Wyprawa poszukiwawcza Nocnej Wichury

[Srocza Łapa.]

Unikanie Akacjowego Kolca przez całą ceremonię, aż do teraz Sroczej Łapie wyszło nad wyraz dobrze. Nie chciała przerabiać bezpośredniej konfrontacji z bratem po zgłoszeniu się do przywódcy na wyprawę bez zgody mistrza. No bo bez przesady - kto by prosił starszego brata o pozwolenie na cokolwiek? Nie był ani mamą, ani tatą, by wydawać Sroce polecania, zakazywać czegoś lub zezwalać. Inna sprawa, że rodzice też mieli mały wpływ na ostateczne czyny kotki, ale to już całkiem inna sprawa. Sroka zgodnie z poleceniem sprzed kilku chwil zdążyła spałaszować całą nornicę, po czym nie czekając aż jedzenie ułoży się w brzuchu, wyskoczyła, biegnąc w umówione miejsce.
Przy wyjściu z obozu stała całkiem ładna kotka, do której Srocza Łapa chętnie przytańcowała, tak jak miała w zwyczaju.
- Hej! - miauknęła dość głośno. Jej wąsy starczały do góry, a ogon poruszał się to na prawo, to na lewo. - Kiedy wyruszamy? - zapytała zadowolona. - Nie musimy czekać na tę kupę futra, Lwią Łapę - żartobliwym tonem zaoferowała od razu świetne, według niej, rozwiązanie, które by zaoszczędziło im czasu.
Spojrzenia towarzyszących Mysiowąsej wojowników - Lekkiego Kroku i Kwaśnego Pyska - od razu zdradziły kotce jak jej słowa zostały niekoniecznie najlepiej przyjęte. Nabrała powietrza w policzki i zacisnęła pyszczek. No dobrze. To jednak poczekają na tego królewicza.