Trening Wschodzącej Łapy

[Bursztynowy Wschód]

Oczywiście od razu poprawił to, co Sówka skomentowała, że jest źle. Słuchał poprawnej formułki, co które zwierzę zrobi. No, może i tak być, dobra!
Przewrócił oczami na myśl o Gwiezdnych. Że niby ma dziękować martwym kotkom za to, że jakaś myszka czy inna zdobycz wpadła w jego łapy? Tak jakby to od nich zależało. Wschód miał wielkie wątpliwości co do tego, czy istnieli, czy faktycznie po śmierci koty stają się gwiazdkami i obserwują wszystko z nieba, a nawet jeśli, to jaki mają wpływ na zasady i zwierzynę? Nijak jednak tego nie skomentował, bo kiedy mistrzyni poleciła mu zapolować, rozpromiemił się i te myśli wyleciały mu z głowy.
- Upoluję tyle że każdy się naje! - zawołał, po czym ruszył z wysoko uniesionym ogonem na swoje pierwsze polowanie.
Kilka lisich ogonów dalej przystanął. Uniósł pyszczek do góry, jakby stąd już chciał poczuć całą zwierzynę w okolicy, po czym ustawił się pod wiatr. Ugiął łapy, pilnując, by brzuchem nie sunąć po ziemi, ogon ustawił w linii grzbietu. Ciężar ciała na tył i ruszamy! Skradał się więc, rozglądając się dookoła, próbując wypatrzyć, wyniuchać albo usłyszeć cokolwiek, co będzie się nadawało do upolowania.