Samotna Wierzba

[Żurawina,]

Ciepło. Tak, było bardzo ciepło i przyjemnie. Nieszczególnie tłoczno, bo tuż obok niej biło jeszcze jedno serduszko. Żyły sobie tak tutaj, o, we dwie. Nie myślały, że kiedyś opuszczą przyjemny brzuch mamy. Ale zawsze co dobre, musi się kiedyś skończyć. Najpierw poczuła impuls.
Zaczęła się wić, niczym mała larwa, próbując zatrzymać ruch, który wypychał ją ku światu zewnętrznemu. Nie trwało to jakoś szczególnie długo, ale nie należało to do czynności przyjemnych. Poczuła, że nie ma obok niej tej drugiej istotki. Potem zaczęło robić się coraz zimniej, nieprzyjemniej, a wszystko spowił mrok. Istotnie, nic nie widziała. Ale za to zimne pazury wbiły jej się w boki, a ona zaczęła łapczywie łapać powietrze. Oddychała szybko, nieregularnie. Otworzyła pyszczek w niemym miauknięciu. Nie do końca wiedziała, co robi ani gdzie się znajduje. Była jakby sparaliżowana, niezdolna do wykonania jakiegokolwiek ruchu.
Wyglądała dość komicznie, niczym mały gryzoń. Duży, nieproporcjonalny łebek w porównaniu do małego, kruchego ciałka, wyglądał prześmiesznie. Łapkami kurczowo trzymała się chłodnej gleby, starając kierować się w stronę ciepła.