Wyprawa Ciernistego Kwiatu i Ćmiej Łapy.

[Ciernisty Kwiat]

Nie była w tym sama i to jej na razie wystarczyło. Nie miała przed sobą rozwiązania i kto wie, ile zajmie jej znalezienie takowego. Może księżyce, może obiegi pór, może resztę życia. Jeszcze tego nie wiedziała. Może nigdy się nie dowie. Czy takie było przeznaczenie medyków? Wypalić się i stracić sens w życiu, zgorzknieć do szpiku kości? Teraz nie powinna o tym myśleć, ale pozostało to gdzieś z tyłu jej głowy. Raczej prędko jej to nie przejdzie.
- Dziękuję - powiedziała, podnosząc wzrok ze swoich łap i spoglądając na kocura z nieco zmnieszanym wyrazem pyska. - Że powiedziałeś mi... Że nie jestem sama. I za to, że przyszedłeś wtedy w trakcie porodu - na wspomnienie tamtego dnia zerknęła kierunku, w którym widziała Ćmę z jej matką. Tamtego dnia chyba się... Bała. Dopiero została pełnoprawnym medykiem i nie miała kogo zapytać o radę, ponieważ takie sytuacje zdarzają się bardzo rzadko. Była w legowisku swojego brata, desperacko próbując zatamować krwawienie nieprzytomnej kocicy, a nad głową wisiała jej trójka niezbyt lubiących się kotów. Nie chciała stracić pierwszego pacjenta tak szybko i czuła na barkach presję czasu. I wtedy przyszedł Jasny Poranek, jakby przywracając jej opanowanie i spokój. Odzyskała kontrolę nad sytuacją i tylko dlatego Żmijowy Ogon mogła zobaczyć swoje dzieci przed odejściem na Srebrną Skórkę. Być może zbyt wiele przypisywała teraz swojemu poprzednikowi, ale była mu wdzięczna za tę pomoc. Miało to dla niej spore znaczenie.
- Będę służyć mojemu klanowi, dopóki nie dołączę do gwiazd na Srebrnej Skórce - powiedziała, robiąc coś, czego by się po sobie nie spodziewała. Tym czymś było zwykłe oparcie głowy o buro-białego kocura. Dla innych mogło to nie być nic niezwykłego, ale u niej wychodziło poza codzienne zachowanie. Szybko jednak odsunęła głową, szybko i cicho przepraszając za swoje nieodpowiednie zachowanie.