnia. Był szczęśliwy.

//zt, dziękuję