Polowanie Świetlikowej Gwiazdy i Zawilcowej Skórki

[Persefona]

Syknęła cicho, gdy na krawędziach ogrodzenia pozostała kępka jej śnieżnobiałej sierści, a jej bok był nieprzyjemnie otarty. Ból jednak był przytłumiony, dochodził do niej jakby z odległych krańców jej układu nerwowego, z opóźnieniem, a samo syknięcie i zaciśnięcie zębów było bardziej wynikiem odruchu niż faktycznego poczucia jakiegoś bólu w tym konkretnym momencie. Cały świat zdawał się być przytłumiony, a ona... ona nie czuła się lepiej. Miała wrażenie, że za chwilę zwymiotuje, bo w pustym żołądku zdawać by się mogło, że przelewała się cała jego treść. Poruszyła uchem i tępo spojrzała w stronę, z której dobiegały dźwięki potwora i zmarszczyła lekko czoło, jednak słowa Świetlikowej Gwiazdy nieznacznie ją obudziły. Zamrugała powiekami i potrząsnęła głową, od razu decydując się na szybkie wycofanie się. Nie biega tak szybko, jak z całą pewnością mogła biec ze względu na obawę o stabilność swoich tylnych kończyn. I oby tylko Gwiezdny Klan sprzyjał jej ucieczce i pozwolił, by ten świński trucht chyłkiem z dala od gniazda dwunogów był wystarczający.