Wyprawa Ciernistego Kwiatu i Ćmiej Łapy.

[Ciernisty Kwiat]

Młode koty, które pchały się na stołek medyka, bardzo często nie wiedziały, jakie potrafi być to męczące. Ciernisty Kwiat, gdy przyszła tamtego pamiętnego dnia do Wężowej Gwiazdy, aby zgłosić swoją kandydaturę, spodziewała się, że może być ciężko, ale mimo to nie spodziewała się, iż aż tak się to na niej odbije. Nie miała pojęcia, jak Ćmi Lot sobie z tym poradzi w przyszłości, ale na pewno będzie mieć coś, czego nie miała ona - wsparcie kogoś bardziej doświadczonego.
- Jeszcze raz dziękuję, Jasny Poranku - powiedziała nieco ciszej, gdy już wysłuchała, co kocur miał jek do powiedzenia. Chyba właśnie czegoś takiego potrzebowała, takiego potwierdzenia, że zawsze jest ktoś, na kogo może liczyć. Gdyby nie ta świadomość, kto wie w jakim stanie by teraz była. Gwałtowność, z jaką fala siły przeszła przez jej ciało, zaskoczyła ją i sprawiła, że się wzdrygnęła. Nie przewidziała, że Jasny Poranek postanowi ją wesprzeć w tak... Dosłowny sposób, lecz była mu za to wdzięczna.
- Tak też zamierzam - odpowiedziała dawnemu medykowi, a na jej pysku wykwitło coś w rodzaju niepewnego uśmiechu. Z tą nową siłą przyszedł czas, aby powrócić na ziemię, co też zrobiła.
Gdy już się obudziła, zastała dość zaskakujący widok - swoją pomocnicę gotową do drogi. Musiała skończyć rozmowę z matką wcześniej, niż dziwnooka by się tego spodziewała. Ciernisty Kwiat chciała uniknąć nocnego mrozu, więc pośpieszyła córkę Żmijowego Ogona, aby ruszyły w kierunku, z którego przyszły, co też zrobiły. Chciała wrócić już do domu, do Cienia, żeby pokazać kotom w klanie, iż wytrenowała swojego następcę.