Wyprawa Łososiowej Łuski i Księżycowej Łapy

[Księżycowy Pył]

Księżycowemu Pyłowi udzielił się ponury nastrój Łososiowej Łuski. O ile spotkanie na Srebrnej Skórce było wydarzeniem co najmniej magicznym i nienaturalnym, to gdy pokonali ten kawał drogi dzielący ich od Szepczącej Sadzawki do Grzmiącej Ścieżki, pomocnica medyka miała ochotę opaść na ziemię i się nie podnieść do rana. Była zmęczona wrażeniami, wciąż przejęta swoją nową funkcję i zestresowana wydarzeniami dnia dzisiejszego. Była jednak zbyt uparta, by faktycznie zatrzymać swe łapy, przynajmniej dopóki nie znaleźli się przy wydzielającej ostrą woń nawierzchni. Odskoczyła w tył, spłoszona, gdy ślepia potwora oślepiły ją na moment. Zamrugała mocno, pozwalając przy okazji swojej sierści opaść i sercu się uspokoić. Gdy wreszcie jej wzrok powrócił do normy, zlokalizowała szybko burego medyka, a gdy ten ruszył, zamierzała podążyć przy jego boku, przy okazji na własną łapę utrzymując ostrożność, mimo zmęczenia, które coraz intensywniej osnuwało jej umysł mgiełką senności. To jednak nie był jeszcze czas, poza tym, nie czuła się tu bezpiecznie. Przebiegnięcie potwora i chwilowe oślepienie dostatecznie ją ocuciło, by była w stanie na spokojnie wytrzymać do powrotu do obozu. Miała dużo spraw do ułożenia sobie w głowie... to jest, o ile nie zaśnie natychmiast po położeniu się na swoim legowisku, wcześniej upewniwszy się jednak, czy z niczym nie potrzeba było pomocy. To był zdecydowanie jeden z najbardziej męczących dni w życiu Księżyc, i to nie przez jakiś niesamowity wysiłek fizyczny, a same wydarzenia. No i po części również przez przebytą drogę, w końcu musieli się trochę nachodzić.